0
geplaatst: 27 juni 2009, 22:46 uur
Je hebt een carrière als fotograaf te Leeuwaarden die best goed loopt, dat je daarnaast nog wat electronica in huis kan halen om muziek te maken. Dat is min of meer het verhaal van Ivo Keers. Al doende leer je wat de spullen kunnen en bouwt links en rechts wat contacten op.
Op deze wijze kom je uit het verre Leeuwaarden in Zaandam terecht om The Edge op 23 oktober 1993 live te spelen. In de zaal zal wel een prima sfeer hebben gehangen met wellicht wat aardige lichteffecten, maar zoals het nu bij mij overkomt in de huiskamer lijkt het wel Ivo Keers een verplicht programma aan het afwerken is. Hier en daar wat spanning, maar het is grotendeels een saai verhaal wat te horen is. Een kabbelend beekje terwijl je nou net opzoek was naar stress. Niet iets wat past bij de titel The Edge. Een titel als Sanctus doet me gelijk denken aan grote kerken waar koor en organist aan het oefenen zijn. Stemmings volle klanken vullen de ruimte, terwijl er van alles door je hoofd flitst. Ja, en al snel ben ik genoodzaakt dit beeld drastich bij te stellen. In gedachte zit ik in de auto terwijl de ruitenwissers de ruit vrij houden van die paar druppels die uit de hemel komen. Kortom; door mijn katholieke opvoeding ben ik wat verwend geraakt aan sacrale klanken, waar dit slechts een schaduw van is. Desondanks zijn de ruitenwisser van goede kwaliteit, want die blijven de hele rit goed hun werk doen.
The Unwarrented Gamble dan maar. Het begin doet wat denken of ik een Spaans restaurant binnenloop. Een vreemde stem en wat niet te plaatsen gitaar klanken. Na het spannende begin wordt het al gauw saai het rondje wat de ober loopt wordt haast voorspelbaar. Tafel één, tafel twee, enzovoort enzovoort. O-Micron begint gelukkig stemmig wat me wat doet denken aan een glasorgel. Voor het eerst betrap ik mezelf er op dat ik aandachtig zit te luisteren en me geen vreemde voorstellingen maak. Het is alsof ik in een museum ben waar louter glazen objecten zijn opgesteld.Door die rust raak je zo wat in trance.
Purple Galaxy Crystal trekt die rustig sfeer door, het vergt de nodige inspanning om het te volgen. Subtiele klanken die erg tegen de stilte aan zitten. Het is bijzonder in de positieve zin van het woord. Ja, en dan mijn conclusie over dit Concerto in Epsilon. Het is een album duidelijk met twee gezichten. De eerste drie tacks hadden voor mij niet gehoeven. Gelukkig maken de laatste twee tracks nog het nodige goed, maar als ik eerlijk ben denk ik dat dit album niet vaak de cd-speler van binnen zal zien.
Op deze wijze kom je uit het verre Leeuwaarden in Zaandam terecht om The Edge op 23 oktober 1993 live te spelen. In de zaal zal wel een prima sfeer hebben gehangen met wellicht wat aardige lichteffecten, maar zoals het nu bij mij overkomt in de huiskamer lijkt het wel Ivo Keers een verplicht programma aan het afwerken is. Hier en daar wat spanning, maar het is grotendeels een saai verhaal wat te horen is. Een kabbelend beekje terwijl je nou net opzoek was naar stress. Niet iets wat past bij de titel The Edge. Een titel als Sanctus doet me gelijk denken aan grote kerken waar koor en organist aan het oefenen zijn. Stemmings volle klanken vullen de ruimte, terwijl er van alles door je hoofd flitst. Ja, en al snel ben ik genoodzaakt dit beeld drastich bij te stellen. In gedachte zit ik in de auto terwijl de ruitenwissers de ruit vrij houden van die paar druppels die uit de hemel komen. Kortom; door mijn katholieke opvoeding ben ik wat verwend geraakt aan sacrale klanken, waar dit slechts een schaduw van is. Desondanks zijn de ruitenwisser van goede kwaliteit, want die blijven de hele rit goed hun werk doen.
The Unwarrented Gamble dan maar. Het begin doet wat denken of ik een Spaans restaurant binnenloop. Een vreemde stem en wat niet te plaatsen gitaar klanken. Na het spannende begin wordt het al gauw saai het rondje wat de ober loopt wordt haast voorspelbaar. Tafel één, tafel twee, enzovoort enzovoort. O-Micron begint gelukkig stemmig wat me wat doet denken aan een glasorgel. Voor het eerst betrap ik mezelf er op dat ik aandachtig zit te luisteren en me geen vreemde voorstellingen maak. Het is alsof ik in een museum ben waar louter glazen objecten zijn opgesteld.Door die rust raak je zo wat in trance.
Purple Galaxy Crystal trekt die rustig sfeer door, het vergt de nodige inspanning om het te volgen. Subtiele klanken die erg tegen de stilte aan zitten. Het is bijzonder in de positieve zin van het woord. Ja, en dan mijn conclusie over dit Concerto in Epsilon. Het is een album duidelijk met twee gezichten. De eerste drie tacks hadden voor mij niet gehoeven. Gelukkig maken de laatste twee tracks nog het nodige goed, maar als ik eerlijk ben denk ik dat dit album niet vaak de cd-speler van binnen zal zien.
0
geplaatst: 31 oktober 2015, 16:46 uur
Hallo Gerards Dream
Het is duidelijk dat je totaal geen enkel idee hebt waar deze artiest mee actief is, als eerste is deze persoon geen fotograaf en heeft ook geen cariere in fotografie of is een fotograaf die iets doet met electronica, maar een Electronisch musicus die iets doet met fotografie. Verder blijkt uit je recensie dat je geen benul hebt van duitse school sequencer muziek. Ik heb me in deze artiest verdiept en ik meen dat je recentie als een tang op een varken slaat. Volgende keer jezelf beter inlichten in een artiest voordat je een recentie schrijft.
Het is duidelijk dat je totaal geen enkel idee hebt waar deze artiest mee actief is, als eerste is deze persoon geen fotograaf en heeft ook geen cariere in fotografie of is een fotograaf die iets doet met electronica, maar een Electronisch musicus die iets doet met fotografie. Verder blijkt uit je recensie dat je geen benul hebt van duitse school sequencer muziek. Ik heb me in deze artiest verdiept en ik meen dat je recentie als een tang op een varken slaat. Volgende keer jezelf beter inlichten in een artiest voordat je een recentie schrijft.
* denotes required fields.
* denotes required fields.