Neil Diamond - Love at the Greek (1977)

Behoorlijk goed live-album van een gigantische singer-songwriter met een formidabele stem.

Toen ik nog jong was heb ik op de achterbank van de auto vaak genoeg dit plaatje voorbij horen komen. En het moet gezegd: heel vervelend vond ik dat niet. De beste man heeft een prachtig stemgeluid. De nummers heb tig jaar na data nog niets aan kracht ingeboet.

Destijds bij het 'afscheid' van The Band, kwam Neil Diamond op verzoek van The Band opdraven in The Waltz. Hier en daar rezen wat wenkbrauwen omhoog, deze poppy zanger met goed in het gehoor liggende liedjes bij een optreden van The Band, tussen grootheden als Neil Young, Joni Mitchell en Van Morrison o.a? Yep en groot gelijk hadden ze. Deze beste man heeft een pracht van een stem, een neusje voor melodieuze liedjes en een CV waar je u tegen zegt. Dat de productie dan ook in handen was van Robbie Robertson is dan ook niet zo'n grote stap.
Op deze Greek, staan veel van zijn grote hits, die niet alleen hits waren, maar gewoon goed in elkaar steken; Sweet Caroline/Beautiful Noise/If you know what i mean zijn stuk voor stuk klassiekers, die ook live prima overeind blijven, net als zijn stem.
Ach eigenlijk heeft Father het al ruimschoots omschreven in die ene zin en zo is het maar net!

Goede live cd, is wat ondergesneeuwd door zijn vorige live (elpee) cd - Hot August night -.
Topper blijft voor mij de compilatie van Jonathan Livingston Seagull.
Foute muziek???, maar wel lekker.

Van deze man moet iedereen wel iets in de cd-kast/platenkast hebben staan.

4 sterren waardig!

De elpee had een ster meer gekregen. Dit is weer zo'n goedkope uitgaven om van een dubbel lp een enkel cd te maken. Bijna de gehele B-kant staat hier niet op.

Tijd lang alleen Neil live gekend en alleen van dit album, wat een wereld ging er voor mij open toen ik zijn normale albums ging luisteren. Die stuk voor stuk rijk geinstrumenteert waren. Kentucky Woman's orgineel 100x beter dan de live/flut uitvoering hier. Het orgineel van Glory Road is nog beter met zijn vreemde ritmes.Maar al met al, een live album met sfeer, en voor die tijd een goede opname.

Tot begin jaren 80 een top artiest met sterke nummers, helaas heeft hij dit nivo niet weten te behouden.

Het is moeilijk om hot august night te overtreffen, zelfs maar te benaderen, en dat is dan ook niet gelukt als je het mij vraagt. Neemt niet weg dat dit een hele mooie plaat is met de enige live-opnamen van jonathan Livingston Seagull. Alleen daarvoor al de moeite.

Ik was 5 jaar oud en zat achter in de Opel Record 1900 richting Frankrijk en mijn ouders draaiden deze altijd. Mijn bijdrage aan deze reis was een bandje met liedjes van de Smurfen. Met terugwerkende kracht ,nu bijna 40 jaar later heb ik uit pure nostaligische redenen dit album maar eens gekocht, en wat blijkt. Ik kan hem nog woordelijk mee zingen. De liedjes blijven ijzersterk al doet de show ietwat oubollig aan. De Jonathan Livingstons Seagull suite is nog steeds van ongekende schoonheid. Ik zet in op 4 sterren en neem hem mee in de auto richting Frankrijk in September. Om die cirkel weer rond te krijgen. De Smurfen laat ik thuis.

Ik ken eigenlijk niets van Neil Diamond, naast de bekende hits.
Het is ook niet echt mijn ding, maar de man heeft een fantastische stem.

Ladies & gentleman, how would the Fonz sing this song (Song Sung Blue) please welcome Henry Winkler, hilarisch maar wat een zanger onze gouwe ouwe Neil Diamond