Trouble - The Distortion Field (2013)

Eindelijk, komt ie dan: de nieuwe Trouble met zanger Kyle Thomas...

Erg benieuwd. Ik ben blij dat ze van Kory Clarke verlost zijn - die vond ik op de live opnames toch veel te matig klinken en totaal niet bij de band passen. Even kijken hoe Kyle Thomas in het plaatje past, over het algemeen hoor ik hem wel graag zingen - stiekem hoop ik een klein beetje op een Trouble-revival.

Inmiddels een aantal maal beluisterd en ik moet zeggen dat het weer een prima Trouble album is geworden. Voor nu 4*, maar dat kunnen er over tijdje maar zo 4,5 zijn!

De Kyle Thomas van Exhorder ???

Yep. Kyle Thomas van Exhorder en Alabama Thunderpussy.

Hij zong al eerder bij Trouble, maar dit is zijn eerste studioplaat met de band.

Alabama Thunderpussy? Als in hij kan ook echt zingen? Ga het zeker eens luisteren. Het vorige album boeide me niet zo. Maar met de huidige retro-revival kan Trouble niet achterblijven natuurlijk.

Kyle kan behoorlijk zingen. Beter zelfs dan Phil Anselmo vind ik.

Geen beoordeling Ozric???

The Distortion Field is toch zeker een vrij sterke aflevering uit de Trouble-kronieken. Kyle Thomas is een ware troef in het overbekende, zompige Trouble-geluid. Bij vlagen doet hij me denken aan de ruige kant van Russell Allen. Zijn enorm krachtige en gedragen vocalen tilllen de toch al vet klinkende composities naar een hoger niveau.

De eerste Trouble na Simple Mind Condition van zes jaar eerder. Die vond ik wat tegenvallen door productie en omdat Eric Wagners stem niet meer de hoge krijs bezat. Zijn opvolger Kyle Thomas is een prima zanger, maar heeft een andere klankkleur dan zijn voorganger en ontbeert die krijs. Daarom was het wennen, al vind ik Thomas' directe teksten na alle hippiejaren verfrissend.
Wat helpt is de vette productie door gitaristen Bruce Franklin en Rick Wartell, met hulp van oude vriend Brian Slagel, producer op de eerste twee albums. Hoera, Trouble keert hiermee terug naar metal en gitaarmuren!
Voormalig drummer Jeff Olson schuift weer aan voor gelegenheidstoetsen. Een bassist was niet aan boord, de meeste baspartijen werden door Franklin ingespeeld en Wartell deed de overige twee. Nieuw is drummer Marko Lira, op drie nummers is Michael Aukofer de man op de kruk.

Dertien nummers en een albumlengte van bijna 58 minuten. Met eerst langzame doom en dan fel-grommend op tempo is er de aftrap met When the Sky Comes Down, Paranoia Conspiracy is iets kalmer maar nog altijd fel - met een tekst die ik passend vond bij de covid-19-pandemie van zeven jaar later.
Midtempo is The Broken Have Spoken, met Sink or Swim en One Life volgen twee hoogtepunten met de nodige zwaarte en tempowisselingen, hardere en zachtere passages. Verrassend is Have I Told You, een nummer over diepe spijt met subtiel en ingetogen gitaarspel, om met Hunters of Doom weer los te gaan: Franklin en Wartell bewijzen opnieuw de meesters van de gitaartwins te zijn, doom wordt afgewisseld met Sabbathiaanse uptempo riffs, steeds weer pakkend.

Ik draai 'm vanaf cd en houdt bij track 8 het begin van de tweede helft aan. Sinds ie vanaf 2022 op 2LP uit is, is er een andere indeling, maar het mild-uptempo Glass of Life is hoe dan ook een prima nummer, zeker met dat langzame tweede deel. Butterflies is zowel vriendelijk als hárd, Sucker is uptempo en boos, spannender is The Greying Chill of Autumn dankzij opbouw en gitaargeluiden.
Met het instrumentale Bleeding Alone begint de opmaat naar slotlied Your Reflection, het klinkt als de openingsmuziek van een concert, mede dankzij de toetsen en de hartslag. Die afsluiter is relatief kalm.
Het album had wel iets korter mogen duren, anderzijds is er dus volop keuze qua favorieten en een zwak nummer ontbreekt.

En anno Domini 2026? Er schijnt een nieuw album in de maak te zijn, waarbij Rob Hultz tegenwoordig bassist en Garry Napler drummer is. In afwachting daarvan ga ik naar een verzamelaar van de groep die nog niet op MuMe staat. Heb dus een toevoeging te doen voor Revelations of the Insane: Demos & Rarities, verschenen in 2022.