Johnny Winter - Second Winter (1969)

Super plaat vol bluessongs die op fantastische wijze door Winter's ruwe gitaarklank op virtuoze manier (zeker niet manieristisch) bepaald wordt. Beste white-blues plaat die ik ken.

Een beetje wisselvallig wel deze plaat en meestal heet de steen des aanstoots Edgar Winter. Zijn gepiel op diverse toetsen en getoeter op saxofoons trekt broer Johnny uit de rechte blues koers, afwisselend richting ( mislukte ) psych experimenten danwel richting olderwetse rock 'n roll ......... Early In The Morning & Tell The Truth staan trouwens niet op de oorspronkelijke vinyl release .......

Dit is hartstikke white-blues. Die eerste plaat vind ik ook onwijs goed.

Hoogtepunt in de carriere van deze bluesvirtuoos. Niet perfect, maar wel een klassieker in het genre. Versies van 'Johnny B. Goode' en Dylan's 'Highway 61 Revisited' zijn voor mij de hoogtepunten, maar er valt genoeg te genieten: vooral voor liefhebbers van adembenemende gitaarsolo's.

kant 3 van dit album is geniaal, gewoon het beste wat ooit gemaakt is op het gebied van "witte" blues-rock.

Die gitaarsolo's zijn voor mij juist net iets teveel.

Johnny Winter = gitaarsolo.
Elk nummer is een aanleiding om in een of meerdere soli uit te barsten. Highway 61 Revisited is hem echt op het lijf geschreven. Een van de beste Dylancovers ever.
Het vinyl is een curiosum: anderhalve plaatkant!
Toen werd gevraagd waarom hij geen dubbel-lp kon volspelen, antwoorde Johnny dat hij juist nèt iets teveel inspiratie had voor één lp!
Toch bewijst die vierde groefloze kant soms zijn nut: ideaal om de dwarsdrukcompensatie mee te checken.

Was natuurlijk ook wel 'n slimme gimmick, een dubbel-LP met maar aan 3 kanten groeven. enkele maanden geleden overigens nog een live-optreden bijgewoond. Lichamelijk een wrak, (niet vreemd voor een notoire speedfreak) maar zijn gitaarspel was nog zeer genietbaar.

[/quote]
Toch bewijst die vierde groefloze kant soms zijn nut: ideaal om de dwarsdrukcompensatie mee te checken. [/quote]

Kun je me misschien uitleggen wat je hier mee bedoeld? Klink wel interessant namelijk .

Wat betreft deze plaat, dit is de allerbeste plaat die ik tot op heden van Johnny Winter heb mogen beluisteren en gelukkig staan er nog een aantal op de plank te wachten.

Wat deze plaat zo fantastisch maakt zijn uiteraard de heerlijk lang uitgespannen gitaarsolo's wat tot een hoogtepunt komt op Fast Life Rider; een nummer waar ik géén genoeg van kan krijgen. Verder bewonderenswaardig goede cover van Highway 61, een nummer waar normaal gesproken van afgebleven dient te worden weet Johnny Winter toch in een verrassend goed passend bluesjasje te steken.

4*!

Ben ik het helemaal mee eens, Bart!

Dwarsdrukcompensatie stamt uit het stenenvinyltijdperk.
Heb je wel eens een mier op een draaiende draaitafel gezet? Al krabbelend wordt-ie er onheroepelijk vanaf geslingerd, afhankelijk van het toerental dat je ingesteld hebt. Dierenvrienden doen dat op 16 toeren per minuut. Sadisten op 78. Om zowel mier en naald te ontzien kun je een gewichtje instellen dat tegendruk naar binnen aan de pickuparm geeft en zo de dwarsdruk compenseert. Niet te zwaar of te licht instellen die dwarsdruk, want dan slijt je rechter- of je linkerkanaal teveel!
Daarom staat er meestal een stukje blank vinyl op stereotestplaten, maar nooit zo onbeschoft veel als op de 'vierde' kant van Johnny Winter Second !
Satisfied, Bartjeking?

