Klaus Schulze - Beyond Recall (1991)

Wow, dit is eigenlijk best wel een bijzonder goed album. Eigenlijk kan ik er niet veel opmerkingen over maken, maar ik stapte een soort van nieuwe wereld in toen ik rustig 27 minuten lang naar Gringo Nero begon te luisteren. Hoge nadruk op de toetsen, het wordt hier dan ook electronic genoemd waar ik het slechts gedeeltelijk mee eens ben. Het zit in ieder geval geweldig in elkaar, en als je even objectief ernaar kijkt dan denk je toch: hoe kom je hier op? Ik in ieder geval wel. Zit van begin tot eind goed in elkaar, daarom 4 sterren

Het latere werk van Schulze ken ik eigenlijk niet, maar ik ben zo bang dat het gaat tegenvallen in vergelijking met wat ik van hem ken. Toch ooit eens proberen.

Laat ik maar gelijk met iets positiefs beginnen. Dit album zit qua productie zeer goed in elkaar. Het stereobeeld wordt tot de uiterste hoeken en gaten benut, waardoor het soms lijkt of dat de luidsprekers kilometers van elkaar af staan.

De muziek op dit album is best wel spannend te noemen Diverse lagen van niet direct te plaatsen klanken zijn vakkundig op de plaat gezet. Her en der waan ik me dan ook echt in het oerwoud, waarbij ik bijna in staat wordt gesteld om de hand van Tarzan te schudden. Zo levensecht komt het over.

Toch is dit niet een album voor iedere dag ondanks de goede productie, want je moet wel in de stemming zijn voor de vreemde klanken die er op te horen zijn. Is dit niet het geval, dan werkt dit bij mij op de zenuwen en zit er maar een ding op: iets anders op te zetten.

Een van de sterkste producties van Schulze uit de jaren 90. Een must voor de Sequencer liefhebber.

Dit is een spontaan en kleurrijk album van Klaus Schulze en een stuk beter dan het behoorlijk rechtlijnige en daardoor saaie Miditerranean Pads. De muziek klinkt een stuk avontuurlijker en het is hoorbaar duidelijk dat Klaus er zin in heeft. Of zoals hij al vermeldt in het CD-boekje: "...and the listeners may have all the delight I had in doing it".
Vanwege het gebruik van samples van allerlei dieren en andere gekke geluiden, vooral te horen op "Gringo Nero", kan ik begrijpen dat het album zeker niet iedereen zal aanspreken. Klaus Schulze compenseert e.e.a. door de spelvreugde waarmee dit album in elkaar is gezet. Vooral voor de Schulze-fan dan ook een zeer genietbaar album. Buitenstaanders zouden dit echter wel eens helemaal niets aan kunnen vinden. Zelf vind ik het in ieder geval zeer fijn te verteren.
Persoonlijke favoriet is i.m.o. het vooral in het begin nogal frappant en bizar mysterieus klinkende "Airlights", o.a. vanwege de lekker bizarre, vervormde klanken.