The Iveys - Maybe Tomorrow (1969)
mijn stem
4 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Apple
-
See-Saw, Granpa (3:37)
-
Beautiful and Blue (2:40)
-
Dear Angie (2:41)
-
Think About the Good Times (2:23)
-
Yesterday Ain't Coming Back (2:57)
-
Fisherman (3:12)
-
Maybe Tomorrow (2:53)
-
Sali Bloo (2:44)
-
Angelique (2:27)
-
I'm in Love (2:28)
-
They're Knocking Down Our Home (3:43)
-
I've Been Waiting (5:17)
-
No Escaping Your Love * (2:15)
-
Mrs. Jones * (2:17)
-
And Her Daddy's a Millionaire * (2:10)
-
Looking for My Baby * (2:08)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
37:02
(45:52)
0
geplaatst: 25 november 2007, 12:19 uur
Lekker hoor, Badfinger voordat ze Badfinger werden. Heerlijk zondag plaatje .........
0
geplaatst: 30 oktober 2022, 13:13 uur
Het is 15 jaar geleden dat Droombolus iets over dit album heeft geschreven. Ik had er nog nooit van gehoord, maar afgelopen zaterdag voor een euro meegenomen uit de Vinylloods. Weer ouderwets struinen en deze meegenomen omdat het uitgegeven is op Apple label.
De cd die ik heb is een heruitgave uit 1992, want de oorspronkelijke lp is eigenlijk amper uitgebracht in Engeland en Amerika, maar druppelgewijs in Duitsland en Japan. Dat waren echte jaren later echte collector's items. 6 nummers van dit album kwamen ook terecht op het eerste album van Badfinger, de opvolger van Iveys. Badfinger, waarschijnlijk de meest ongelukkige band ooit vanwege het ontbreken van succes en de zelfmoorden van 2 leden. Toch zag Apple het wel zitten met the Iveys, waarschijnlijk zagen ze er een beatle achtige band in. En ook de Beatles waren redelijk enthousiast over de band. Als eerste werd de single Maybe Tomorrow uitgebracht, maar deze single deed helemaal niets, vandaar dat Apple het al opgenomen album eigenlijk niet wilde uitbrengen. Dat album was trouwens grotendeels geproduceerd door Tony Visconti, ook niet de minste. Zanger Pete Ham heeft de meeste nummers geschreven, hij pleegde zelfmoord in 1975.
De muziek is minder Beatle achtig dan verwacht, een aantal nummers lijken meer op de oude Beegees (dus niet de Saterday Night periode) en soms ook wel wat op de Kinks. Het is daarom best vreemd dat de single Maybe Tomorrow niets deed, het paste prima in die tijd en had eigenlijk veel hitpotentie. Sali Blue is een nummer dat wel erg Beatle achtig (1967/1969) aandoet.
OP de cd staan nog vier bonus tracks, b kanten van singles (naast Maybe Tomorrow was Dear Angie de tweede Europese single en één nog oude demo tape. Mrs Jones is nooit eerder uitgegeven op wat voor wijze dan ook.
The Iveys veranderde in een wat andere vorm in Badfinger, kende zeer beperkt succes, vaak gingen andere artiesten er vandoor met hun songs (Without You).
Maybe Tomorrow is een leuke plaat, verwacht niets opzienbarend, maar kwalitatief is het zeker niet verkeerd en gewoon een leuk hebbedingetje.
De cd die ik heb is een heruitgave uit 1992, want de oorspronkelijke lp is eigenlijk amper uitgebracht in Engeland en Amerika, maar druppelgewijs in Duitsland en Japan. Dat waren echte jaren later echte collector's items. 6 nummers van dit album kwamen ook terecht op het eerste album van Badfinger, de opvolger van Iveys. Badfinger, waarschijnlijk de meest ongelukkige band ooit vanwege het ontbreken van succes en de zelfmoorden van 2 leden. Toch zag Apple het wel zitten met the Iveys, waarschijnlijk zagen ze er een beatle achtige band in. En ook de Beatles waren redelijk enthousiast over de band. Als eerste werd de single Maybe Tomorrow uitgebracht, maar deze single deed helemaal niets, vandaar dat Apple het al opgenomen album eigenlijk niet wilde uitbrengen. Dat album was trouwens grotendeels geproduceerd door Tony Visconti, ook niet de minste. Zanger Pete Ham heeft de meeste nummers geschreven, hij pleegde zelfmoord in 1975.
De muziek is minder Beatle achtig dan verwacht, een aantal nummers lijken meer op de oude Beegees (dus niet de Saterday Night periode) en soms ook wel wat op de Kinks. Het is daarom best vreemd dat de single Maybe Tomorrow niets deed, het paste prima in die tijd en had eigenlijk veel hitpotentie. Sali Blue is een nummer dat wel erg Beatle achtig (1967/1969) aandoet.
OP de cd staan nog vier bonus tracks, b kanten van singles (naast Maybe Tomorrow was Dear Angie de tweede Europese single en één nog oude demo tape. Mrs Jones is nooit eerder uitgegeven op wat voor wijze dan ook.
The Iveys veranderde in een wat andere vorm in Badfinger, kende zeer beperkt succes, vaak gingen andere artiesten er vandoor met hun songs (Without You).
Maybe Tomorrow is een leuke plaat, verwacht niets opzienbarend, maar kwalitatief is het zeker niet verkeerd en gewoon een leuk hebbedingetje.
* denotes required fields.
* denotes required fields.