Klaus Schulze - Dreams (1986)

Dit album krijgt van mij wel een ruime voldoende, maar daar is dan eigenlijk alles mee gezegd. Technisch zit het best wel goed in elkaar, doch de composities zijn niet goed uitgewerkt of vallen te veel in herhaling

Een track als Klaustrophony begint best wel goed, de groove is goed gekozen tot het moment dat er een "Chinees" begint te zingen. Op dat moment denk ik: Schulze moet dit nu?" Het komt namelijk bij mij over dat de Chinees iets zingt in de trant van: "Ik ben een zielige Chinees, ik kan er echt niets aan doen." Deze klaagzang houdt voor mij echter iets te lang aan, waardoor ik de cd-speler uitzet. De eerder genoemde track draai ik wel in zijn geheel als ik daarvoor in de juiste stemming ben en dat is niet al te vaak.

De enige track die er voor mij echt positief er bovenuit steekt is A Classical Move. Daar zit tenminste een opbouw in die ik graag van Schulze hoor. Had hij dit het hele album maar vast gehouden, dan was er sprake geweest van iets wat ik vaker in de cd-speler zou stoppen.

Een zwak product van Schulze die hier zijn draai nog niet gevonden heeft. Niet sterk en soms vervelend om naar te luisteren. Nee dit album kan ik niet in 1 keer aan blijft wazig overkomen.

Probeer dit album eens een keer te beluisteren met een tikkeltje humor en niet met ernst. Je zal dan wellicht een dubbele bodem ontdekken. Dit maakt mij tenminste aan het glimlachen als ik dit album draai.

Zelfs met humor lukt het niet. Het album heeft in mijn oren iets vervelends maar tja smaken verschillen, blijf dit een minder album vinden.

Er doen nogal wat gastmuzikanten op mee, en dat staat niet aangegeven op de oude Thunderbolt cd. Andreas Grosser - piano, Nunu & Isa - akoestische gitaar, Ulli Schober - percussie, Harald Asmussen - bas, Ian Wilkinson - zang. A classical move is verreweg het beste nummer. Van Five to four is alleen de jazzy piano mooi, de rest werkt op m'n zenuwen. Dreams klinkt als een herhalingsoefening van eerder verschenen werk. Klaustrophony lijkt een aardig nummer te worden, totdat die zanger er na een kwartier bij komt. En dan zijn de resterende 9 minuten een lange zit. Na 24 min. komt er dan een verlossende fade out. Snel Friedrich Nietzsche opzetten. Dreams is helaas een mindere Klaus Schulze plaat. Alleen om A classical move de aanschaf waard.

Ik begrijp de kritiek op dit album wel. Toch vind ik het allemaal nog best wel gaan. Ik vind Dreams in ieder geval wel weer wat afwisselender en kleurrijker dan Inter*Face.

"A Classical Move" is gewoon goed te noemen. Schulze is lekker op dreef op dit nummer, houdt de vaart erin en met nog nét geen 10 minuten is het een 'kort' nummer te noemen.
"Five to Four" is weer beduidend minder. De piano-riedels zijn verreweg het beste, maar ze zijn te weinig op de voorgrond te horen. De rest klinkt nogal irritant, doordat Schulze bepaalde geluiden gebruikt, die op een gegeven moment zwaar vervelend worden...
Het titelnummer vind ik persoonlijk erg sterk. Met hoornblazers wordt een verrassend intro ingeluidt, maar al vrij snel gooit Schulze het over een sfeerversterkende en zweverige boeg. Schulze houdt het vrij abstract bij dit nummer en laat het meerendeel aan de verbeelding van de luisteraar over. Alleen jammer van het rommelende ritme wat in één keer te voorschijn komt, die het nummer een wat vies nasmaakje bezorgt.
"Flexible" is een redelijk niemendalletje. Zodra het up-tempo wordt, en het gitaartje erbij komt, is het best OK.
"Klaustrophony" steekt, ondanks de speelduur, helaas niet boven de rest uit. Niet slecht, maar ik heb bij dit nummer het gevoel dat ik het op die manier wel eens vaker van de man heb gehoord. De zangpartij veranderd daar ook niets aan, aangezien Schulze de zang-experimenten op praktisch dezelfde manier al eerder gebruikte op Dune. Alleen is het hier matiger uitgewerkt. Gelukkig verprutst de zang het nummer niet helemaal, alleen was het beter geweest als het weggelaten was.
Onderstaand is een link met de songtekst. Noem het intellectueel of diepzinnig, maar volgens mij slaat de songtekst nergens op:

