Axel Rudi Pell - Black Moon Pyramid (1996)

Dit is geen verkeerd album, maar wel met te veel onnodige nummers: 1, 6, 10, 12, hadden er van mij bijvoorbeeld niet op gehoeven en Axel Rudi Pell heeft in interviews ook gezegd dat dit een album is met te veel tracks.
Het heeft een iets harder maar minder warm geluid, wat ik als totaal dus niet zo goed vind klinken als op "Between the Walls", mijn favoriete album van Pell. Wat wel opvalt is het Jimi Hendrix achtige gitaargeluid af en toe ("Touch the Rainbow", "Aquarius Dance") en dat de mooie titeltrack nog meer op Rainbow lijkt als het eerdere "Casbah".
Dit album lijkt een blauwdruk voor de albums die gingen volgen, met meer een eigen geluid, eerlijk is eerlijk, maar sjonge wat jammer dat het nog niet helemaal uit de verf kwam.
Pluspunt: Jeff Scott Soto op zang!

Goede plaat, echter geen verbetering op Between the Walls. Het zit allemaal solide en doordacht in elkaar, maar ergens mis ik een vorm van inspiratie, wat de voorganger wel had. Zo is het titelnummer muzikaal gezien een soort herhaling van "Casbah", alleen net even minder sterk.
Het blijft over de gehele linie gewoon wat minder hangen, misschien ook omdat de plaat wat te lang voort druppelt.
Ondanks dat staan er een paar muzikale uitstapjes op, die ik tot nu nog niet zo gewend was van Pell, zoals het al door BlauweVla genoemde "Touch the Rainbow" en "Aquarius Dance". Vooral die laatste is er één die ik pas na meerdere keren beluisteren goed kon waarderen.
Verder ben ik van mening dat ze van "Silent Angel" de sterkste momenten van beide versies hadden moeten combineren tot één geheel. Nu klinkt dit nummer te uitgemolken, aangezien het 2x terugkomt.
Tja, geen slechte plaat dus, maar eentje in de categorie gulden middenmoot.
Overigens een pluim voor de vette albumhoes, die ik zo'n beetje de beste vind van alle Pell-albums.

Lekker degelijk album. De meeste nummers zitten goed in elkaar. En in het titel nummer horen we duidelijk Rainbow langs komen (Stargazer).