Nocturnal Rites - The Sacred Talisman (1999)

Beste album van deze band wat mij betreft. Is nog met de oude zanger em die hoor ik toch het liefst eigenlijk. De latere is ook prima maar toch... Hier is de band nog behoorlijk powermetal achtig. Toch hebben ze wel een behoorlijk eigen smoel vind ik. Goed gitaarwerk en de melodieen zijn goed en blijven in je kop zitten. De produktie is voor powermetal begrippen trouwens erg droog. Meestal klinken de albums in dat genre vol en vet. Dat is hier niet het geval. Misschien dat dat er ook wel voor zorgt dat deze band een behoorlijk eigen gezicht heeft.

Ik luister de afgelopen dagen veel power metal en dan kan deze plaat voor mij niet achterblijven. Ik kan mij herinneren dan er destijds in de Aardschok vooral door de twee death/black metal recensenten van dienst (René Veerkamp en Erik Westerveld als ik het me goed herinner) erg positief over deze band werd gesproken. Hammerfall was een grote band destijds en volgens de heren was Nocturnal Rites echt veel beter. Omdat ik toen in een behoorlijk death metal fase zat en ook nog verwoede pogingen deed om Black Metal te waarderen (nooit echt gelukt overigens, op een paar bands na) hechtte ik best veel waarde aan de meningen van de heren Veerkamp en Westerveld en dus heb ik deze plaat aangeschaft.

Ik heb het altijd een erg fijne melodieuze power metal plaat gevonden. Ook nu kan ik weer prima genieten van de vrolijke opbeurende nummers vol koningen, zwaarden overwinningen en eeuwige roem. En er komt ongetwijfeld ergens een draak voorbij vliegen die op epische wijze afgeslacht wordt. Ofwel: het standaard power metal idioom. Ook muzikaal gebeurt er nergens iets wat je niet verwacht bij dergelijke muziek. Gelukkig wordt dit goed gemaakt door een serie erg goede nummers met catchy refreinen die lekker in je hoofd blijven hangen en makkelijk meeschreeuwbaar zijn. Zoals het hoort dus bij dit soort muziek.

Verder is power metal altijd op z'n minst een beetje kitcherig/cheesy (in een opmerking bij het laatste Beast in Black album noemde ik het foute muziek, misschien niet helemaal de juiste bewoording) en bestaat er altijd het risico dat het over de rand gaat. Gelukkig wordt het hier wordt allemaal behoorlijk in balans gehouden, zodat er nooit echt "cringeworthy" (bij gebrek aan een goed Nederlands woord) situaties ontstaan. Alleen de verplichte ballad zit wel erg op het randje. Maar goed, ook dat hoort bij power metal.

Gewoon een goede, pretentieloze plaat dus en dat is ook wel eens fijn. Wat overigens ook fijn is, is dat het geluid niet volledig dichtgesmeerd is met moddervette gitaren en continu voortratelende dubbele bass drums. Hierdoor is The Sacred Talisman een stuk minder vermoeiend om naar te luisteren als sommige andere power metal platen.