Harold Budd - Avalon Sutra (2004)

Avalon Sutra zou het laatste album van Harold Budd zijn en mocht dat werkelijk zo zijn dan is het een goede afsluiter. Mogelijk zijn beste solo werk.

Op een klassieke ambient traditie wordt op dit album aan de hand van piano en strijkinstriumenten composities (ik vermoed dat er wel een computer aan te pas komt) een sfeer weg gezet die zelfs de grootste en wildste feestbeesten tot bedaren kan brengen. De muziek doet bij vlagen denken aan Claude Debussy, waar net zo als hier ook Oosterse invloeden zicht laten mengen. En dan denk je na CD1 het te hebben gehad, maar dan komt nog de ontzettend mooie "remix" van het nummer As Long as I Can Hold My Breath [By Night] door niemand minder dan Akira Rabelais op CD2. Dit meer dan een uur tellende nummer is een streling voor het oor en brengt de luisteraar in een nog diepere trance dan vermoedelijk al was berijkt om uiteindelijk de volledige relaxatie te bereiken.
Avond muziek...
Voor mensen die maar geen genoeg kunnen krijgen van de ambient werken van Brian Eno en natuurlijk ook Harold Budd zelf is dit een werk dat je niet mag missen.

voor mij is dit een 5

Ben wel geïnteresseerd in dit album. Ik hoorde vanochtend een nummer tijdens de laatste Airborn Event with Dan Bodah aflevering. Dat was het nummer As Long as I Can Hold My Breath. Is dat een beetje representatief voor de rest van het album?

Ik vind de hoes overigens wel erg hmmm... hoe zeg je dat, net de verpakking van een luchtverfrisser. Een beetje over-the-top.

de hoes is zo niet mooi, maar in origineel best ok.
As long as i can hold my breath is vrij presentatief voor dit album. Als je dat mooi vindt, vind je de rest zeker ook zeer de moeite.

Belofte maakt schuld dus ik steek ook maar even de loftrompet over dit album

Als ik deze twee platen met één enkel woord zou moeten karakteriseren, dan zou ik vast en zeker uitkomen op bedwelmend. En dan wel bedwelmend in de zin van uitermate rustgevend. Het lijkt net of deze muziek de druktemakerij van de dag uit de zitkamer verdrijft, vervolgens een arm om je heen legt, een bordspelletje met je speelt en je vervolgens nog eens een nekmassage geeft.

Hell, als ik met dit album zou kunnen trouwen, dan zou ik als eerste gegadigde in de rij staan

Voor liefhebbers van artiesten zoals Eluvium is dit wel een aanrader, en voor fans van muziek die klassieke muziek in harmonie verenigt met zwoele ambient is dit simpelweg een must om te beluisteren. 4* met zeker kans op meer.

Mooi omschreven

nog maar eens aandacht trekken voor dit toch wel erg mooie stukje muziek.

Iedere keer weer als ik hem hoor geniet ik ten volste.

Zag deze plaat liggen in het David Sylvian schap van de Arnhemse Play it Again. Zal er nu nogmaals eens naar kijken (en luisteren)

hmm...foutje van de Play It Again....

er staat alleen een nummer op voor David Sylvian.

Wel, deze heb ik in zijn geheel gehoord en vooral "die lange" bevalt me erg goed.

4* dan ook voor dit album

super mooi.

Dit is inderdaad prachtig. Veel mooier dan ik eerst had verwacht, dit zal nog wel even op blijven staan.

Lange tijd had ik deze op 3* staan. Vandaag toch maar weer eens een poging gewaagd, en het kwartje viel dan eindelijk. Verdomme wat mooi! Snel mijn beoordeling aanpassen.

Dan nog even voor de experts onder ons: kan dit nou tot ambient gerekend worden of niet? Ik blijf dat toch vaak een lastige kwestie vinden.

Ja dit is ambient. Niets meer niets minder

Hmm, deze (dubbel)cd is iets te new age-erig voor mij zo op het eerste gehoor. Niet dat ik principieel iets tegen new age heb, maar ik heb toch graag iets van een 'bite'. Hoewel, deze cd met brian eno vind ik wél erg goed en je kunt toch moeilijk stellen dat die wel een 'bite' heeft. Kortom ik weet het nog niet zo goed waarom dit geen juiste snaar bij me raakt. Ik moet nog maar eens vaker luisteren. Voorlopig kom ik niet verder dan drie sterren.

Ambient op top niveau. Een plaat om te voelen maar niet op een kwezelachtige wijze. Er zit wel een bepaalde spanning in de muziek en een diversiteit aan instrumenten, met soms zelfs licht klassieke elementen dat de plaat blijft boeien en na vele luister beurten iedere keer lijkt te vernieuwen. Het is een plaat die ik feitelijk met iedere stemming kan aanhoren. Hoe je er op het moment naar luistert dat krijg je door Budd magnifiek opgediend.

Eens met alle positieve berichten, al vind ik 'As Long as I Can Hold My Breath (By Night)' wel echt te lang. Anders had ik 4,5* gegeven.

te lang? Te kort bedoel je, geweldig hoe het lijkt dat je steeds hetzelfde hoort, maar het stiekem toch continu aan verandering onderhevig is.

Ik ken niet alles van Harold Budd, maar dit album vind ik tot nu toe zijn beste op The Pavilion of Dreams na. Beide albums lijken qua stijl niet echt op elkaar maar ze delen hetzelfde warme geluid. Albums als The Pearl, Ambient 2 en The White Arcades vind ik daarentegen wat minimalistischer en killer, vind ik ook erg mooi maar toch niet zo mooi als wat we op Avalon Sutra voorgeschoteld krijgen. De muziek is hier ook wat voller en doet af en toe inderdaad aan Debussy denken, heerlijk album om helemaal bij weg te dromen.

Gisteren ontvangen op CD met andere hoes. Waarschijnlijk omdat mijn versie er een is van Darla Records en de hoes hierboven van Samadhisound. Mag de pret niet drukken. Prachtig album waar ik vanavond nogmaals aandacht aan ga besteden.

As Long as I Can Hold My Breath [By Night) is een nummer dat altijd zal bijblijven...

Prachtige, schemerige ambient met hier en daar wat klassieke klanken. Een muzikale, lucide droom. Klanken waarin je- zeker bij As Long as I Can Hold My Breath [By Night), eeuwig lijkt te kunnen rondwaren.

Wat een leugen van mezelf, ik viel halverwege in slaap bij dit album gisteravond. (dat was ook de bedoeling) maar echt herinneren doe ik me dit niet meer. Dat het mooi is, staat natuurlijk buiten kijf.