Julia Holter - Loud City Song (2013)

Lijkt me nog niet helemaal duidelijk of dit ook de echte album cover zal worden. Slechts geknipt uit een grotere foto die bij aankondiging stond.
In ieder geval benieuwd naar een nieuwe Julia Holter!

'World' is alvast schitterend. Artistiek. Voor mij van het beste dat er momenteel qua popmuziek te vinden is:)

Eens.

Zeer lovend op Pitchfork, ik luister weinig pop, maar ga me hier toch aan wagen. Vond eerder werk van haar zeker sterk.

Geweldig album, al gok ik dat niet iedereen dit mooi zal vinden omdat haar stem voor sommigen een struikelpunt zal zijn.

Hier en daar valt te lezen dat haar vorige twee albums waren opgenomen in haar slaapkamer. Die albums klonken daardoor meer lo-fi, maar daar is bij dit Loud City Sound niets meer van te merken. De extra toevoegingen van saxofoon, cello en viool zorgen ervoor dat de nummers veel meer de diepte ingaan ten opzichte van eerder werk en dat het tevens behapbaarder is geworden. Toch hoeven niet alle nummers zo rijk georkestreerd te zijn: met Wind en He's Running Trough My Eyes bewijst Holter dat zij weinig middelen nodig heeft om je te ontroeren.
Op het album is er afwisseling genoeg: verstilde minuten in opener Wind en afsluiter City Appearing wisselen opgewekte momenten af in onder andere het leuke This Is a True Hart.

ik heb haar deze week gezien in gent. pure muzikaliteit. geweldig concert. ze speelde veel van het nieuwe album waar indrukwekkende dingen tussen zaten. ik ben zeer benieuwd!

Wat een bijzondere plaat weer van Julia Holter. Toegankelijker dan zijn voorgangers, maar toegankelijk is bij Julia Holter een relatief begrip. Loud City Song slaat allerlei nieuwe wegen in. Een deel van deze wegen komt weer uit bij haar vorige platen, maar Loud City Song is vooral anders. Experimenteel en avontuurlijk, maar ook betoverend en wonderschoon.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Julia Holter - Loud City Song - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Mooie recensie, Erwin!

Ik ben heel benieuwd naar deze cd, de eerste luisterbeurt was alleszins zeer belovend

Verrassend! Deze cd krijgt 4,5 ster op Allmusic.

Werkelijk waar schitterend album. Duister, onheilspellend, melodieus, afwisselend, spannend. Topper van het jaar hoor!

Heel authentiek. De mooiste nummers houdt ze heel klein en subtiel. Dan weer gedurfd en experimenteel zonder dat het pretentieus wordt of vervelend. Om nooit genoeg van te krijgen. Hoop ik.

Hello, Stranger is echt magnifiek.

Hoor toch wel erg Laurie Anderson terug in deze Loud City Song van Julia Holter. Niet dat daar iets mis mee is maar Laurie kan me nooit een hele cd lang boeien. Hetzelfde gevoel krijg ik ook bij Julia. Je hoort de kwaliteit en de pogingen om "anders" te klinken. Dat werkt bij mij onvoldoende om een hele cd te boeien. Op het stapeltje herkansingen.

Misschien dat Nadine Shah in het meer alternatieve genre je beter zou kunnen bevallen.

Thanx. Die ga ik eens checken. Een tip van iemand met Malcolme Holcombe in z'n top 10 moet ik wel serieus nemen

Off-topic. Jammer, dat op MusicMeter zo weinig mensen Malcolm Holcombe serieus nemen. Vooral Down the river is buitengewoon mooi. Ik kijk reikhalzend uit naar een nieuw album. Ben benieuwd wat je van Nadine Shah vindt!

Wat een rare opmerking. Alsof ze bij het maken van dit album rekening aan het houden was met jouw beperkte referentiekader.

Zo vreemd vind ik die opmerking niet. Ik kan me vergissen, maar ik vind jouw opmerking enigszins denigrerend overkomen.

Nee dat is niet salonfähig van onze Johnfahig. Kan 't hebben.

Simpelweg één van de mooiste platen van 2013.

De mooiste plaat van 2013. 79 stemmen doen simpelweg geen recht aan dit schitterende album.

Julia Holter maakt muziek die volledig op zichzelf staat, met niks te vergelijken. Dit is zo'n plaat die beter en beter wordt bij elke beluistering. Haar vorige was ook al zo'n plaat die zich langzaam onder je huid nestelt.

briljant

En weer een prachtige ontdekking dankzij deze site.
Direct bij de opener word ik er in gezogen, en alleen "Maxim's II" doorbreekt even de magie.

Ik kan noemen dat Bjork en Kate Bush (Horns Surrounding Me) een keer door mijn hoofd schoten, maar daarmee doe ik mevrouw Holter tekort want ze brengt veel meer dan dat.
Uniek, speels, verassend, dromerig, af en toe jazzy en zeer muzikaal wat mij betreft.

Merkwaardig dat zijn niet de eerste associaties die bij mij te binnenschoten. Mijn allereerste associatie was Laurie Anderson (Oh Superman), ook muzikaal. Zou ik een verdere muzikale verwijzing moeten noemen, zou dat eerdere minimal music moeten zijn, m.n. Philip Glass (Liquid Days) en anders bijv . Roches. Björk is veel meer van uitschieters/uithalen en Kate is veel dromeriger. Hello Stranger is haar epos - alleen jammer dat ze die song bij haar laatste optreden niet speelde.

