Strangers on a Train - The Key Part 2: The Labyrinth (1993)

Een prachtig plaat! "The Key part 2" is een zeer afwisselend album met voornamelijk lange nummers waar het zwaartepunt ligt op het instrumentale. Vooral de vrouwelijke stem, Tracy Hitchings spreekt mij zeer aan.
Gewoon een knap staaltje van vernuftig muziek.

0,5 Omayyad
geplaatst: vandaag 9:35 uur



Een stem die totaal geen fundament heeft!

Wat is dit voor een onzin? Die stem weerspiegelt meer dan uitstekend mijn mening ten aanzien van deze schijf en waarom zou dat dan geen 'fundament' hebben? Werkelijk een belachelijke conclusie.

Ik wil het best toelichten, maar door het beweren dat mijn stem "totaal geen fundament heeft", heeft mijn verklaring vermoedelijk weinig zin.

Een verklaring ben je best schuldig volgens mij. Ik bedoel als ik jouw top-10 raadpleeg vind ik het zeer vreemde cq opmerkelijke stem. IK wil ook niet concluderen dat een 4 of hoger een terechte waardering is. Maar een 0,5 is zwaarste sanctie die je kunt toepassen. Jekunt toch niet met droge ogen beweren dat dit een ZEER SLECHTE PLAAT is. Dus je mag het tegendeel bewijzen!

Dit is op zich best wel een aardige plaat die in ieder geval beter te pruimen is dan het eerste SOAT album. Het was een van de eerste albums uit de 'tegenwoordige' progscene waar ik mee kennis maakte. Gelukkig kwam ik er wel al gauw achter dat er beter materiaal is te vinden maar ik blijf dit toch nog steeds wel een leuk plaatje vinden.

Er zou nog steeds een deel 3 komen waarbij als het goed is er ook een 3de zangstem in het spel zou komen. Op deel 1 zingt (of Frans zal zeggen blert) Tracy Hitchings, op deel 2 voegt Alan Reed van Pallas zich er bij en op deel 3 was er sprake van dat Peter Nicholls van IQ mee zou doen.

Op basis van mijn top tien zou je inderdaad kunnen concluderen dat het dit een vreemde en/of opmerkelijke stem is. Ik heb echter een uitgesproken hekel aan veel muziek wat tegenwoordig Neoprog genoemd wordt. Als je mijn stemmen naloopt, zou je dat kunnen zien. Er zijn uitzonderingen, want niet alle Neoprog vind ik bij definitie slecht of matig.

Wat ik in mijn top tien heb staan is progressieve rock in de werkelijke betekenis van het woord. Muziek dat net even wat anders is en daarmee mijn zintuigen weet te prikkelen. Strangers On A Train valt daar absoluut niet onder. Het is uitgekauwde, clichématig symfodrek waar ik werkelijk van over mijn nek ga. Ik houd nu eenmaal niet van overdreven doordachte knutselsymfo en deze plaat is daar helaas één van. Alle symfocliché's zijn hier in één plaat ondergebracht.

De lange nummers zijn in feite niet meer dan tig korte nummers die zonder enige muzikale logica aan elkaar worden geplakt teneinde het doel te bereiken; een nummer van meer dan twintig minuten. Er zijn mijns inziens echter maar heel weinig bands die mij met dit soort lange nummers kunnen boeien en Strangers On A Train valt daar dus niet onder.

Kortom ik vind dit vreselijk saaie muziek, die geen enkele positieve indruk op mij weet achter te laten. En vandaar ook mijn lage beoordeling. Ik vind het dus inderdaad een zeer slechte plaat.

Ome F, dat is een uitgesproken, doch overtuigende, uiteenzetting!

Ik vind hem zelf beter dan de 1ste vooral het Vision clear vind ik erg mooi. daardoor geef ik deze cd toch nog een 3 maar daar moet ik bij zeggen dat ik hem een jaar of 10 geleden wel hoger had gegeven dus helemaal ondenkelijk dat ik hem ooit naar beneden bij stel is dat niet

Maar het is wel duidelijk dat het Nolan/Groom achtige repertoire niet echt bol staat van vernieuwingsdrang