Axel Rudi Pell - Between the Walls (1994)

Ik vind dit eigenlijk een best uitgebalanceerd album van Pell en het is mijn favoriet qua nummers ook nog es.
Nog van voor de power metal, dus ook nog zonder al te veel teksten over ridders en koningen zoals op veel albums hierna.
Het vette "Talk of the Guns" is ideaal als opener, "Casbah" is mooi dromerig en heeft wat weg van Rainbow, met zo'n mystiek Oosters sfeertje. En de de rest zijn gewoon toffe rocknummers (incl. de Free cover) zonder de achterlijke snelheid die Pell bijvoorbeeld hierna op een nummer als "Gettin' Dangerous" nodig vond.
O ja, nog een pluspunt: Jeff Scott Soto op zang!

Ben het eens met BlauweVla over dat dit een geweldig uitgebalanceerde plaat is. Ook niet te lang, wat z'n vruchten afwerpt. Op latere werken die ik van Pell ken, neigt het wat te langdradig te worden allemaal. Echter geenszins bij deze onderhoudende en energieke plaat.
De nummers zijn onderling boeiend en afwisselend, de energie spat er van alle kanten af en Jeff Scott Soto is een begenadigd zanger en eigenlijk vind ik 'm beter dan Johnny Gioeli.
Toppers zijn opener "Talk of the Guns", het vooral in het begin op Van Halen lijkende "Cry of the Gypsy", het epische paradepaardje "Casbah", het overweldigende en stoere titelnummer (met een rif om je vingers bij af te likken ) en het verrassende instrumentaaltje "Desert Fire" waarop Pell's gitaar een duel aangaat met de toetsenpartijen van Julie Greaux (de toenmalige vriendin van Soto trouwens...).
Een dikke 4 punten waard!

Tijdens de release van "Shadow Zone" in 2002 verwees Axel Rudi Pell naar "Between the Walls" als zijn beste album. Niet dat "Shadow Zone" net zo goed geworden was, maar bijna wel.
Deze uit 1994 blijft in ieder geval mijn favoriet van de man

Uitstekend album van Axel. Zo hadden de vorige 3 ook moeten klinken.