Kate & Anna McGarrigle - La Vache Qui Pleure (2003)

Een heerlijk album van Kate & Anna McGarrigle.
Ik persoonlijk vind dit album nog leuker dan het debuut-album (die toch gezien wordt als hun enige klassieker).

Allereerst bevalt het me uitstekend dat de nummers in het frans gezongen worden (m.u.v. één track: een overbodige "version anglaise" van Ah Tournesol).
Daarnaast verzorgen dochters Martha Wainwright en Lily Lanken een grote rol op dit album, wat ook zeker niet verkeerd is.

Liefhebbers van Nick Cave's No More Shall We Part (waar de McGarrigles een belangrijke rol op speelden) zouden toch zeker ook moeten luisteren naar dit album.
Hier en daar ademen sommige nummers toch wel een beetje de sfeer van dat album.
Dit album van Kate & Anna is alleen wat lichter van toon.

Er is overigens kortgeleden een Dutch Version van dit album verschenen met daarop het nummer "La Complainte du Phoque en Alaska" als bonustrack.

Inderdaad heel goed album. Ik had eigenlijk niet meer verwacht dat ze nog zo sterk terug zouden komen en dan nog wel in het Frans! getuigt van lef! Heel sfeervol album, het verschil met French Record (nu ook wel vaak Entre Lajeunesse et la Sagesse genoemd) vind ik wel dat op dit album niet echt uitschieters staan. dat maakt t iets vlakker. maar wel veel sterke nummers met mooie teksten in soms moeilijk verstaanbaar Canadees Frans. Sober, geeft me de rillingen, vooral in Hurle le Vent, en Rose Blanche (goed vals gezongen). Enfin, Kate en Anna kunnen niet veel verkeerd doen voor mij.

Mooie clip van Petite Annonce Amoureuse te bewonderen op hun site. Album moet nog aangeschaft; aEro's en Marquise's commentaar belooft veel goeds !!

http://www.youtube.com/watc...

album nog niet tegengekomen helaas

Hebbes; waar een meeting al niet goed voor is;

in tegenstelling tot wat het stelletje luie of domme platenboeren bij mij in de buurt beweerde, gewoon besteld bij Arend/ Velvet , en was dus wel leverbaar, waar ik natuurlijk weer blij van werd: thanx Arend.

De kans dat deze plaat het maximum aantal puntjes gaat vedienen is zeker aanwezig; maar eerst maar eens flink draaien.

Zelden kwam er een debuutalbum uit wat zo goed en 'volgroeid' klonk als http://www.musicmeter.nl/al...
maar voor de uitvoerende muzikanten moet het gelijk ook een beproeving en misschien wel frustrerend zijn daar iedere keer weer aan herinnerd te worden.

Wat je na zo'n eersteling ook opneemt, alles wordt er aan afgemeten. De lat ligt hoog.

Persoonlijk vind ik de opvolger 'Dancer With Bruised Knees'
( http://www.musicmeter.nl/al...) niet onder doen voor het debuut, maar het mist twee dingen:
er staat geen 'hit' op als 'Complainte Pour Ste. Catherine' en ook geen nummer wat door covers van anderen wereldberoemd is geworden als 'Heart Like a Wheel'.

Na 'Dancer' ben ik de zusters McGarrigle een beetje uit het oog verloren, de tijden veranderden, punk en later new wave deden hun intrede, en ik draaide de platen steeds minder.

Min of meer bij toeval kwam ik decennia later de clip van 'Petite Annonce Amoureuse' tegen op You Tube.
En mijn interesse was opnieuw gewekt.
Nu ik dit album (eindelijk) ruim een week in huis heb zijn de zussen bijna niet meer uit mijn cd speler geweest.
En de plaat raakt me net als vele jaren geleden het debuut ook deed.
De zeer eigen, uit duizenden herkenbare stemmen, de samenzang, het frans met de tongval van Quebec, de prachtige composities, de eenvoudige maar zeer effectieve begeleiding; ik ben het met aeRo eens: deze plaat doet niet onder voor het debuut.
En dat is een prestatie op zich.

"La Vache Qui Pleure" (The Cow That Cries) is het tweede volledig Franstalige album van de Canadese McGarrigle zussen en verscheen 23 jaar na hun "French Record" uit 1980. de dames naderden de leeftijd van 60 jaar toen zij dit album opnamen en deze werd ook wel beschouwd als een soort van eerbetoon aan hun Frans/Canadese roots.

er staan 10 eigen songs van Kate en Anna op dit album, waarvan de meeste van tekst werden voorzien door Philippe Tatartcheff, uitgezonderd "Petites Boites" een bewerking van een nummer van Malvina Reynolds en Graeme Allwrigt, dat eerder bekend werd als "Little Boxes" in de versie van folklegende Pete Seeger. hun Franstalige cajun versie gekoppeld aan de aanstekelijke melodie van dit nummer, is 1 van de hoogtepunten op dit album.

