Jackie Leven - The Argyll Cycle (1996)

Vorige week luisterde ik - op basis van een tip van Lura - voor het eerst naar Creatures of Light and Darkness van deze muzikant. Ik moet zeggen, ik kende hem niet; maar dat is nu juist het mooie van MusicMeter: je krijgt tips over pareltjes die je in de loop van de jaren om de een of andere reden gemist hebt.

Omdat ik enthousiast reageerde en me voornam om ook ander werk van hem te gaan beluisteren kreeg ik van Lura de tip van dit album. Dat blijkt een goed advies, want dit album spreekt me zelfs nog iets meer aan.

Onwillekeurig moest ik tijdens het luisteren af en toe denken aan de door mij bewonderde John Martyn, die in deze moderne tijd een beetje vergeten dreigt te worden (maar dat terzijde). Beiden hebben hun roots in de Britse folk, maar kenden ruim voldoende experimenteerdrang om de grenzen naar andere muziekgenres te verleggen. Zo weten beiden een succesvolle brug te slaan tussen Britse folk en jazz. En dat is op zich al heel knap omdat er toch in het algemeen als een erg grote kloof tussen beide genres beschouwd wordt. Maar net zoals John slaagt Jackie hier ook in.
Een ander aspect is de gevarieerde instrumentatie. Bij het gebruik van blaasinstrumenten doet hij mij denken aan Sting (waar ik overigens niks aan vind).

Wat een fantastisch album. Des te vreemder om te zien dat dit album slechts 4 stemmen heeft en nog geen enkele post. Laat mij dan maar de respectievelijke 5e en 1e zijn ...

Gaat luisteren!

Mooi dat je zo enthousiast bent, Tonio!

Naast onder eigen naam bracht hij ook albums uit als Sir Vincent Lone, Jackie Balfour en John St. Field.

Voor zijn solocarrière speelde hij in Doll by Doll, met welke groep hij het uitstekende album Gypsy Blood maakte.

Overigens staan niet al zijn soloalbums hier op MusicMeter vermeld, die kan je eventueel hier, vaak met recensie, terugvinden : Jackie Leven Albums and Discography | AllMusic

wederom een sterk album van (wijlen) Schotse singer/songwriter Jackie Leven met 12 door hemzelf geschreven overwegend toegankelijke liedjes. de man met een enigszins getroebleerde geest was lange tijd drugsverslaafd, maar was een prima songwriter met een prettig in het gehoor liggend stemgeluid.
op dit album grossiert hij in prachtige liedjes, muzikaal omlijst met folk, rock en een enkele keer lichte jazz invloeden.

soms stevig zoals op de up-beat opener "Stranger on the Square" of het rockende "Looking For Love" met de wegstervende saxofoon klanken, maar merendeels ingetogen op liedjes als "Ballad of a Simple Heart", "As We Sailed Into Skibbereen" en het prijsnummer "Gylen Gylen" een akoestische folk ballad met wonderschoon "fingerpicking" gitaarspel van Jackie Leven.

het weemoedige "Some Ancient Misty Morning", de ballad "Fly" met de tekstregel (I have heard it said, that a man in love can fly) met de pedal steel klanken van Melvyn Duffy en een fraaie tweede stem van Avril Jamieson en de melancholische afsluiter "Crazy Song" over verloren liefde, zijn eveneens sterkhouders.

"Grievin' at the Mish Nish" en "The History of Rain" behoren niet tot zijn beste liedjes. vandaar 4 sterren.

onder de gastmuzikanten bevinden zich mede-producer James Hallawell (bass, guitar, keyboards), Ed Jones/James Cannon (saxophone) en Graham Preskett (mandolin, violin).

(deel) citaat uit de liner notes van Jackie Leven:

"The Argyll Cycle is my name for the songs that I wrote between 1985-90 in Argyll, Scotland, when I was recovering from near murder by strangulation, heroin addiction and the love of my life running off with the Dalai Lama's bodyguard! The songs are not all about Argyll or Scotland, but I think they share a certain soulfulness and careful speech which makes them a kind of family"

Jackie Leven schreef mooie, poëtische teksten. een voorbeeld is de tekst van "Some Ancient Misty Morning" dat treffend het eind van een relatie verwoord:

Some ancient misty morning
as I lay by your side
you told me without warning
the King of love had died

and I could not believe it
you told me it was true
by way of explanation
you stared into the blue

some ancient misty morning
the tears rolled down my face
they fell into the warm earth
and vanished without trace