Marc Cohn - The Rainy Season (1993)

Hoewel niet zo sterk als zijn debuut, was dit toch een waardige opvolger met enkele sterke nummers.

Rest for the weary, From the station, She's becoming gold, zijn alle erg mooie nummers. De stille kracht van de teksten van zijn eerste album zijn hier niet te vinden, maar ik denk dat een ieder die van singer/songwriters houdt, deze nummers zal omarmen.

Om van The things we've handed down nog maar te zwijgen, bloed- en bloedmooi!!!

Fish heeft helemaal gelijk. Even aandacht vragen voor deze prachtige plaat van de hier niet zo bekende Cohn. Al draaide de EO walk through the world vaak, dat zegt niks over de kracht van Cohn's muziek. Hij is helemaal geen newborn christian. Hij maakt prachtige songs over zijn ouders, over immigranten en zijn gedachten over de wereld. Ga deze plaat eens beluisteren mensen, zeker als je van mensen als Dylan en Springsteen houdt.
Waarom hebben we na zijn derde cd eigenlijk niks meer van hem gehoord? Leeft hij nog wel?

Ik moet toegeven dat ik hem veel te weinig heb gedraaid, ik ga daar iets aan doen. Want dit is zeker een behoorlijke plaat van een weinig gekende singer-songwriter.
Voorlopig geef ik deze plaat : 3.5 ***1/2 dus.

Ik had mezelf beloofd deze tweede plaat van Marc Cohn aan te schaffen, nadat ik helemaal verslaafd was geraakt aan zijn prachtige debuut. Ik heb deze zomer wekenlang haast niets anders gedraaid dan die cd. Ik vond het zelfs nodig om hem opnieuw te kopen en mijn tweedehands exemplaar (met een paar krassen) daarmee te vervangen.

Ik had dus nogal wat verwachtingen van "The Rainy Season", zul je begrijpen. Hoewel ik deze cd iets minder vind dan de vorige, bewijst Cohn opnieuw dat hij een liedschrijver van hetzelfde zeer hoge niveau als Jackson Browne en John Hiatt is. Geen slechte songs of 'fillers', hoewel sommige nummers nou ook weer niet heel indrukwekkend zijn ('Medicine Man', 'Baby King'). Maar bijvoorbeeld 'Walk Through The World' en 'Rest For The Weary' doen niet onder voor de hoogtepunten op het debuutalbum.

Toch is Cohn "saving the best for last" met het prachtige 'She's Becoming Gold' (waarop David Crosby en Graham Nash de heerlijke achtergrondzang verzorgen - doen ze trouwens ook op het bijna even mooie 'From The Station') en de afsluiter 'The Things We've Handed Down'.

Hoe aardig dit album ook is (ik ga hem nog vaak draaien), ik kan me voorstellen dat luisteraars destijds meer hadden verwacht na dat prachtige debuut en dat ze dit meer van hetzelfde vonden. Maar kom op zeg, dat betekent niet dat deze fantastische songwriter vergeten mag worden! Gelukkig doet David Crosby dat zeker niet; in de aankondiging van Cohn's compositie 'Old Soldier' tijdens het Crosby & Nash concert in Amsterdam RAI vorige week noemde hij Cohn "one of the best writers in America". Hoog tijd dat hij herontdekt wordt, dus!

Ben benieuwd of jij zijn nieuwe werk al ontdekt hebt: Join the Parade uit 2010. Er zit veel tijd tussen zijn albums maar hij is dan ook een enorme perfectionist volgens mij. Enig minpuntje is de christelijke boodschap die hij af en toe meent te moeten uitdragen (maar dat is mijn persoonlijke moeite met die boodschap geef ik meteen toe)

Aan Marc Cohn kleeft het imago van een nogal veilige artiest voor ouwelullen (no offense intended). Of gewoon een suffe softie, als ik dat voorzichtig mag zeggen.

Ik zal niet ontkennen dat Cohn hier een strak en goed verzorgd partijtje muziek laat horen, maar dit album bevestigt mijn vooroordeel wel. Elk nummer is erg gelikt, erg sky-radio geschikt, ook al is het kwalitatief van niveau. Voortdurend ben ik een beetje bang dat Joe Cocker en Phil Collins ineens opduiken. Het is daarom ook wel enigszins opmerkelijk dat The Rainy Season het met slechts elf stemmen moet doen.

Cohn kan wel goed zingen, maar hij is het type zanger waar ik een beetje van walg. Te overdreven, te perfect, te gemaakt, althans zo komt het op mij over. Nergens kleurt hij buiten de lijntjes en nergens komt hij met iets onverwachts uit de hoek.

Ik ben ook niet zo heel erg weg van David Crosby's Thousand Roads, waar ik de naam Cohn voor het eerst tegenkwam. The Rainy Season ligt wel enigszins in het verlengde van dat album, maar is nog wat safer en saaier.

Ik begrijp Stijn niet goed. Heeft hij wel goed geluisterd? Tja, de muziek van Cohn is niet vernieuwend, maar een aantal songs zijn toch pareltjes, zeker als je ook naar de teksten luistert.