Merkwaardig of niet, die associates kwamen wel voorbij tijdens mijn eerste kennismaking. Dat is wat anders dan "ze klinkt als".
Ik heb het dan ook niet perse over het stemgeluid, en ik noem wel specifiek "Horns surrounding me". Ik hoor /zie daar wel degelijk een Kate Bush sprookje voor me.
Björk is wellicht wat verder gezocht, maar daarmee bedoelde ik het experimentele als in Maxim I. Maar ik moet toegeven dat er (gelukkig) weinig Björk gevoel overblijft na meerdere keren luisten.

Het voordeel van jaaroverzichten doorspitten is dat je, als meerdere users - van wie de smaak kent, begrijpt én waardeert - een en dezelfde plaat noemen, je een échte tip hebt - zo kwam ik aan dit album.

Na een aantal draaibeurten ben ik het echt gaan waarderen, als is het in eerste instantie niet een echt makkelijke zit - hetzelfde geldt bijv voor Portishead - Third (2008) - gek genoeg heeft deze artieste nog een verwantschap met Portishead: ik heb haar live gezien en verwachtte een set-up met een sterke electronische focus, net zoals je dat bij Portishead zou verwachten. How wrong can one man be

Van Third, zie aldaar voor de link, bestaat een uitvoering met nagenoeg alleen 'gewone' (akoestische) instrumenten - en het klinkt prachtig. Bij haar optreden werd Julia Holter werd begeleid door een saxofonist, een cellist (die tevens de baslijnen spelend, al 'strummend') en een drummer. Zelf speelde ze op de Nord Stage 88 - een veelzijdig keyboard, cum (elektrische) piano (Farfisa-setting, heel herkenbaar), cum synthesizer. Slechts één electronisch instrument dus - dat door musici worfdt gewaardeerd om zijn veelzijdigheid.

"Jazzy" - een verwarrend label, net als de aanknoping met La Bush; verschillende mensen, verschillende associaties - mijn lief legt ook regelmatig associaties die ik niet begrijp; zij vond dit wel 'filmmuziek' en legde ook een link met Portishead. Het eclectische van Portishead herken ik ook wel bij deze dame.

Mjuman: het zit 'm denk ik in het feit dat jij denkt dat ik een totale typering van de plaat wil doen, terwijl ik (in dit geval) alleen de prettige mix bedoel van stijlen die ik langs hoor komen.
Bij dit album bedoel ik niet te zeggen: "als je Kate Bush goed vindt, of van jazz houdt, dan moet je hier eens naar luisteren".
Bij andere albums ben ik daar soms wel specifieker in, maar ik zal het ter harte nemen om duidelijk te zeggen dat het om fragmenten/ elementen gaat.

Nogmaals: "Horns surrounding" me doet mij sterk denken aan Kate Bush, en dan heb ik niet over het stemgeluid. Zet 'm nog eens op zo ik zeggen.
En de eerste helft van "In the green wild" vind ik toch wel behoorlijk jazzy klinken, en niet alleen vanwege die bas.
"This is a true heart" is ook behoorlijk jazzy dacht ik zo, en "City appearing" in wat mindere mate.
Maar dat jazz element komt vaker terug (maar dan op subtielere wijze in de structuren) . Ik vind dat prettig, en mede door dit soort stijlen en kleuren, en vooral door de mix en veelzijdigheid ervan, waardeer ik dit album zo. Het is ook waar mijn hart ligt, dus wellicht dat ik daarom sneller hierop focus.
Dit album is niet makkelijk in een paar termen te duiden, en daar zit 'm ook de aantrekkelijkheid.

Dat is het leuke van muziek. Iedereen zijn eigen referentiekader, voorkeuren en interpretaties. Jammer dat je met de mijne niet zo veel lijkt te kunnen (dat haal ik er uit tenminste), maar volgens mij zijn er zat die dezelfde taal spreken.

Bedankt overigens voor het noemen van "Third". Die moet ik nodig nog een herkansing geven. Meer dan een derde zelfs inmiddels.
Ik was stapelgek op hun debuut, maar verder wilde het nooit lukken.

Loud City Song staat ook een jaar later nog als een huis. Haar derde meesterwerk op rij en de beste plaat van 2014.

Perfect.

Dit Loud City Song is niet een album waar je even losjes doorheen luisterd. Julia Holter vraagt om tijd en de gelegenheid om meerdere lagen bloot te geven. Gevarieerd, eigenzinnig en sfeervol, waarbij het mij niet direct weet te grijpen. Bij die 'duistere' penseel streken vind ik het zelf fijn als ik erin kan gaan 'zitten' een album lang. Door die variatie in kleur lijkt dit vooralsnog niet te lukken. Edoch, erken ik wel de kwaliteit ervan.

Guttegut alsof ik nog niet om was, ben ik nu in elk geval nog ommer. Alles hier is raak, Horns Surrounding Me en beide Maxim's's zijn totale bops en de wetenschap dat elke luisterbeurt weer nieuwe sloot wondermooiheden zich ontvouwt (en dit geldt trouwens voor al haar albums) doet me al dagenlang blije hupjes maken door mijn kamer. Wat een vrouw.