Klaus Schulze - Live @ Klangart CD 2 (2001)

Bij Live@Klangart 1 schreef ik het al dat Klaus Schulze een bijzonder mens is binnen de elektronische muziek en daar blijf ik bij. Met de tweede cd van dit concert wat op 9 juni 2001 plaats vond in Osnabrücke kan ik enkel concluderen dat men aldaar waar voor hun geld hebben gekregen en Schulze goed heeft laten horen waartoe zijn gigantische installatie toe in staat is. Daarnaast werd Klaus Schulze bijgestaan door Wolgang Tiepold op cello die beslist geen onbekende is binnen het verhaal van de eerder genoemde pionier van de elektronische muziek. Kortom na deze korte introductie mag het grootte licht uit en mogen de spots aan om de muzikanten op het podium te belichten.

La Fugue Sequenca begint vrij klassiek met een oosters tintje. Het doet mij althans denken aan in een film over Azië te zijn beland. Na verloop van tijd zijn daar experimentele klanken te horen wat de vreemde sfeer alleen maar versterkt. Tot dat daar ineens klanken zijn te horen die me aan harp doen denken. Tevens is Schulze zoekende naar de juiste drive voor het stuk. Naarmate het stuk vordert krijg ik het gevoel of ik in een wonderlijke maalstroom ben terechtgekomen. Zodra het ritme en de muziek langzaam maar zeker wat opener beginnen te klinken wordt het voorafgaande nog eens versterkt. Als daar nog het geluid van een elektrische gitaar bijkomt is de sfeer compleet. Mijn oren worden getrakteerd op heerlijk meeslepende muziek en met de ogen dicht heb ik het gevoel in een buitenaardse achtbaan te zijn terechtgekomen. Even is daar het moment om een teug adem te nemen, waarna Schulze me langzaam de volgende trip intrekt die nog intenser aanvoelt als de vorige. Deze procedure wordt tijdens het stuk een paar keer herhaald, met als gevolg dat ik aardig bij de les wordt gehouden door de meester. Schulze is hier duidelijk in topvorm waardoor de dikke twintig minuten die het stuk duren omvliegen en de neiging er is om opnieuw op start te drukken er zeker is. Aan het einde van het stuk heb ik dan ook het gevoel ver van het aardse te zijn beland. Desondanks de leegt voelt dit goed aan. Met aanhoudende lage tonen begint Cavalleria Cellisticana het voelt wat duister aan. De cello tonen van Wolgang Tiepold versterken dit beeld nog eens. Gevoelsmatig zweef door melkwegstelsels waarvan me het bestaan niet bekend was. Ondanks dat er muziek technisch weinig gebeurt is het vooral de warme duistere sfeer de me aan de stereo doen kluisteren. Als ik mijn ogen sluit heb ik dan ook gevoel of ik mentaal aan het vliegen ben en langzaam in een trance terechtkom. Los van alles en nog wat. Het is intense rust wat de ruimte vult. Halverwege het stuk komt er meer leven in de brouwerij. Een prettig ritme, klanken van fluit en harp klinken subtiel door de kamer. Hierdoor lijkt het wel of ik stapje bij beetje het leven van alledag in wordt ingetrokken. Aan het einde van het stuk zijn klanken te horen die aan een elektrische gitaar doen denken, waarna het lijkt of ik alleen wordt achtergelaten. Het is Schulze opnieuw gelukt om me mentaal van de wereld te laten zijn.

Het begin van Track of Desire is erg klassiek te noemen. Voor mijn gevoel is een cellist aan het oefenen in grootte lege concertzaal en tussen zijn spel door kun je een speld horen vallen. Dit moet haast een wonderlijk gezicht zijn geweest daar in de zaal in Osnabrücke. Enerzijds de imposante installatie van Schulze en Tiepold armetierig op zijn cello. Nu in de woonkamer een erg fraai stuk muziek waar het eigenlijk zonde is om er doorheen te typpen, want de toetsjes van de computer maken meer geluid dan me lief zijn. De verstilde dikke negen minuten vliegen dan ook voorbij als een warme deken Erg fraai in het kwadraat.

Ietwat dreigend is dan ook het begin van Last Move at Osnabrueck. Iets in mijn gevoel zegt me de vakantie is voorbij pak de boel maar in en ga naar huis. Gaande het stuk heb ik dan ook het idee op een autobahn te zijn terechtgekomen die me nog een keer mooi landschappen laat zien terwijl een heerlijk drive die uit de speakers klinkt me aangenaam bijstaan. Mooie wijde klanken op een dito subtiel ritme waar toch iets van weemoed uitgaat. Geestelijk zou je op je vakantiebestemming willen blijven, maar de plicht roept net iets harder. Tegen het einde van het stuk is daar een rust om u tegen te zeggen, waardoor ik althans los kom van het aardse en het eerder geschetste dilemma niet meer van kracht lijkt te zijn. Schulze lijkt me wel op een eeuwig durende vakantie te sturen.

Op de heruitgave van dit album is nog een bonustrack te vinden met de vreemde titel OS 907, wat me doet denken aan een wetenschappelijke benaming van een brok steen in de ruimte. Het stuk zelf begint met warme klanken uit de elektronica-winkel waar later de cello van Wolgang Tiepold bijkomt. Het roept een gevoel van weemoed op. De zomer heeft plaats gemaakt voor de herfst. Een man die in een vreemde taal spreekt doet me als het ware herinneren aan een vakantie die ik denkbeeldig in het Midden Oosten heb gemaakt. Nog één keer komen de foto’s van de reis op tafel, waardoor een gevoel ontstaat: Was ik maar op de vakantiebestemming gebleven. Muzikaal gesproken kan ik enkel concluderen dat OS 907 een fraai sfeervol stuk muziek is in de beste traditie van Klaus Schulze. Daarmee komt dan ook een einde aan een album wat een zeer dikke voldoende verdient.