Peru - Moon (1991)

Een aardig album van dit Nederlandse synthesizer-kwartet, maar het klinkt allemaal wat te braafjes en eentonig. En dan te bedenken dat deze zelfde gasten een aantal jaren voor dit album de knaller Forlian hadden afgeleverd, een afwisselend, fris en spontaan album. Moon klinkt als een logisch vervolg, maar haalt het niveau van Forlian simpelweg niet. Toch heeft het album best zijn momenten, zoals het opvallende Nocturne, waarop zelfs een speelgoedpiano!!! te horen valt. En het klinkt nog goed ook. Persoonlijke favoriet is het melancholische Tears, die na een redelijk saai en simpel begin overgaat in een krachtige melodielijn.
Toch nog een 3,0 vanwege de goede bedoelingen.

Dit is voor mij voorlopig het laatste album wat ik van het Hollandse gezelschap Peru gekocht heb. Wel heb ik vernomen dat na het uitkomen van dit album de muziek heel anders werd.

Dit album begint al gelijk goed met het wijds klinkende Moon. Echt de maan er in terug horen doe ik niet. Daarentegen doet de track Jules Verne wel haar titel eer aan. Het doet mij wel denken aan die man die spannende ontdekkingen deed op natuurkundig gebied. Het speelgoed pianootje waar Nocturne mee begint doet mij aan mijn jeugd denken. Thuis hadden we ook zo'n geval. Een rooie als ik me niet vergis. Als deze uitgespeeld is volgt er een mooi stuk rustige muziek. Een track als Hunting laat zien dat Peru ook snelle muziek aan kan. Het heeft na mijn idee wel een lekkere drive. Een track als Tears begint best wel spannend tot dat er een gedragen ritme bij komt, op dat moment zie ik een eerste traan en later vloeien er meer. Het laat hiermee horen dat electronische muziek terdege gevoel kan hebben. Het is daarmee een van mijn lievelings tracks van Peru. Na dit droeve gedoe volgt China 2000 wat laat zien dat het leven nog zoveel te bieden heeft. Stampede is een heerlijke track om je geestelijk leeg te maken en op te dagdromen. Met mooie wijdse klanken steekt Peruvian van wal Als ik mijn ogen sluit begin ik te zweven na grote hoogte. Na al dat buitenaardse gewandel is het zaak weer in contact te komen met het aardse. Dit wordt op de track Valley geboden. Dit album sluit af met een live-versie van Hunting, wat werd gespeeld op 3 november 1990.

Conclusie: Met moon hebben de heren van Peru een behoorlijk goed album gemaakt met electronische muziek.

Alhoewel ik Moon nog altijd zie als een wat tegenvallend album, zeker na het ijzersterke Forlian, kan ik het album tegenwoordig veel beter waarderen. Het bevat gewoon een leuk scala aan aanstekelijke synth-nummers waar over het algemeen weinig mis mee is. Het klinkt alleen lang niet zo spannend en sterk als het Forlian-materiaal.
Aldus schroef ik dit album toch op naar een welverdiende 3,5.