Duncan Sheik - Daylight (2002)

Phantom Moon, de voorganger van Daylight vond ik 'moeilijkdoenerij' Veelal trage melancholische songs waar ik maar weinig lijn in kon ontdekken, er ontbrak net te vaak een verslavende melodie die mij naar binnen trok. Daylight is luchtiger, vlotter en hier gaat Sheik recht op zijn doel af. Die aanpak kan ik wel appreciëren, hoewel ik zou begrijpen dat liefhebbers van zijn voorgaande 2 platen hier deels afhaken. De nummers bevatten allemaal een kop en staart, Sheik kiest soms de makkelijke weg; maar dat maakt het voor mij niet minder genietbaar. Half-Life, het kamerbrede Start Again, de arrangementen in On Her Mind, het semi-akoestische juweeltje Such Reveries, het pakkende Magazines, stuk voor stuk heerlijke songs. Memento ook zo'n heerlijk nummer, de popachtige structuur in combinatie met de akoestische stukken op de achtergrond intrigeren. Shine Inside vormt de afsluiter en verraad wat symfonische invloeden en maakt de plaat af. Hoewel niet elk nummer een schot in de roos is vormt Daylight voor mij de beste plaat in het oeuvre van Sheik.