Charles Walker & The Dynamites - Love Is Only Everything (2013)

Oude rot Charles Walker is op hoge leeftijd productiever dan in het begin van zijn carriere in de 60's was
Dit is na zijn soort van comeback in 1999 alweer zijn 8st album.
Waar zijn vorige albums een blues inslag hadden drijft dit album vnl. op Soul en Funk.
Met zijn rauwe stem en door de geweldige muziekale omlijsting is dit album een zeer geslaagd album van de 72 jarige Walker.
Lekkere Up-tempo soul met veel blazers en een paar Bluesy ballads.Tijdgenoot en andere oude rot in het vak Bettye LaVette komt ook nog even mee zingen op Your's and Mine waar door dat nummer een getuigenis is van het vakmanschap van de oudgedienden.

Sterk album van Charles Walker dat volledig in de lijn van de "Odies Soul revival" mee kan net als oa. Charles Walker - Victem of Love, Bettye LaVette - Thankful N' Thoughtful, Lee Fields - Faithfull Man, Nathaniel Mayer - Why Won't You Let Me Black? en Mavis Staples - One True Vine
Dat de Dames en Heren er nog maar lang mee door mogen gaan.

Eerste indruk: bij vlagen rare combinatie van stem en muzikale ondersteuning (past niet altijd bij elkaar), maar het klinkt wel zeer feestelijk, energiek en....lekker.

Een album dat perfect in het rijtje past met Eli Reed, Nicole Willis, Black Joe Lewis en al die andere artiesten die voor de vintage soulsound kiezen. Misschien wel met dien opmerking dat Walker zelf ook al redelijk vintage is.

Muzikaal vaak lekker energiek, genoeg blazers en ander koperwerk. Prima stem en stuk voor stuk fijne nummers.
Als geheel album sterker dan de nummers los van elkaar. Lekker Soulplaatje.

Love Is Only Everything, een prima plaat maar te weinig spanning om me echt te kunnen boeien. Charles Walker probeert hier (volgens mij) met een soul/funk album te maken maar toch hoor ik de blues nog goed terug in zijn muziek. Iets wat ik zeker niet als negatief ervaar overigens. Het geheel kabbelt fijn voort en luistert (op de eerste twee mindere songs na) fijn weg.

Toch weet een aantal nummers op de plaat me onvoldoende te overtuigen om tot een echt hoge beoordeling te komen. Gelukkig kent het album ook een paar positieve uitschieters. Prijsnummers zijn voor mij Yours and Mine - een duet met tijdgenoot Bettye LaVette en Still Can't Get You Out of My Heart, een nummer waar de blazers ruim baan krijgen.

Ik kom toch uit op een krappe 3,5*. Ik vind Charles' stem niet krachtig genoeg voor deze uitstekende muzikale ondersteuning. Het is niet zo dat zijn stem(gebruik) me stoort zoals bijvoorbeeld Charles Bradley het geval is, maar toch klinkt het allemaal niet zo lekker als het had kunnen klinken. Muzikaal vind ik dit album wel een feest. De door Reijersen aangehaald Eli Reed en Black Joe Lewis vind ik veel prettiger luisteren dan dit album.