Anima Mundi - The Lamplighter (2013)

Release van een nieuwe Anima Mundi. Ben erg nieuwsgierig. Lees goeie recensies op het www. Zeer sympathieke band progband uit Cuba. Voorganger THE Way was in 2010 een grote verrassing gevolgd door een gedenkwaardig concert (eerste in Europa) in de Lakei te Helmond (onlangs uitgegeven op cd en dvd) Op zoek naar de cd

Concert in Helmond was volgens mij het tweede concert in Europa (vlak daarvoor stonden ze volgens mij in Marseille) maar gedenkwaardig was het zeker. Net als de twee optredens die ik vorig jaar van ze heb bijgewoond en het concert van afgelopen zaterdag overigens.

Meest aansprekende figuur binnen de band vond ik zanger Carlos Sosa met zijn mooie warme stemgeluid. Die is er helaas niet meer bij en aan de zang van Emmanuel Pirko Farrath moet ik nog even wennen. Het is zeker niet slecht maar toch wel een stapje terug mijns inziens.

Dat wordt dan weer goedgemaakt door de composities. Ik vond The Way al een erg sterk album maar compositorisch is de band zeker doorgegroeid (al zijn delen van Suite Tales From Endless Star volgens mij al veel ouder).

Het is nog te vroeg voor een oordeel maar dat dit de top 10 van dit jaar gaat halen is alvast een zekerheidje.

Album voor het eerst de revue laten passeren. Muzikaal erg herkenbaar. Nieuwe zanger zingt wel erg met een accent. Soms kan dat charmant zijn, nu irriteer ik me er aan. Teksten lijken me een beetje zoetsappig. Nog maar een paar keer luisteren. Zo flabbergasted als ik bij de eerste luisterbeurt van The Way was ben ik nu nog niet.

Inmiddels heeft deze cd's de nodige rondjes gemaakt en ik ben er wel redelijk over te spreken.

The Lamplighter is een mooie suite en Tales From Endless Star is zelfs nog wel een slag beter, met name het nummer Endless Star (mmv Remco Engels) is echt een waanzinnig nummer, een van de betere die ik de afgelopen tijd gehoord heb. Het kortere His Majesty Love is niet de afsluiter die deze cd verdient, en voor de balans was het sowieso logischer geweest om dit nummer tussen de twee suites in te zetten.

De zang is nog steeds iets waar ik aan moet wennen. Het al door Broem genoemde accent maar toch ook wel de manier waarop Pirko Farrath zingt: vaak net voorbij zijn toch wel iets te beperkte bereik. In Tales speelt dit overigens wat minder dan in The Lamplighter.
Nee, het zou leuk zijn als de versies met Sosa ooit het daglicht nog eens zien, hoe briljant moet dat wel niet klinken...

Hoe goed dit album werkelijk is, zal voor mij een mysterie blijven. Na twee keer beluisteren houd ik het wel voor gezien, afgeknapt op de knullige zang. Jammer, want over het vorige album was ik zeer te spreken en dit klinkt instrumentaal ook niet verkeerd.

Voor mij de teleurstelling van het jaar tot nu toe. Ik heb echt een zwak voor de band die ik, in de oude samenstelling, een paar keer heb zien optreden. THE Way is echt een prachtalbum. Ik heb THE Lamplighter op het stapeltje gelegd met cd's die nog wel 'n keer een herkansing krijgen. Voorlopig onvoldoende. Uit respect voor de band scoor ik nog niet. Wat een draak van een zanger en wat 'n zeikteksten zeg. Jammer.

Teksten zijn toch niet wezenlijk anders dan op eerdere albums?

Na veel beluisteringen en twee live-optredens ben ik inmiddels wel aan de zanger gewend maar het blijft een gemiste kans, deze keuze.

Ik blijf het proberen met Anima Mundi. THE Lamplighter blijft toch een tegenvaller. Niet dat er slecht wordt gespeeld of zoiets maar het komt allemaal zo flauw en overtrokken over. Beetje theatraal met het zoetsappige gezang en dito teksten. 3* is toch een voldoende maar het blijft jammer gezien die geweldige voorganger THE Way.