Axel Rudi Pell - Nasty Reputation (1991)

Axel Rudi Pell is mijns inziens toch altijd wel een van de vergeten gitaristen in metal-land geweest. En eigenlijk nog steeds wel. Dat terwijl het toch een gitarist om U tegen te zeggen is. Zo blijkt ook uit Nasty Reputation.
De plaat begint met I Will Survive, een redelijk snel en agressief nummer. Typisch metal-nummer eigenlijk. Prachtige solo's, pakkend refrein, en heerlijk rockend
Daarna komt het titelnummer, en mijns inziens ook meteen het beste nummer van de plaat. In tegenstelling tot de snelle opener, is dit nummer veel langzamer, en ik durf zelfs te beweren dat er een blues-tintje aan zit. Het is een meezinger, maar eentje die wel diepgang heeft, en niet snel gaat vervelen. Hij zou mijns inziens zeker mee kunnen met de 'groten'. De solo is weer prachtig en bewijst maar weer eens dat de man zeker kwaliteit heeft.
Daarna komt Fighting the Law. Dit nummer gaat weer meer terug naar de opener, en hiermee dus de snelheid. Er is zelfs hier en daar eem krijsende gitaar te horen. Helaas verpest bij dit nummer het refrein alles voor mij. Ik hekel hier namelijk de clichés en de invloed van Breaking the Law is mijn te duidelijk aanwezig.
Wanted Man is daarentegen weer veel beter. De schreeuwerige stem van Rob Rock (wat een naam...) komt hier veel beter tot zijn recht. Het nummer blinkt zeker niet uit in creativiteit, maar dat was ook zeker niet mijn verwachting.
When A Blind Man Cries is dan de eerste ballad van de plaat, en ook een zeer welkom rustpunt. Het blinkt uit door mooie gitaarpartijen. Het is allemaal niet vernieuwend wat de man doet, maar wel erg goed.
Dan Land of the Giants. Het is geen nummer dat erg snel is, in tegenstelling tot de nummers in het eerste gedeelte. Het is allemaal iets statischer, steviger en misschien wel bombastischer, alhoewel ik die term niet graag hier zou willen gebruiken. Het enige nadeel aan dit nummer is, dat ik hier een beetje val over de stem. Ik vind hem niet passen, en bij vlagen vind ik hem zelfs ronduit lelijk. Jammer. Bovendien vind ik het wat te lang uitgesponnen. Dezelfde gitaarloopjes worden te vaak herhaald, wat het er allemaal niet beter op maakt.
In die zin schud Firewall je dan dus ook even wakker. Het is weer wat sneller, en wat agressiever. Gewoon een goede metal-song eigenlijk.
Unchain the Thunder is dan het laatste nummer met zang van de plaat. Het is weer een wat sneller nummer, en het luistert lekker weg, helaas blijft het niet echt hangen.
Het laatste nummer is in zijn geheel instrumentaal, en daarom eigenlijk een grote gitaarsolo te noemen, met begleiding. Het is een erg mooie solo geworden. Hiermee bewijst Axel Rudi Pell maar weer eens dat hij bij de groten der aarde hoort.
Helaas kan dit het niet allemaal meer goed maken. Het is een leuk plaat, maar ook niet meer dan dat. Soms vervalt het hier en daar in clichés en het is eigenlijk nergens vernieuwend. Dit is ook echt geen vereiste, maar het grootste bezwaar is denk ik dat het, ondanks dat het erg lekker wegluisterd, niet blijft hangen. En dat is wel heel erg jammer.

3,5*, door Nasty Reputation

Leuke plaat inderdaad, met hier en daar wat te cliche achtige refreinen. Beste nummers, de eerste 3, when a blind man cries( deep purple cover) en het instrumentale einde. En laten we erlijk zijn, de oude platen van ARP luisteren we toch vooral vanwege de muziek, de zang nemen we maar voor lief

Waar Ritchie Blackmore het allemaal liet liggen met Rainbow was Axel Rudi Pell daar om in dat gaatje te springen. Ofschoon Nast Reputation meer een titel is voor een hair/sleaze plaat, schuift herr Pell met zijn Fendertje opzichtig op richting de klassieke Rainbow en Malmsteen. En met een krachtige belting boss als Rob Rock jn de gelederen betekent dat wel gewoon dat het hier 'aan' is. I Will Survive en Firewall zijn meedogenloos opzwepene neoklassieke metaltracks die ware aanslagen op de nekspieren zijn.

Met het lange Land Of The Giants betreedt het gezelschap rondom Pell ook de mystieke sferen die uit Gates Of Babylon en Stargazer zijn komen wandelen. Axel doet zijn best om niet teveel uit de band te vliegen met zijn solo's en dat onderscheidt hem toch wel van Yngwie Malmsteen.

Verder ademt het album een mooie sfeer. En Rob Rock is ook absoluut het aanhoren waard. Als je gecharmeerd bent van dit soort powervocalen dan.

De cover When A Blind Man Cries had van mij verder niet gehoeven. Wel aardig gedaan maar dit is meer iets voor een bonusdingetje of b kantje lijkt mij.

[quote]De tweede cd van onze vriend uit Duitsland.En dit keer heeft hij Rob Rock het album laten inzingen en dat
klinkt helemaal niet verkeerd namelijk.

De man heeft al wat ervaring achter de rug , O.a. dan bij ,M.A.R.S. Project Driver,Joshua en Impelliteri .
En toch krijgt dit album in de Discografie van MM geen hoge score zelfs 1 van de minste uit Axel's bio.
Natuurlijk de zangers erna zijn ook klasbakken o.a. Jeff Scott Soto ,maar songs zoals I Will Survive ,Firewall,
en het prachtige titelnummer zijn gewoon prima .Trouwens in de Discografie van Rob Rock zag ik dat zijn
album toen hij de cd van Joshua - Intense Defense inzong dat niet vermeld stond alsmede van bands
waar hij voor verhuurd was om die albums in te zingen.Maar dat terzijde.

Voor de rest een prima album uit catalogus van de blonde gitarist.

Weer eens aangezet, zalig plaatje nog steeds. De stem kan een breekpunt zijn, maar de man kan wel degelijk zingen, vaak over the top... maar het heeft wel iets. Een heerlijk old-school oer-Metal plaatje.
Heerlijke opener, een andere favoriet is "Wanted Man"en ook de Purple cover is netjes gedaan, voegt niets toe, maar ik mag 'm graag aanzetten. Hoogtepunt is zeker ook "Land Of The Giants", later is dit type nummer wel meer uitgemolken, maar elke versie mag er zijn. "Under The Thunder" is ook lekker, om af te sluiten met Blackmore idolatie middels het instrumentale "Open Doors", wat zijn eigen leuke indeling heeft gekregen.
Hulde voor dit fraaie plaatje...

Oh btw, met "Open Doors" worden ook andere helden geëerd die de beste man beïnvloed hebben, zoals Hendrix.

When a Blind Man Cries is een heerlijk nummer. Maar aan Land of the Giants komt geen einde. Verschrikkelijk wat lang. Daarom ook niet meer dan een 3. Mede door het laatste instrumentale nummer.