Candy Claws - Ceres & Calypso in the Deep Time (2013)

Initieel was ik niet de grootste fan, maar dat begint nu toch wel na verscheidene keren te beluisteren te veranderen. Het is absoluut een album dat je de kans moet geven om te groeien, en waar je verschillende lagen in zult herkennen. Instrumenteel is het heel sterk maar kan het drukke misschien wat overweldigend zijn, zeker in het begin, maar dat betekent niet dat het daarom niet melodieus is, en alle lagen onder de wall of noise zullen pas te ontrafelen zijn na meerdere keren te beluisteren. Het album beschikt over heel wat sterke nummers die zowel qua inhoud als qua sfeer sterk aan elkaar hangen, met een consistent sterk niveau, zeker het eerste deel. Zelf ben ik het meest fan van Transitional Bird (Clever Girl) en Fell in Love (At The Water). Maar ook Pangaea Girls (Magic Feeling). Het album voelt het meest aan als een ontdekkingsreis door het regenwoud, na wat meer info te lezen over het album blijkt dat dan nog eens een Mesozoisch regenwoud te zijn (een waar de dinosaurussen heersten, en één waar Pangaea blijkbaar nog een supercontinent was), omdat dit een concept album is waar een meisje en een zeehond dus een Mesozoisch regenwoud verkennen. Dit is één van de weinige albums die ik ken waar de cover tot leven komt, en je hebt er niet eens de lyrics voor nodig, die overigens wel sterk zijn, maar ook zonder lyrics komt de boodschap dus over.

Een album dat het verdient om meer gehoord te worden, en meer kansen te krijgen. Jammer dat dit hier zo onder de radar gebleven is. Nochtans vreemd omdat het de 786ste meest beluisterde album op RYM is, en ik op veel engelstalige sites dit album vaak terug zie komen in charts. Maar in de Benelux ontbreekt dus deze status geheel.

Nummer #10 op RYM voor 2013 en een kleine 10.000 stemmen. Daar steken de 12 stemmen op MuMe schril tegen af.

Maar eerlijk is eerlijk, ik had ook nog nooit van deze artiest gehoord totdat ik op de top-10 van Boetiek9999 klikte.

Snel eens checken hoe bijzonder dit album is

En, al een mogelijkheid gezien het album een kans te geven?

En? Ik moet wel zeggen, eerste keer dat ik het beluisterde snapte ik "de big deal" er niet van, maar zoals de beste shoegaze-albums moet je het gewoon een paar keer beluisteren, en dan worden alle melodieën ontrafeld, en dan is dit gewoon enorm catchy. De nummers klinken zo gekend in de oren dat het nu een guilty pleasure geworden is om naar dit album te luisteren. Verder, natuurlijk een erg mooi dromerig conceptalbum met een originele mix tussen tropische muziek, exotische klanken (in een Animal Collective-sausje) en dus een wall of sound eronder, met ook nog eens de 60's pop feeling erbij.

Ik heb dit album dan ook maar in de top 10 gezet voorlopig. Boetiek9999 van dit forum, komt jouw smaak overduidelijk het meest overeen met die van mij (en misschien met nog enkele minder gekende gebruikers). Misschien moet ik maar Jenny Hval ook eens beluisteren (tot nu toe enkel als onderdeel van Lost Girls beluisterd).

Klinkt hartstikke lekker dit

Ik speelde dit album een maand geleden een stuk meer af dan momenteel, maar het is toch een goed voorbeeld van hoe er ook via Musicmeter nog genoeg moois te ontdekken valt (en dan negeer ik maar even dat deze op RYM ook nogal hoog beoordeeld wordt). Dit album beluisterd naar aanleiding van de top-10 van TornadoEF5, en ben er een paar weken volledig van in de ban geweest. Een kleurrijke, weelderige uitspatting van geluid, die qua songwriting stukken beter in elkaar zit dan wat je aanvankelijk zou verwachten. De akkoordenprogressie van Fell in Love, het baslijntje in het refrein van Pangaea Girls, en het contrast tussen het lichte couplet en loodzware refrein van Transitional Bird, allemaal laten ze zien dat dit duo stukken meer in petto had dan alleen maar fantastische producties maken. Deze wordt wel een blijvertje.

Dit groeit zo erg op je, naar mijn mening het beste dromerige 'shoegaze' album ooit gemaakt. Het klinkt letterlijk alsof je je in de natuur bevindt.