Klaus Schulze - Dosburg Online (1997)

Een boeiend album van Klaus, dit spettert van begin tot het eind. Vooral
the art of sequence is een meesterwerk. Mag in geen enkele KS colledtie ontbreken, dit is misschien wel het beste album uit de jaren negentig die Klaus gemaakkt heeft. Live wel te verstaan.

Dosburg Online is een live-album die bestaat uit opnames afkomstig van twee aparte concerten, opgenomen in Duitsland (en dus niet in ons eigen Doesburg wat ik in eerste instantie dacht...). Op Dosburg Online wordt Schulze op sommige nummers bijgestaan door Jörg Schaaf en opera-zanger Roelof Oostwoud. Deze laatste deed al eerder mee op Schulze's heuse opera-album Totentag.

"L'age C'ore" gaat direct van start met prachtig sequencer-werk en een aangename solo. Meerdere synths vormen op een gegeven moment een mooie achtergrond en het geheel klinkt ontzettend effectief en energiek. De muziek wordt kalmer als de solo op een gegeven moment z'n eigen ding gaat doen, terwijl de rest van de begeleiding meer naar de achtergrond verdwijnt. Het zorgt even voor een aangenaam kalm rustpunt. Uiteindelijk gaat er weer een sequencer van start die heerlijk kabbelend zijn weg vervolgt naar het einde van deze prima album-opener!!

"Requiem Fürs Revier" is in principe een fraai en rustig stuk muziek, maar bevat wel de opera-vocalen van Roelof Oostwoud. En dat laatste is voor even leuk, maar begint op den duur wat te vervelen. Roelof heeft een mooie stem, echter geloof ik het op een gegeven moment wel. Tevens is de tekst van Roelof (die in het Engels zingt), gevoelsmatig vrij origineel, maar tegelijkertijd ook wel wat humoristisch en ridicuul te noemen. Op een gegeven moment zingt hij stukken tekst zoals 'my grandpa works his ass off' en 'who gives a shit about the common man'. Het zal allemaal wel. Ondanks dat het zeker wat heeft, kan ik het niet helemaal serieus nemen. Ik denk ook dat de muziek op zichzelf al goed genoeg had geklonken als Roelof er buiten gelaten was. Neemt niet weg dat het zeker wel iets origineels heeft. Uiteindelijk eindigt het nummer met een hoop bombarie.

"Groove 'N' Bass" knalt er vervolgens direct lekker in en we zijn weer op hipper terrein. Dit is Schulze zoals hij zich op een gegeven moment liet horen in de jaren '90. Een soort intellectuele trance-house die naast een likker ritme, een geslaagde baslijn, een lekkere melodie, een hoop kabaal en melige samples bevat. Het klinkt wel erg lekker en eigenlijk zou dit nummer met zes minuten aan de korte kant zijn.

Ware het niet dat de muziek ongemerkt overgaat in "Get Sequenced" en de nadruk komt te liggen op geweldig sequencer-werk. Dit is echt oprechte topklasse.

En het feest gaat vrolijk verder met "The Power of Moog". De muziek is nu echt goed op dreef en gaat steeds levendiger (zeg maar gerust opgefokter) en toffer klinken.

Totdat een geluids-eruptie "Up, Up and Away" inluidt en het tempo flink de hoogte ingaat. Schulze schudt vervolgens de meest krankzinnige solo uit zijn mouw die ik in tijden gehoord heb en zorgt er gewoon voor dat het knallen geblazen is. Het klinkt wel alsof een synthesizer-pionier met ADHD op zijn synths aan het rammen is, met het enige verschil dat Schulze verdomd goed weet waar hij mee bezig is. In ieder geval is dit gewoonweg super en kan ik hier alleen maar van genieten terwijl ik ondertussen al stampend in de woonkamer de boel onveilig maak !!

Met een enorme herrie komt de muziek tot zijn abrupte eind en is het rustig bijkomen geblazen tijdens "From Dawn 'Till Dusk". Ingetogen en majestueus maar toch ook zo herkenbaar laat Schulze hier prachtig materiaal horen. Stiekem is dit gewoon een soort veredeld intro op het machtigste nummer wat zich dan nog moet aankondigen.

"The Art of Sequencing" is namelijk precies wat de titel is. En dat wel achttien minuten lang. Het bouwt meesterlijk op met een effectieve sequencer die snel bijval krijgt van een ander. Bubbelende geluids-effecten worden aan het ritme toegevoegd en langzamerhand komt er een beat bij terwijl er ook op den duur een speelse synth-solo zijn intrede doet. Rond de zevende minuut krijgt de muziek meer sfeer, als Schulze prachtige, lange synth-akkoorden op de achtergrond mee laat zweven. Als al deze elementen ingenieus in elkaar verweven zijn, laat Schulze voor even een prachtige, ietwat Midden-Oosters klinkende solo horen die echter dus weer vrij snel verdwijnt. Warme synth-lagen krijgen de overhand en zorgen voor wonderschone momenten, terwijl de sequencer zijn tocht gestaag voortzet. In de laatste minuten zorgen alle elementen voor ijzersterke muziek, wat "The Art of Sequencing" tot de beste track van de plaat maakt.

De toegift "Prima Vera" opent met fraaie aanzetten op de synthesizer. Het is een mooi slotstuk van dit live-album, met wederom de stem van Roelof Oostwoud. Met het enige verschil dat ik deze hier beter tot z'n recht vind komen dan op het "Requiem Fürs Revier". Wederom is de tekst weer redelijk dubieus te noemen, echter zijn zijn vocalen veel mooier verweven in de muziek. En toch was het ook nu weer beter geweest, als hij weggelaten was. De muziek zelf is namelijk al sterk genoeg.

En dat zorgt er voor dat, ondanks dat ik dit een uiterst genietbaar en sterk album vind, er toch een halve punt afgaat, vanwege de zangpartijen. Zang is nooit de sterkste kant geweest in de muziek van Schulze, een hoge uitzondering daargelaten. Ondanks dat neemt het niet weg dat dit album voor de rest erg goed is. Het is vooral een album die de verschillende onderlinge stijlen van Schulze goed naar voren laat komen. Het ene moment traditioneel, het andere moment hip. Schulze was vooral in de tweede helft van de jaren '90 erg bezig om invloeden uit de trance- en house-wereld in zijn muziek te verweven, wat een jaar voor de release van Dosburg Online al te horen was op Are You Sequenced?. Hoewel niet iedereen gecharmeerd was van dit uitstapje in de wereld van de trance-house, kan ik het wel waarderen. Schulze liet in die tijd gewoon horen dat hij in alles een trendsettend stapje voor had. Iets was hij vandaag de dag eigenlijk nog steeds heeft.

Dosburg Online is grotendeels Schulze op zijn best en een aanrader als je van de moderne Schulze houdt.