Telomere - Astral Currents (1998)

Wat een muziek zeg. Met moeite heb ik bij type album ''normaal'' ingevuld. Dit is iets nieuws wat ik ontdekt heb met dank aan de user Cosmicon. Louter volle space-waves stromen door dit album. Ze geven prachtige vrije atmosferen af die een rijke indruk achterlaten. Zó voer je waves uit. Je zet het aan en de astrale stromingen komen ook jou kamer in. 4,5*

Samples

De muziek is helemaal gecomponeerd vanuit de Serge Modular Synthesizer (ook wel "The Mighty Serge" genoemd door space-muziek voorgangers Kevin Braheny and Michael Stearns)

Telomere omschrijft z'n muziek als volgt:

Deep-drift ambient electronic space music, built on continually evolving and expanding tonal textures, and ideal for relaxation, meditation or any inner journey.

tja....op de samples afgaande lokt het me niet echt om het hele album te gaan luisteren. Zo vol klinkt het allemaal niet, maar het is duidelijk een genre dat enorm kan inspelen op je gemoedstoestand. In een bepaalde bui op een bepaalde locatie kan dit prachtig zijn, maar om gewoon even op te zetten, nee...

Ambient kan heel makkelijk te ambient worden, en de inhoud zal heel subjectief zijn voor een ieder. Dit soort albums zijn erg lastig om te beoordelen, omdat een stem waarschijnlijk erg afhankelijk is van je bui die dag!

Voorheen kon ik dat soort albums altijd goed waarderen als ik bijvoorbeeld zat te lezen of te studeren. Een album als SAW2 leent zich hier prachtig voor. Zo heb ik ook GAS - POP leren waarderen, al vond ik dat in het begin ook niet eenvoudig. Misschien moet het je ten gehore komen bij iets wat op je emotie inspeelt en dan heeft het gelijk een grotere waarde voor je. Maar iets muzikaals doordachts? Nooit.

Tja, eigenlijk is het ook benodigd om samples in volle kwaliteit te hebben om de volheid zich te laten tonen . Maar de meningen daarover kunnen verschillen. Toch is het zo dat ik ervaar alsof dit soort muziek haast iets aanraakbaars in mijn kamer is. Ik las later dat bij dit new-age genre, dit wel vaker de ervaringen zijn.

& Das waar. Ik wordt in een bui gesleept door de muziek, maar de bui voor de start speelt wel mee in wat voor bui dat wordt.

Toevallig, gisteren voor het eerst kennis gemaakt met de naam Gas (Wolfgang Voigt).

Mijn theorie is dat muziek je eerst niet kan raken omdat het nieuwe/onbekende emoties bevat, je kunt ze nog niet plaatsen en daarmee nog niet ervaren. In het onderbewuste worden deze emoties (of de geluiden die dat maken) naarmate je het album luistert wel verwerkt. Op een gegeven moment kun je emoties wel herkennen.