Jack Bruce - Things We Like (1970)

Ome Jack gezelli aan het improfi-jazzen met z'n maats is natuurlijk altijd leuk om naar te luisteren, maar Things We Like is toch nèt even te vrijblijvend om echt hoog te skoren. En iemand met zo'n strot moet natuurlijk zingen............

Geweldige muzikanten met jazzy jams en helaas komt de zang er niet. Wel een groeiplaatje waarbij je elke keer een andere weergaloze muzikant kan volgen.

McLaughlin valt vies tegen op dit album. Z'n gitaarsound klinkt ook echt nergens naar.

Het album is inderdaad wat te vrijblijvend. De neigingen naar free-jazz gaan ze hier ook niet zo heel erg goed af. Zonde, je zou meer verwachten als je deze muzikanten in één kamer zet.

Inmiddels mijn oude vinylexemplaar vervangen door een prima klinkende cd (2003), en dat scheelt wel wat. Vooral de baspartijen klinken helderder, maar dat kan inderdaad niet wegnemen dat de heren hier niet op hun sterkst zijn.

De meeste stukken op dit album had Bruce geschreven toen ie nog heel jong was. Zou dat de fletse indruk die dit album op mij maakt misschien kunnen verklaren? En hoe dacht Bruce zélf over dit album? In mijn oren wil het maar geen eenheid worden, ondanks de fijne drumsound van John Hiseman en het getoeter van Dick Heckstall-Smith blijft het een beetje los zand.

Dit was wel zo'n beetje wat hij zelf in z'n kop had hoor. Statues deed hij ook live op z'n 50e verjaardagsfeestje voor de duitse TV ( Cities Of The Heart ) met Heckstall-Smith en Ginger Baker.

Hij heeft ook nog 2 BBC sessies ( in 1971 en 1978 voor "Jazz In Britain" ) gedaan in dezelfde modus, met Hiseman en John Surman op sax, waarvan resp. 3 en 2 nummers op de Spirit boks staan.

Spirit (vorig jaar gekocht) heb ik nog steeds niet beluisterd, evenmin als bijvoorbeeld Automatic, omdat ik iedere keer als ik Jack Bruce wil horen, grijp naar Songs for a Tailor en Harmony Row , dat zijn imo zulke meesterwerken die volledig bevredigen, in tegenstelling tot Things We Like dus.

Ik zal het boksje dus even opzoeken en beluisteren deze week...
Bedankt overigens voor je info!

Fijne Jazz plaat.
Ben met name zeer gecharmeerd van het saxofoongeluid van Heckstall-Smith.
Speelde uiteraard ook al met Jack Bruce in een van de meest de onderschatte bands van de jaren '60, The Graham Bond Organization, waar ook Ginger Baker deel van uitmaakte.
Daarnaast bekend van o.a Blues Incorporated, John Mayall & The Bluesbreakers en Colosseum.
Ook hier is zijn saxofoonspel weer oorstrelend.