Peter Hammill - Sitting Targets (1981)

Electronica maakt hier in het eerste deel de dienst uit. Blijft wennen, maakt de emotievolle zang, songs van Hammill tóch wat killer, meer steriel. Gelukkig is het 2e deel weer met échte instrumenten. 'Ophelia'en 'Stranger Still' zijn hier juweeltjes.

Dit album zit zowel qua muziek, songs als bezetting tussen de drie voorgaande als drie nakomende albums in. Het ís in mijn ogen ook een tussendoortje. Geen enkel nummer springt eruit, mede door de erg lelijke productie. Het tijdsgewricht met de vele synthesizer muziek zal er debet aan zijn, het klinkt allemaal ijzig, terwijl Hammill juist goed is in de combinatie met warmte en een doorwrocht gevoel in dergelijke nummers. Daarnaast "zingt" Hammill nergens slechter dan hier. Hij schreeuwt teveel als een onbehouwen
houthakker. "Hesitation" naast Looking-Glass zonder enige twijfel het slechtste Hammill nummer ooit (en om de crew hier te plezieren, wellicht nóg slechter zelfs )

Grappig is wel dat veel van deze songs live favorieten zijn en daar vrijwel zonder uitzondering erg goed te noemen zijn. Ik weet niet of de remaster die enkele jaren geleden is verschenen dit euvel heeft verholpen, want die heb ik nog altijd niet gekocht.

highlights: Glue (want het meest "A Black Box"-like), Stranger Still (maar live vele malen beter)
lowlights: Hesitation (aaaargh), Ophelia

ja, zeker niet zijn beste , ' over ' vind ik zijn beste maar hier staan ook zeer goeie nummers op stranger still is 10/10 ophelia , de titeltrack , en zeker ook central hotel , by the way , ik heb hammill zeker 10 keer live gezien en eenmaal heel lang geleden met de peter hammill band in kortrijk ( belgie ) en altijd is hij live beter ! maar met zijn band in die vele te kleine zaal ,was het moeilijk binnen te blijven , snoeihard , extreem veel noise , maar wel tot op het bot , de meeste mensen kwamen lucht tekort na dit concert , te intiem en te hard kan echter ook waanzinnig mooi zijn !

hammill , waarschijnlijk de meest onderschatte artiest aller tijden !!!!!

Sitting Targets is voor mij een zeer sterke Hammill zonder 1 zwakke song erop. Het grote minpunt is de ondermaatse productie, maar dat zal nooit Hammills sterkste punt worden. ONdanks dat blijft de kracht van de songs en de bezieling in de stem overeind staan.

Stranger Still is mijn favoriete Hammill solo song ooit maar eigenlijk zijn alle songs op 'kant 2' klassiekers.

Met een goede productie was dit een 5-sterren album geworden.

Ik heb enkel de remaster en ik ken ook enkel de remaster dus ik weer niet of er veel verschil is t.o.v. eerdere versies. Wel is het zo dat mij de productie van de 2007 versie niet erg tegenstaat. Het is inderdaad niet het beste album van de goede man (Over, In Camera en The Silent Corner komen daar toch eerder voor in aanmerking) maar het album is zeker de moeite waard. Sterkste track vind ik toch wel het magnifieke titelnummer gelijk letterlijk en figuurlijk gevolgd door het werkelijk prachtige Stranger Still.

Het is dan misschien de minste van de goede man, het is wel een dijk van een plaat. Prachtige lijnen, mooie harmonien. Een stem die rechtstreeks op het bot gaat, waanzin ingepast in de kaders van de wereld maar links en rechts over het randje smeltend.
Dan die andere albums ook maar weer eens uit de kast toveren.

Een wat minder album van Hammill, maar dat zegt meer over het torenhoge niveau dat deze artiest in deze periode wist te halen. Op dit album staan namelijk 'gewoon' weer een aantal geweldige nummers: Ophelia,Empress's Clothes, Sitting Targets en Stranger Still imponeren! De blikken productie is echter wel een jammerlijk pijnpunt.