het talent om goede songs te schrijven is niet iedereen gegeven, maar dit talent is op alle albums van de zussen ruimschoots aanwezig, zo ook op dit album. er staan wederom sterke, goed gearrangeerde songs op, met de van hen bekende prachtige samenzang die worden ingekleurd met o.a. accordeon, banjo, fluit, piano en viool.

het album opent heel sterk met het trio "Petite Annonce Amoureuse", "Ah Tournesol" en "Le Bambocheur", waarna met "Hurle le Vent" de "spoken words" volgen van Philippe Tartarcheff. een mindere track, wellicht bedoelden zij dit als geste aan hun trouwe kompaan, de Canadese dichter/songwriter Philippe Tartarcheff.

de heerlijke melodie van "La Vache Qui Pleure" verhaalt over het verdriet van de moederkoe die jaarlijks haar kalfje moet afstaan en daar tevergeefs naar op zoek gaat ('je cherche mon veau, j'le cherche d'heure en heure, j'ai peur qu'il ait un grand malheur, et je ne veux pas qu'il meure")

"Ce Matin" en "Dans le Silence" zijn beide prachtige ballads mede gedragen door het vioolspel van Joel Zifkin, melancholieke ballads van het soort waar de dames patent op hadden.

de Engelstalige versie "Sunflower" (Ah Tournesol) is wellicht ietsje overbodig. de bonus track "La Complainte du Phoque en Alaska" die op de Europese uitgave van Munich Records (2005) verscheen, is een fraaie chanson van Michel Rivard, een Canadese singer/songwriter/muzikant uit Montreal, Quebec. deze track schreef hij oorspronkelijk voor de Canadese rock/folk band Beau Dommage en verscheen ook op zijn solo album "Michel Rivard" (1989).

"Rose Blanche" en "Tant le Monde" zijn op dit album iets "mindere" tracks, die minder beklijven.

naar mijn mening geen hoogtepunt uit hun oeuvre en kwalitatief wat minder dan het gouden kwartet uit de seventies en begin 80's ( het gelijknamige debuut, "Dancer with Bruised Knees", "Pronto Monto" en "French Record"), maar zoals alle albums van deze dames, is ook dit album het beluisteren meer dan waard.
dochter Lily Lanken (van Anna) en dochter Martha Wainwright (van Kate) zongen op meerdere tracks mee.

na dit negende album zou alleen nog het familie kerstalbum "The McGarrigle Christmas Album" (2005) als regulier album verschijnen. Kate McGarrigle overleed in 2010 op 63-jarige leeftijd. "The rest is history".

er waren meerdere producers bij dit album betrokken o.a. Michel Pepin en Borza Ghomeshi
Recorded at Studio Frisson, Montreal, QC
Stratosphere Sound, New York City, New York
Natural Source, St. Sauveur (hun geboorteplaats), Quebec

Kate McGarrigle: vocals, harmony vocals, banjo, piano, guitar, accordion, synthesized flutes, violin, drum

Anna McGarrigle: vocals, harmony vocals, guitar, accordion, piano, banjar (7-string banjo), synthesized flutes, synthesizer, keyboards, recorder, bass, omnichord, tambourine

Heerlijke cd die ik laatst tweedehands tegenkwam in de Grote Stad. Albumtitel La Vache qui Pleure is een woordspeling op de bekende kaasjes, geliefd bij mijn kinderen toen ze klein waren.
Dank voor de twee verhalen hierboven en ook fijn was dat de vorige eigenaar een krantenknipsel heeft toegevoegd: een artikel over het duo uit de NRC van 6 januari 2004. Uit het stuk van Frank Kuin: "De gezusters, Kate (57) en Anna (58), zijn onopgesmukte, muzikale huismoeders (...). Toch heeft hun authentieke, harmonieuze muziek (...) een trouwe, internationale aanhang," gevolgd door een concertverslag bij een intiem optreden. Die sfeer proef ik tevens op La Vache qui Pleure, extra aangenaam op deze regenachtige avond.

Met hun Canadese accent (herkenbare 'r') werken de gezusters zich door een elftal fraaie liedjes heen, op Hurle le Vent is het Philippe Tatartcheff die spreekt. Maar vooral zijn het de stemmen van Kate en Anna die om elkaar heen dansen, in het Frans op slotlied Sunflower na.
Mijn grootste favorieten zijn het openingsnummer Petite Annonce Amoureuse, het melancholieke titellied, het kalme, door piano gedragen Rose Blanche, en het als een traditional klinkende - maar dat is het niet - Petites boîtes.
Omdat het alweer zestien jaar geleden is dat naar de videoclip van Petite Annonce Amoureuse werd verwezen, doe ik het hier nogmaals.

Warm en oprecht album, jammer dat de carrière van dit bijzondere duo door het overlijden van Kate tot een einde kwam. Een in memoriam vond ik hier, nu alweer bijna vijftien jaar geleden geschreven.