Loudness - Thunder in the East (1985)

Wat een godsgruwelijk, lelijke cd-cover!

Ja, en de muziek is al nauwelijks beter

niet mee eens

staan een aantal enorm dikke nummers op die erg goed in elkaar steken en niet onderdoen voor europees/amerikaanse hardrockgroepen uit die tijd

favorieten: 3 - 6 - 7 - 10

3,5

met die godsgruwelijk lelijke cover liep ik een jaar of 20-25 geleden achterop mijn hele stoere spijkerjack..;-))

en toch is dit toch echt behoorlijk goed, muzikaal zit het goed in elkaar, origineel, de zanger is idd niet te verstaan maar dat geld voor tig europese en amerikaanse bands ook

geef het een 4 , ik draai het een paar keer per jaar

Mijn gedacht! Deze band verdient het om af en toe eens onder de aandacht te komen: goede muzikanten en een onverstaanbare zanger, maar who cares! Clockwork Toy is hierop mijn favoriet.

plus heavy chains, run for your life, never change your mind

allemaal dikke klassenummers als je het mij vraagt met een lekker vet gitaargeluid, en dat uit japan

Thunder in the East is het vijfde album van Loudness en het eerste waarop zanger Minoru Nihara in het Engels zingt of toch een poging hiertoe doet, maar zoals Joy ook zegt is dit verder niet echt belangrijk: de muziek compenseert op meer dan voldoende wijze zijn gebrekkige talenkennis en zoals Johan Cruijff altijd zegt: “Elk voordeel heb zijn nadeel.”
Wat is deze band opnieuw weer lekker op dreef op dit album: kurkdroge en harde productie waarbij alle instrumenten tot hun recht komen, strakke groep ook en opnieuw – hier is hij weer – is het een plezier om gitarist Akira Takasaki zo bezig te horen met zijn kwistig uitgedeelde riffs en gitaarsolo’s. Een topalbum opnieuw dat blijkbaar bijzonder succesvol was in de U.S. of A. (Crazy Nights was hierop hun hitsingle) en vele prachtnummers telt waaronder mijn absolute favoriet Clockwork Toy want dit nummer moet je ooit eens in je leven beluisterd hebben. Een dikke vier en een half met wellicht nog een halfje meer in de toekomst.

Right Sir (wilde snorharen kwijtgeraakt?) prima plaat.

Wilde em net weer eens opzetten maar..... kan em niet meer vinden... K met peren... aan wie heb ik die ooit uitgeleend...

Dan Disillusion er maar in, ook mooi.

Ik ben dit album nu aan het draaien, en dit is een echt een prima album hoor. De zanger is voor geen meter te verstaan maar voor wie van melodieuze jaren 80 hardrock houdt is dit een welkome aanvulling van je collectie.
Als ik me niet vergis heeft Loudness het later ook nog met een Amerikaanse zanger geprobeerd.

Vermakelijk album! (voor één 1 euro uit een uitverkoop bak gevist)

Inderdaad, Germ, het was Mike Vescara op de albums Soldier of Fortune en On The Prowl.

De zang is bij momenten erg..dubieus
Maar de harde gitaren zijn schit-te-rend.
Een aantal van de geweldige solos zit voor altijd verankerd in mijn buis van eustachius

Nog maar eens op deze zonnige zondagmorgen van deze topper genoten: een topper uit 1985 en hoed af voor Mr. Akira Takasaki. Zeven stemmen bij dit album, verbazingwekkend.

Fantastisch album van toch wel een van de beste Japanse Heavy Metal bands. Het gebrekkige engels is te verwachten maar dat zou niet mogen storen bij deze grootmeesters.

Enerzijds kun je wel eens glimlachen met het gebrekkige Engels van deze zanger, waarschijnlijk heeft hij alles ingezongen op basis van fonetische tekens. Laten we eens het omgekeerde proberen: een Engelse zanger die in het Japans moet zingen wordt ongetwijfeld ook eens glimlachen. Toch glimlach ik voornamelijk om de prima muziek die hier op staat en ... we hebben al 8 stemmen voor deze prima plaat

Zal dit album nog eens nader beluisteren, was er destijds niet zo gek van want het was wel een hele verandering tov hun eerdere werk.
Ik vond toen dat ze dit album beter "Disillusion" hadden kunnen noemen maar ja misschien valt hij me nu wel mee

Heb trouwens uitgebreidde recensies geschreven voor Jealousy, Eurobounds, Breaking the Taboo en Terror.
Had niemand zich nog aan gewaagd
Ben ook bezig met het solo werk van Akira (een hele klus) te recenseren.

Ik ga deze ook nog eens nader beluisteren, maar echt goede herinneringen heb ik er niet aan. Op Disillusion richtte men zich al wat meer op de Westerse markt en dat werd hier en op Hurricane Eyes nog verder doorgezet, als ik me juist herinner. Daarmee verloren ze toch hun sterkste troef; de exotische sfeer zo aangenaam aanwezig was in hun eerdere werk.

Mijn geheugen heeft me blijkbaar niet in de steek gelaten. Slecht is dit niet, maar treurig om te horen hoe Loudness hier haar Japanse ziel heeft verkocht.

Het klinkt allemaal wel weer goed. Wel een hele verandering van geluid. Soms wat te commercieel. Uitschieters zijn Run for your life en Clock work toy. Thunder in the east krijgt vier sterren.

