Robert Schroeder - Floating Music (1980)

Qua geluid is het goed dat de cd definitief een plaats heeft gekregen, maar als ik deze hoes bekijk bekruipt mij toch een gevoel van: Had ik 'm maar op lp. Zo'n mooie golfbeweging verdient beter. Toch blijft het pasen bij dit tweede album van Robert Schroeder.

Na het opzetten is het wel jammer dat er wat valse noten zijn te horen. Als deze weg zijn volgt er een heerlijk ritme waardoor je het voorafgaande snel vergeet. Na enige tijd volgt iets wat duister klinkt, maar naar een poosje is daar licht aan de horizon. Dit echter voor een korte duur, want daar zijn de valse noten weer, dit keer ondersteund door statige muziek wat een verzachtende werking heeft. Na een kleine pauze is daar een mooi deel te horen wat tegen de stilte aan zit. Hierdoor krijg ik het gevoel of ik aan het duiken ben. Later wordt de muziek iets drukker wat me doet denken aan het leven onder de zeespiegel.

De tweede track begint met een soort alarm wat aan een zingende zaag doet denken. Als dit is opgehouden zijn daar wijdse klanken te horen op een ritme wat me aan een prettige wandeling doet denken. Wat later zijn daar klanken die mij doen zweven, waardoor ik de zee zie waar ik in gedachte eerst in zwom. Na het vliegen is daar even de ruimte om de indrukken te verwerken op meditatieve klanken. Heel subtiel wordt er hierna naar een goed slot gewerkt wat, wat weg heeft van de Bolero van Ravel, maar dan anders. Helaas komt dit niet tot een climax door het te snel wegdraaien van de muziek.

Door dit alles blijf ik steken op drie sterren, wat mede het gevolg is van de valse noten aan het begin en het te snel stoppen van de tweede track. Wat er tussenin zit is best goed te noemen.