Klaus Schulze - Klaustrophony lyrics - songs-lyrics.net

Al met al kan ik Dreams best hebben. Ik weet het, het is zeker niet Schulze's beste werk, maar de plaat heeft een bepaalde 'feel' over zich, waardoor ik er toch op z'n tijd tevreden naar kan luisteren. Op z'n tijd...

De tekst van Klaustrophony nu een paar keer gelezen, maar er écht wijs uit worden doe ik niet. Desalniettemin goed voor de wetenschap betreffende dit album. Wel jammer voor de Chinees die ik in mijn verbeelding bij deze track had gemaakt.

Ik kan er wel een beetje inkomen. De zanger zingt weliswaar in het Engels, echter 'klinkt' hij als een getergde oosterling.

Klaus Schulze en zang vind ik echt helemaal niets. Maar inderdaad, zo'n eerste nummer als A Classical Move is dan toch ook weer erg goed. Gemiddeld een niet onaardig album, maar niet overtuigend. Ik ben van hem veel betere muziek gewend...

Dat titelnummer komt me nog steeds over als een herhaling van zetten, maar desondanks goed en Five to Four werkt nog steeds op mijn zenuwen. In A Classical Move meende ik laatst iets uit die stuwende solo van Bellistique van ...Live... te herkennen. Klaustrophony valt, ondanks de geestige titel, door toedoen van die zang in de categorie 'complete plaatkanten die me niets doen', heb hier overigens de CD van. Na al dat overweldigende mooie werk uit de zeventiger jaren, lijken de tachtiger jaren mij een artistiek gezien moeilijke periode voor Klaus Schulze.

Vandaag eens paar oude platen (vinyl) uit het stof halen, die ik eigenlijk amper goed ken. En als eerste deze van Klaus Schulze.
Ik ben geen expert met de Duitse synthesizer muziek, maar heb wel wat werken van Tangerine Dreams en Klaus Schulze en op zijn tijd vind ik dat wel lekker om te luisteren. Daarbij ben ik wel eerlijk, vooral de platen uit de jaren 70 kunnen me wel bekoren.
Dit werk zegt me niet zo veel, zoals ik al schreef ik heb het op vinyl.

De meningen over dit album zijn niet onverdeeld positief, zeker niet. Middelmatigheid is een samenvatting van nogal wat recensies. Toch moet ik zeggen dat ik me prima heb vermaakt met deze plaat.
Kant A vind ik meer dan behoorlijk. 'A Classical Move' houdt mijn aandacht zonder meer vast, een prima werk. Ook 'five to four' kan me wel bekoren, ergens wel afwisseling, gebruik van bepaalde instrumenten, zelfs een jazzy vibe. 'Dreams' neem je inderdaad mee naar dromenland, misschien te veel richting 'new age', maar Schulze blijft nog keurig binnen de kwaliteitslijntjes.

Dan kant b met maar één nummer van bijna 25 minuten. En bij dit nummer zit voor veel recensenten een probleem en dat is de zang na ongeveer 15 minuten. Nu was ik natuurlijk al voorbereid en bereidde me voor op het slechtste scenario. Ik zal duidelijk , als de zang er niet was geweest dan had ik het ook prima gevonden, maar het stoorde mij minder dan ik had verwacht. Verder vind ik 'Klaustrophoby' zeer acceptabel, ik heb geboeid zitten luisteren en heb er gelukkig geen klaustrofobisch gevoel aan over gehouden. zelfs niet bij de zang.

Zeker niet het beste van Klaus Schulze , dat blijft toch meer in de jaren 70, maar een meer dan voldoende album, dat ik zeker nog meer op ga zetten. Moet wel de plaat nog wat beter schoon maken, want ik geloof niet dat het getik en ruis er bij hoorde.