Haha ja zeker Willem! Geweldige replay, nu weet ik ook wat je bedoelde, ondanks mijn geringe leeftijd leef ik volop in het stenenvinyltijdperk; alleen de taal spreek ik nog niet zo goed. Bedankt voor de uitleg.

Een jaar geleden dit album gekocht als tweedehandsje. Aanvankelijk schrok de woeste en ruwe stem van Winter mij een beetje af, maar uiteindelijk raakte ik daaraan gewend (het gebeurt mij wel vaker dat ik óf val voor een bepaalde stem, of er maar niet aan kan wennen). Deze week weer een paar maal beluisterd, en nu is het waarschijnlijk één van mijn favoriete platen in het bluesrockgenre. Ik val echt voor het geweldige gitaarspel en ben ook niet afkerig van de bijdragen van Edgar Winter op toetsen en altsaxofoon. De rock and rollnummers (ik geloof dat ie dat genre ook op andere albums beoefent) vind ik grandioos, en de cover van Highway 61 Revisited zou best eens Dylan's goedkeuring kunnen wegdragen...

Ik ben alleen een beetje bang dat de andere Johnny Winter albums mij minder goed zullen bevallen. Ik begin maar eens met zijn eerste plaat, en dan zien we wel verder.

Ik vind ”Second Winter” niet op alle vlakken even sterk. Opener ”Memory Pain” is al wel direct een heerlijk nummer met zo lijkt het een verwijzing naar John Lee Hooker’s ”It Serves You Right To Suffer”. Maar vanaf het tweede nummer vind ik het toch enigszins wisselvallig. Of het aan de productie ligt weet ik niet precies, maar het gitaargeluid van Winter klinkt wat over de top. Ook vind ik het toetsenwerk en de blazers van Edgar Winter niet altijd even geslaagd. Vanaf ”Highway 61 Revisited”, maar eigenlijk is de uitvoering van ”Johnny B Goode” ook al erg lekker, wordt het in mijn beleving een stuk beter. Het gitaargeluid verschuift meer naar blues en dat prefereer ik bij Winter toch altijd net even iets boven zijn rockgeluid. ”Second Winter” is gewoon een prima album, al vind ik dat Winter er betere heeft gemaakt zoals zijn titelloze album en het weergaloze ”The Progressive Blues Experiment”. Neemt niet weg dat deze ”Second Winter” bijzonder genietbaar is.

Aardig, maar niet echt mijn kopje thee.. Dan beluister ik veel liever Rory Gallagher die uit een zelfde soort muziekvaatje tapt. Dat klinkt meestal als een geoliede machine en dat gevoel heb ik hier niet.
Niet dat het slecht is. Het klinkt soms wat nerveus en in de rock en roll nummers alsof er een trein gehaald moet worden. Ik kan het niet anders omschrijven.
Op plaats 51 in de 100 Greatest Albums of 1969 en 272 in de Best Ever Albums over dat jaar.
3*

Ik heb een editie met een tweede cd "Live at Royal Albert Hall 1970". Dat is een enorme meerwaarde: de plaat op zich is goed, maar dat optreden is echt fantastisch. Aanrader!

Dit album voor een prikkie op cd gekocht. ik had Johnny B Goode op één of andere verzamelplaat staan. Verder kende ik nog weinig van deze artiest, maar wist wel uit welk vaatje wordt getapt : de blues rock. Uitgegeven in 1969 niet lang na zijn eerste plaat, boer Edgar ook van de partij.
Het is bluesrock zoals je mag verwachten, ruwe zang, wat uitgesponnen gitaarsoli, zo nu en dan een extra saxofoon of toetsen. Vergelijkingen met Rory Gallagher dringen zich dan op, maar persoonlijk vind ik die nog wat beter.
Al met al helemaal geen gek album. Bluesrock is niet mijn favoriete stijl, maar dit is in ieder geval kwalitatief wel op orde.

Bluesrock blijkt voor mij toch een verkeerde afslag van blues te zijn geweest na mijn enthousiasme over het ontdekken van Howlin' Wolf, Muddy Waters en John Lee Hooker. Second Winter vind ik een wat kitscherige plaat met weinig diepgang; de blues komt niet binnen.