Marc Cohn - Burning the Daze (1998)

Twee nummers die hier uitschieten; Lost you in the canyon en Ellis Island. Die laatste duidelijk geinspireerd door een bezoek aan dit voormalige immigranten eiland. Wat een mooie sfeer tekening en als je ooit in die grote hal hebt gestaan, dan begrijp je precies wat Marc hier zeggen wilt. En als je er nog nooit geweest bent, luister en je bent er!

Wow, vergeet zowaar Olana te noemen.....super hoor.

Staan idd prachtige nummers op.
Ellis Island, Girl of Mysterious Sorrow, ,Healing Hands, Lost You in the Canyon...en de overigen maken het tot een 3.5.
Geen muziek waar je vrolijk van wordt, maar wel erg mooi.

Marc Cohn is een van de meest onderschatte singer-songwriters. Ondanks zijn kleine oevre op cd reken ik hem tot de grootsten, vergelijkbaar met John Hiatt en Springsteen. Maar vergeleken met deze twee vind ik Cohn's stem mooier, meer gevoel heben.
Burning The Daze is een schitterend album. Een 4,5 van mij, maar dat kan nog een 5 worden zelfs.
het is al gezegd: Ellis Island is een juweel. Zelden gaan tekst, muziek,begeleiding,sfeer en alles zo goed samen als in dit nummer. Ook Saints preserve us is subliem: Lekker veel drama, maar niet over de top. Girl of mysterious sorrow idem dito. Doet in de verte ook aan Cat Stevens denken. Providence idem dito.
Er staat geen enkel zwak nummer op deze cd. Op geen enkele cd van Marc Cohn eigenlijk. Daarom vind ik het zo vreemd dat deze man nooit is doorgebroken.
Hij schijnt een nieuwe uit te hebben, na 10 jaar !!. Wat heeft de man in godsdnaam gedaan al die tijd? Ik dacht dat hij verdwenen was van de aarsbodem. Ik ga die nieuwe zeker toevoegen.

Wat ben ik blij dat ik deze derde plaat ook heb gekocht. "The Rainy Season" vond ik aardig, maar toch ook wel een beetje teleurstellend na dat meesterlijke debuut. Dankzij de lovende kritiek van bertus99 besloot ik toch "Burning The Daze" aan te schaffen.

Net zoals de twee voorgangers is dit een groeiplaat, maar uiteindelijk een stuk beter dan "The Rainy Season". Het prachtig uitgevoerde 'Olana' en 'Ellis Island' zijn misschien wel de twee beste nummers die hij ooit schreef. 'Lost You In The Canyon' bewijst dat Cohn ook stevig kan rocken (dat miste ik ook wel een beetje op zijn tweede cd) en 'Healing Hands' is opnieuw een mooie Springsteen-achtige ballad. 'Already Home' (zeer catchy) en 'Providence' behoren ook tot de hoogtepunten.

Er staan enkele minder memorabele nummers op dit album. Ik ben bijvoorbeeld niet kapot van 'Girl Of Mysterious Sorrow', maar het meeste is opnieuw bewijs dat Cohn inderdaad tot de beste songwriters behoort, zoals Bertus al schreef. Spijtig alleen dat hij niet zo productief en constant als bijvoorbeeld Hiatt is. De vierde Marc Cohn-plaat kwam pas 12 jaar hierna en werd ook nog eens matig ontvangen. Dat album, "Join The Parade", is nu zelfs onvindbaar.

Ik kan me echter niet voorstellen dat de man die parels als 'Strangers In A Car', 'Silver Thunderbird', 'True Companion', 'Angel Song' (b-kant), 'Old Soldier', 'She's Becoming Gold' of 'Olana' schreef zoveel jaren later niets meer te zeggen heeft.

Als je wil kan ik Join the parade wel voor je op Dropbox zetten zodat je het kan downloaden.

Bedankt voor het aanbod, Bertus, maar ik ben niet zo'n liefhebber van downloads. Ik vind vast wel eens een tweedehands exemplaar.

Is "Join The Parade" net zo goed als "Burning The Daze"?