Verdomme, kan onze kleine flink vet soleren. Het valt me op dat inderdaad niet alle nummers goud scoren, maar zijn gitaarwerk is pure platina. Ietsje vriendelijker voor de Amerikaanse oortjes maar Akira herinnert er telkens aan dat ze heel stevig uit de hoek kunnen komen.

Clockwork Toy, het vergeten kleine broertje van Dream Fantasy (album Disillusion) .

De productie van Max Norman klinkt een stuk gepolijster dan de meer rauwe sound van Disillusion.
Toch blijft Thunder in the east een fijn album met hoogtepunten als Heavy chains,
Run for your life en Clockwork toy. Andere favorieten zijn No way out en Get away.

Ik heb Thunder in the East vandaag nog eens even opgezet, maar wat een zielloos slappe hap vind ik dit. Het hele album kan ik niet uit luisteren, terwijl ik op zich geen hekel heb aan dit soort commerciëlere rock. Maar dat Loudness zich daar mee bezighield doet nog steeds pijn aan mijn oren. Het doet mijns insziens dan ook echt afbreuk aan het eerdere werk van Loudness. Zo goed als dat zou het nooit meer worden.

Het is ook een hele overgang van het meer progressieve oude werk naar deze hapklare brok commerciëlere rock. Dit album kon ik vroeger eerder dan sommige oude albums. Dat gevoel van afbreuk speelde vroeger een tijdje toen Saxon commercieel ging spelen. Deze Loudness heeft gratie, alhoewel het eerdere werk wel mooier is.

ik had er waarempel een t shirt van in 1985

Eigenlijk had "Disillusion" "Thunder in the East" moeten heten en "Thunder in the East" Disillusion".
Als men dit niet snapt dan is het jammer, een uitleg geef ik niet.

Gelijkgestemden zullen zwijgen of geven mij gelijk.

Het knalt nu net uit de speakers: Rock and roll crazy nights, You are the hero. Naïve tekst maar nu ik het zo eens draai op mijn Japanse apparatuur klinkt het allemaal kraakhelder. Die productie van Max Norman is echt uitstekend. Vannacht wil ik Heavy Chains, Run For Your Life, Clockwork Toy en The Lines Are Down horen. Toch blijft Disillusion een klasse apart; het laatste van de oude Loudness.

dat heerlijke riffje van crazy nights blijft na het luisteren weer dagen hangen

Na vier studio-albums en een machtig live-album komt in 1985 deze Thunder in the East uit met een hoes die niets aan de verbeelding overlaat: het is een Japanse groep. Aartslelijk is hij niet maar een domper na de hoezen van de vorige vier studio-albums waarin een duidelijke rode draad zat.

Op de achterzijde kun je overduidelijk de hand van enkele stylisten zien, nooit geweten dat Japanners zo'n bruine teint kunnen hebben. Belachelijk zijn hun kapsels en de eyeliner, enkel Munetaka Higuchi blijft zijn oude norse zelve. Voor de eerste keer in hun jonge loopbaan laten ze de productie over aan een “buitenstaander”. Max Norman is zijn naam en op Wikipedia staat een overzicht van zijn loopbaan: Max Norman - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Waarom vermeld ik dit? Het bericht van Kronos van 1 januari 2010 is hiervoor de directe aanleiding, “hun Japanse ziel”. Het blijft een moeilijk te definiëren begrip maar ik kan hem zovele jaren later geen ongelijk geven. Qua productie voel ik toch dat het duidelijk anders is dan hun vorige platen, gelukkig hebben ze de kracht in de muziek behouden. Niettegenstaande Akira Takasaki kwistig blijft strooien met puntgave solo's is de omkadering anders, de nummers zijn iets eenvoudiger van opzet. Het drumgeluid is ook krachtig maar ik mis dan het oude drumgeluid van Munetaka Higuchi (RIP), het is iets te vol voor mijn smaak.

De aard van de songs, de verpakking van de plaat, de restyling van de groepsleden, de Westerse lees Amerikaanse invloed op de songs en de Engelstalige zang zorgen misschien voor meer succes wereldwijd maar die typische Loudness charme van de vorige platen smelt als sneeuw voor de zon. Misschien is dat het verlies van “hun Japanse ziel”. Of wat een paar woorden van Kronos bij mij kunnen teweegbrengen .

Eenvoudiger is niet noodzakelijk slechter, laten we wel wezen maar een Disillusion haalt het nog gemakkelijk van dit album. Alle muziek buiten één nummer (Heavy Chains) komt van Akira Takasaki, alle teksten komen van zanger Minoru Niihara. Nergens zie ik invloeden van buitenaf, dus ik vermoed een keuze van de groep zelf om deze richting in te slaan. Bij We Could Be Together krijg ik een ongemakkelijk gevoel, net alsof gelijk welke Amerikaanse groep dit nummer kon geschreven hebben, het Desmond Child syndroom. Gelukkig hebben wij nog het superieure Clockwork Toy.

Sorry.

Maar zoiets bedoelde ik inderdaad. Op hun eerste albums kwam Loudness regelmatig aanzetten met melodieën die nooit uit een Westerse koker zouden kunnen komen, terwijl hier alleen de buitenkant nog enkele Japanse kenmerken heeft.

Crazy Nights doet me nu aan Ozzy"s Bark at the Moon denken; alsof je Rock and Roll Rebel opzet. Dat gevoel bekruipt me ook bij track #5. Misschien geen toeval dat Max Norman beide produceerde.

Naar aanleiding van Loudness' recente live-album de studioplaat opgezet en die live-versies voegen wel wat toe.