Spooky Tooth - The Last Puff (1970)

Uitschieter op deze plaat is John Lennon's "I am the walrus".

Geweldig album!

Zanger Mike Harrison en drummer Mike Kellie zijn hier de enig overgebleven orginele leden, zij worden aangevuld met (ex-)leden van Joe Cocker's Grease Band. Luther Grosvenor moet volgens de credits ook nog mee doen, maar daar hoor ik weinig van eerlijk gezegd.

In vergelijking met Spooky Tooth mis ik de levendigheid van de duo lead-zang van Mike Harrison en Gary Wright en het bevlogen bas-spel van Greg Ridley, maar toch is Last Puff geen slecht album.

The Wrong Time is als enige overgebleven van het komplete album aan nieuwe songs wat Gary Wright had klaar liggen om na het Cermony debakel de draad weer op te vatten maar wat er nooit kwam omdat Harrison zijn kont tegen de krib gooide, waarna Wright zijn konklusies trok en de band verliet. Luister maar eens naar Gary Wright's prachtige solo debuut Extraction, denk Harrrison's stem erbij dan krijg je een beeld van wat het had kunnen zijn. Eerlijk gezegd haalt Last Puff dat nivo niet want Harrison kan de kar niet trekken en moet gewoon te veel op zijn bandleden leunen waardoor het geheel een beetje stuurloos klinkt.

Dat wat we op Last Puff voorgeschoteld krijgen evengoed nog degelijk klinkt kunnen we voor het grootste deel toeschrijven aan pianist Chris Stainton. Het prijsnummer I Am The Walrus doet kwa arrangement dan ook duchtig denken aan Cocker's uitvoeringen van Beatles songs en voor de rest heeft hij gekozen voor een aanpak die wat meer in de richting gaat van ( het destijds aanstormende nieuwe talent ) Elton John, waarvan hier ook Son Of Your Father op een prima manier gecovered wordt. Mijn persoonlijke fave is de uitstekende uitvoering van David Ackels' Down River en daarmee zijn meteen op het zwakke punt van dit album gekomen. Te weinig goede orginele songs ........

Spooky Two bedoelde ik ........

Ik heb geen vergelijkings-referentiepunt. Ik heb enkel sinds kort, dit album, en ik vind het... redelijk fantastisch.
De blues is nooit ver weg, en het psychedelische aspect, ja, daar hou ik enorm van.
De Beatles cover is uiteraard schitterend, maar héél dit album ademt een heel apart sfeertje uit, het is een sound die tegenwoordig echt.... niet meer te bespeuren valt.
Schitterend.

Opent met zeer genietbare cover van een nummer dat met eerbied behandeld wordt. Tweede nummer is ook erg sterk, vooral de gitaar.

The Wrong Time is het laatste overblijfsel van het album wat in de steigers stond toen Gary Wright de band verliet. Wright nam de songs van dat projekt, inclusief The Wrong Time dus, alsnog op voor zijn eerste solo LP Extraction

Ken Gary Wright's album "The Light of Smiles" al 20 jaar, vooral "Time Machine" vind ik geweldig daarvan, Droombolus!

Iets minder dan Two, maar nog steeds een waardig opvolger

Zonder Gary Wright maar daarom nog niet minder. Er staat ook een erg gave pyschrock-versie van I am the Walrus op, die minstens de moeite waard is. Als het goed is heb ik deze ook op lp (ik stream deze vandaag).

De eerste twee platen van Spooky Tooth klinken fraai, zijn divers van aard en bieden een combinatie van rhythm& blues en licht psychedelische pop. Nergens echt origineel, of vernieuwend maar wel vakkundig en verzorgd in elkaar gezet.
Alles wat hierna uitkwam was een pak minder, met een opleving hier en daar.
Het songmateriaal wordt wat directer en daarmee ook simpelweg wat eentoniger. Enkele bandleden zoals Wright zijn al vertrokken en daarmee verdwijnt ook de kenmerkende hoge zang van Gary uit de sound.

Het probleem met The Last Puff zit hem voor mij in het feit dat het songmateriaal zo doorsnee klinkt. Bijster origineel was de band al niet maar de 2 voorgaande platen boden genoeg variëteit en creativiteit.
Op The Last Puff komen dergelijke kenmerken maar weinig terug. De vrouwelijke achtergrondkoortjes, de uitgerekte en op herhaling beluste refreinen doen een gebrek aan inspiratie vermoeden.

Een nummer als Something to Say vormt hier een voorbeeld van. An sich geen slechte song, maar na een minuut of drie geloof ik het wel. Echter het nummer wordt nog eens 3 minuten uitgerekt zonder ook maar enige noemenswaardige transitie of overgang.
The Last Puff is ook geen slechte schijf, de ideeën zijn degelijk maar ook risicoloos en dat maakt dat album bij mij maar een nipte voldoende scoort.