Axel Rudi Pell - Oceans of Time (1998)

Alleen al voor Oceans Of Time 4 sterren!!! Prachtig nummer is dat toch

Oceans of Time is 1 van mijn favoriete tracks allertijden. Krijg nog altijd kippenvel van de gistaarsolo.

Ik heb inmiddels kaarten voor het concert op 2 feb 2008 in Uden!!

Ongelofelijk onderschatte band.

Super goed, om je vingers bij af te likken. wat een subliem gitaatwerk. en ik denk dat iedereen die wat met Rock heeft wel kan leven met het nummer Oceans of time wat een geweldenaar is dat zeg.

Hoewel Pell ook op dit Oceans Of Time schaamteloos citeert uit Blackmore's overleveringen uit met name de Rainbow periode met Dio, tovert de man toch elke keer weer een glimlach op mijn gezicht met zijn smaakvolle nummers. Het titelnummer bijvoorbeeld met zinderend middenstuk laat een haast magisch gevoel op mij neerdalen bij beluistering. Het is oprechte liefde voor zijn grote voorbeeld ofzo. De ballad Ashes From The Oath doet qua sfeer hetzelfde ondanks de soms volledig richtingloze instrumentale gedeelten. De goede bedoelingen zijn blijkbaar genoeg hier. Van sommigen kun het gewoon goed hebben. Alhoewel Hardline vocalist Johnny Gioeli ook een flink aandeel heeft in de prettige ervaring die ik hiermee heb. Een geweldige krachtige zanger met een behoorlijk bereik.
Een leuk 'niets aan de hand' metalalbum met veel verwijzingen naar Purple en Rainbow dus.

Johnny Gioeli mag dan een goede zanger zijn, ik vind em oersaai, vond ik Jeff Scott Soto beter, die is ook veelzijdiger.
Maar ja het is al tien jaar hetzelfde bij Pell nu en dan bedoel ik ook echt hetzelfde...

Tja daar noem je er één. Soto stijgt boven alles en iedereen uit. Zelden zo'n veelzijdige zanger gehoord. Daarmee vergelijken is haast oneerlijk.

Geweldig melodieus rock/metal-album. Oerdegelijk zonder toeters en bellen. Gewoon ouderwets goed klinkend album, met een zanger die me ergens in de verte aan Jon Bon Jovi doet denken, echter blaast Gioeli hem qua kracht en bereik aan alle kanten omver. Hoewel zijn typische, ietwat gelikte Amerikaanse manier van zingen (het is ook een Amerikaan, joh...duh!! ) me af en toe wat tegen staat, is dat slechts een heel klein minpuntje (samen met hier en daar wat minder interessante nummers) op voor de rest een heel fijn album. Vooral de langere, epische nummers vind ik geweldig en zijn de kracht van dit album met "The Gates of the Seven Seals" als persoonlijke favoriet. Verder is het natuurlijk genieten geblazen met favorieten als "Carousel", volgens mij één van de populairste nummers van Pell in het algemeen, "Ashes from the Oath" en natuurlijk het titelnummer.
Dit album smaakt naar meer!!

Heerlijk album... zang en gitaarwerk staan als een huis! Onbegrijpelijk dat deze band niet meer gekend is... wil ze zeker wel eens live aan het werk zien!

Ik ben niet gecharmeerd van Ashes from the oath en Oceans of time. Ik vind The gates of the seven seals en Ride the Rainbow de beste nummers van dit album.

Beste album van Pell voor mij. Ik hoorde ooit het nummer Carousel in een uitgaansgelegenheid in Bochum. Was gelijk bij de les en de DJ gevraagd wat het was. Daarna het album gekocht en de eerste jaren erna volledig 'in de ban van...'. Carousel vind ik nog steeds een dijk van een nummer! Samen met Oceans of time, Ashes from the oath, Ride the rainbow (joh, anders geef je met de titel van één van je nummers gewoon even aan wat je aan het doen bent ) en Living on the wildside the toppers op een sowieso erg sterk album. Was het eerste album met Gioeli als ik me niet vergis. Fantastische zanger die mijns inziens moeiteloos het stokje van Soto overnam.

Axel treed op in Drachten bij poppodium Iduna
Axel Rudi Pell - Poppodium Iduna
Veel redelijke acts trouwens daar.

Afgelopen jaar de mannen aan het werk gezien in Uden, wat een geweldige show. Echt een aanrader voor iedereen die in de buurt van drachten woont

Dit album wordt deze maand 25 jaar als ik mij niet vergis. Axel hield zich heel goed staande in jaren 90 en dit album was daar toen het zoveelste bewijs van. Hardline zanger Gioeli nam de microfoon over en toen was dat best een wat verrassende keuze daar Hardline op dat moment al een paar jaar op zijn gat lag. Daarnaast heb ik niet zo een grote pet op van deze zanger die wel veel kracht heeft maar heel wat minder gevoel dan Jeff Scott Soto of Charlie Huhn (van het debuut).
Wat er voor mij tussenuit springt en dit album zo goed maakt zijn de composities van Pell. Carousel en uiteraard het titelnummer zijn daar voorbeelden van. Deze songs blijven hangen en dat zou op latere ARP albums wel even anders worden. In de ondertussen vrij ruime discografie van de Axel zeker in mijn top drie.

Leuk om weer eens iets bij een album van meneer Pell te lezen. Deze was destijds mijn instapper in de muziek van Axel Rudi Pell. Een goeie recensie in de Aardschok en het prachtige artwork trokken mijn aandacht. En ik werd niet teleurgesteld. De stem van Gioeli vond ik van meet af aan geweldig. Soto is ook een klasbak uiteraard maar voor mij doet Gioeli niks voor hem onder. Huhn ben ik nooit zo'n groot fan van geweest op de één of andere manier. Te schreeuwerig staat me iets van bij. Een euvel waar ook Dirty fingers van Gary Moore onder gebukt gaat. Maar daar moet ik wel bij vertellen dat ik dat album al in geen jaren heb gehoord. Terug naar dit album; dit blijft voor mij toch ook wel één van zijn beste albums. Eigenlijk geen enkele echte missers. Al is Prelude to the moon me te lang.