Kate & Anna McGarrigle - Heartbeats Accelerating (1990)

Ik kocht deze aanvankelijk 'tussendoor' als uitverkoopje. Een Kate & Anna die ik nog niet had onder midprice => meenemen. Kan nooit echt troep zijn.
Aanvankelijk was daar dan de teleurstelling vanwege de electronische, wat minimale begeleiding op dit album, samen met een supercleane productie die je in het algemeen niet wil bij folk.
Na een paar jaar ben ik er, in kleine stapjes, helemaal van teruggekomen en vind ik dit thans een van hun beste albums. Oioioi wat een composities! En dat minimale wordt ook helemaal uitgebuit; het geeft een aparte, intieme sfeer. Vooral het slotnummer is briljant en is nauwelijks met droge ogen uit te luisteren.

Het debuut van de gezusters vind ik nog steeds hun beste plaat maar daarna komt toch zeker deze vergeten plaat van hun. Bijna nergens meer te vinden, dacht ik. Inderdaad een hele cleane productie maar nergens storend. Het verpest de plaat niet omdat de nummers zo sterk zijn. Hoogtepunt vind ik I Eat Dinner. Love Is vind ik ook sterk, al prefereer ik de uitvoering van Emmylou Harris op haar album Bluebird (1989).

het zesde album van de buitengewoon getalenteerde Canadese zussen McGarrigle verscheen 8 jaar na hun vorige release "Love Over & Over" . wederom een album met vele song pareltjes met nagenoeg allemaal eigen nummers, uitgezonderd 6) "DJ Serenade" een nummer van de Canadese dichter en songwriter Philippe Tatartcheff, die al eerder meeschreef aan de Franstalige songs van hun eerdere albums en 10) de traditional "St. James Hospital".

het album verscheen oorspronkelijk op het Private Music Label van Peter Baumann, voorheen lid van de vermaarde Duitse band Tangerine Dream, een label dat in 1994 werd overgenomen door BMG.

na de "folky" sound van hun vroege albums was het even wennen aan de sound van dit album, die uitgebreid werd met synthesizers en keyboards veelal bespeeld door de eveneens Canadese muzikant, songwriter en producer Pierre Marchand. de sound is hierdoor weliswaar iets experimenteler, maar gelukkig niet mainstream. wat blijft is de kwaliteit van de songs en de van de zussen kenmerkende melancholie met songs die over het leven, de liefde en verlies gaan gezongen met hun prachtige, betoverende stemmen.

het album heeft wellicht meerdere luisterbeurten nodig, voordat de pracht van de als vanouds sterke composities van de zussen zich onthult. met vrij minimale muzikale inkleuring wordt er een maximaal effect gesorteerd, zoals in het intieme, kwetsbare "I Eat Dinner" een nummer van Kate dat verhaalt over de gescheiden moeder die alleen aan tafel "dinner" eet, ofwel de eenzaamheid waarin je terecht kunt komen na een mislukte relatie. dat breekbare, intieme keert terug in "Love Is", met een halverwege invallende accordeon die de melancholie van dit nummer versterkt en het hartverscheurend mooie "I'm Losing You" eveneens een compositie van Kate met prachtig vioolspel van Joel Zifkin, waarop zoon Rufus van Kate meezingt. de verstilde pracht van "St. James Hospital" sluit het album fraai af.

de track "Love Is" verscheen reeds eerder in 1989 op het album "Bluebird" van Emmylou Harris en de titeltrack "Heartbeats Accelerating" werd gecoverd door Linda Ronstadt op haar "Winter Light" album.
de zussen schreven ook de nummers "I Will Dream" en "Little Bird" en speelden mee op de traditional "Plaisir D' Amour" van het Emmylou Harris album "Stumble Into Grace", en schreven tevens de nummers "How She Could Sing the Wildwood Flower" en "Sailing Round the Room" voor haar album "All I Intended to Be". songs die deze albums een belangrijke kwaliteitsimpuls gaven.

"Heartbeats Accelerating" was het zoveelste album van de McGarrigle sisters, waarop zij hun enorme kwaliteiten als muzikanten, songwriters en zangeressen etaleerden.

Album werd geproduceerd door Pierre Marchand
Recorded at Studio Nomade, Montreal, Canada