0
geplaatst: 3 september 2013, 11:14 uur
Een tijdje geleden kwam we reeds met de eerste single van dit album. Over die single, Broadway, waren we erg positief. We keken dan ook uit naar deze plaat. Myron & E spelen hierop samen met the Soul Investigators die we ook kennen van samenwerkingen met Nicole Willis en Calypso King. Stones Throw is het vermaarde label waar deze plaat gereleased wordt.
Zoals de eerste single al liet horen kunnen we vintage soul verwachten in de geest van Mayer Hawthorne, Sharon Jones en andere Daptone of Stones Throw releases. Maar of het ook de kwaliteit van hiervoor genoemde artiesten haalt is altijd een tweede.
Het album opent met Turn Back. Een vrij loom nummer die het album relaxed inwijdt. Op een goede manier welteverstaan. Om daarna het tempo wat hoger te leggen met de single Broadway. Blijft gewoon een erg goed nummer. Aardig wordt het met If I Gave You My Love. Niet heel verheffend, maar ook nergens slecht. Everyday Love heeft dezelfde vibe en is al even aardig.
I Can’t Let You Get Away brengt het niveau weer boven het gemiddelde. De breaks zijn fijn, de sfeer loom (net als de opener). Nummers als deze liggen goed bij het duo. Misschien nog wel beter als het funky wordt. Zo is er een funky single en zo is er ook Cold Game op deze plaat. Dit nummer swingt echt de pan uit. Myron & E zijn energiek, de sound van the Soul Investigators klinkt energiek. Zonder twijfel het beste nummer van dit album.
Do it do it Disco zegt qua titel al genoeg. De disco-invloeden zijn namelijk zeker te horen op dit nummer. Swingend zoals disco hoort te zijn gaan we verder naar Back n Forth. Dit nummer is dan weer saai. Het eerste echte saaie nummer van dit album. Gewoon een tegenvaller dus.
Groot is dan ook het verschil met Going in Circles die qua niveau het eerder genoemde Cold Game naar de kroon steekt. Ook Going in Circles behoort tot de top van dit album. Jammer dan ook dat dit album afsluit met het vrij nietszeggende They Don’t Know. Alsof ze zelf niet helemaal wisten hoe ze het niveau constant hoog konden houden.
De conclusie is dus vrij duidelijk. Een wat wisselvallig album dat van de 11 nummers maar één echt saai nummer heeft, maar waar er eigenlijk ook maar drie boven de middelmaat uitkomen. Na de prima single had ik toch wel wat meer verwacht.
Zoals de eerste single al liet horen kunnen we vintage soul verwachten in de geest van Mayer Hawthorne, Sharon Jones en andere Daptone of Stones Throw releases. Maar of het ook de kwaliteit van hiervoor genoemde artiesten haalt is altijd een tweede.
Het album opent met Turn Back. Een vrij loom nummer die het album relaxed inwijdt. Op een goede manier welteverstaan. Om daarna het tempo wat hoger te leggen met de single Broadway. Blijft gewoon een erg goed nummer. Aardig wordt het met If I Gave You My Love. Niet heel verheffend, maar ook nergens slecht. Everyday Love heeft dezelfde vibe en is al even aardig.
I Can’t Let You Get Away brengt het niveau weer boven het gemiddelde. De breaks zijn fijn, de sfeer loom (net als de opener). Nummers als deze liggen goed bij het duo. Misschien nog wel beter als het funky wordt. Zo is er een funky single en zo is er ook Cold Game op deze plaat. Dit nummer swingt echt de pan uit. Myron & E zijn energiek, de sound van the Soul Investigators klinkt energiek. Zonder twijfel het beste nummer van dit album.
Do it do it Disco zegt qua titel al genoeg. De disco-invloeden zijn namelijk zeker te horen op dit nummer. Swingend zoals disco hoort te zijn gaan we verder naar Back n Forth. Dit nummer is dan weer saai. Het eerste echte saaie nummer van dit album. Gewoon een tegenvaller dus.
Groot is dan ook het verschil met Going in Circles die qua niveau het eerder genoemde Cold Game naar de kroon steekt. Ook Going in Circles behoort tot de top van dit album. Jammer dan ook dat dit album afsluit met het vrij nietszeggende They Don’t Know. Alsof ze zelf niet helemaal wisten hoe ze het niveau constant hoog konden houden.
De conclusie is dus vrij duidelijk. Een wat wisselvallig album dat van de 11 nummers maar één echt saai nummer heeft, maar waar er eigenlijk ook maar drie boven de middelmaat uitkomen. Na de prima single had ik toch wel wat meer verwacht.
0
geplaatst: 28 februari 2014, 14:50 uur
Heb recent Back n forth ontdekt (de rest van het album ken ik niet).
Verbaast me echt dat dat nummer als 'saai' bestempeld wordt; dan ga ik zowaar denken dat de rest wel héél spannend moet zijn.
Het is gewoon van die hoofdtelefoonmuziek, niet direct 'in your face' maar wel heel fraai geproduceerd.
Verbaast me echt dat dat nummer als 'saai' bestempeld wordt; dan ga ik zowaar denken dat de rest wel héél spannend moet zijn.
Het is gewoon van die hoofdtelefoonmuziek, niet direct 'in your face' maar wel heel fraai geproduceerd.
* denotes required fields.
* denotes required fields.