Axel Rudi Pell - Wild Obsession (1989)

Een alleraardigst debuut van de heer Axel Rudi Pell. Muzikaal hoor je al aardig de techniek/klank van de beste man. Het geheel heeft een aardig "jaren '80 hair metal" sfeertje, vooral door de zang van Charlie Huhn en soms door de samenzang bij de refreinen.

De nummers klinken lekker en zijn lekker pakkend, na 1 keer luisteren kan je al aardig meezingen. Oftewel leuke plaat van ARP die hier af en toe nog eens in de (al dan niet digitale) cd-speler beland

Axel Rudi Pell wist na zijn vertrek uit Steeler nog niet dat hij een reserve Ritchie Blackmore wilde zijn. We schrijven de hoogtijdagen van de hairscene. En mister Pell zag toen in zichzelf kennelijk de nieuwe George Lynch. Het grappige is dat het hem allemaal heel goed afgaat. Met sleazy metalsongs die heel lekker in het gehoor liggen, weet hij wel een snaartje te raken. En dan niet alleen tijdens de shredpartijtjes maar gewoon net het hele pakket.
Wild Obsession is ondanks de weinig originele insteek gewoon zo'n plaat waar vrijwel niets op aan te merken is.

Bijna 20 jaar niet meer gehoord denk ik, herkende Charlie Huhn de eerste niet echt goed bij het eerste nummer, hij had iets herkenbaars maar zijn stem was wel iets veranderd. Maar ik kan zijn zang goed hebben, ik hou er wel van. Beetje vuig, smerig.
Heerlijk pompende old-school Metal, maar "Call Of The Wild Dogs" bevalt me toch veel beter dan de opener, komt zijn stem ook veel beter tot zijn recht en herken ik de man ook weer. Zalig riffwerk.
"Slave Of Love" is zo'n typische kweel van de 80 jaren maar heel lekker toch, de gladde back-up vocalen daargelaten... en je kan daar goed horen dat Huhn echt wel degelijk een verdomd goede zanger is. Over kweelnummers gesproken, "Broken Heart" is echt een zeikerd van jewelste. Gelukkig beukt "Call Her Princess" daar weer flink overheen, was hard nodig.
De typische Pell stijl van de platen hierna hoor je hier nog niet echt, hier is buiten een tikje Glam nog veel agressie aanwezig, die mis ik op de latere platen wel een beetje. de solo's echter gaan vaak nergens heen, deed 'ie op de de platen na deze veel beter. Nog echt zoekende, maar "(Don't Trust The) Promised Dreams" sluit de plaat heerlijk af hier en zorgt er wel voor dat ik de plaat een half puntje hoger kan laten scoren. Wat een zalige riff zeg. Een prijsnummer...

Erg matig. Dat vind ik ook van zijn opvolger Nasty Reputation. Ik heb maar de best of van deze man gekocht, want hij kan best wel goed spelen en soms goede nummers maken.