Negative - Sweet & Deceitful (2004)

De opvolger van het debuut-album 'War Of Love' bracht hoge verwachtingen met zich mee in het thuisland van de heren die in Finland ontzettend populair zijn en daar bijna dezelfde status genieten als (grote broer) HIM.

In mijn ogen zijn deze verwachtingen meer dan uitgekomen. De sound van de minder sterke platen van het debuut-album is vertrokken en daarmee is Sweet & Deceitful een plaat vol geweldige nummers in de stijl van 'The Moment Of Our Love', 'After All' en 'Still Alive'.
En hoewel er niet een nummer op staat die de kwaliteit van 'The Moment' of 'Still Alive' echt overtreft, is dit album in z'n geheel toch een betere plaat. Erg geschikt om op een regenachtige avond aan te zetten met gedimde lichten en erbij weg te dromen.

Favorieten:
- De eerste single 'Frozen To Lose It All', deze track komt het meest in de buurt van 'The Moment' door middel van dezelfde frisse, powerpop-sound.
- De ruim 6 minuten durende gevoelige ballad 'About My Sorrow', waarin een geweldige opbouw te horen is met tegen het einde aan een langverwachte, perfect getimede climax.
- 'Never Ending Parade' is een fantastische powerballad met werkelijk geweldige zang en een uiterst subtiele gitaar.
- In 'Until You're Mine' klinkt zanger Jonne Aaron duisterder en ruiger dan ooit tevoren en brengt een stemgeluid naar voren die ik zelf nooit van hem verwacht had. Een heerlijke melodie en geweldige emotionele uitvoering. Mijn favoriet van dit album.
- De afsluiter 'Angels Won't Lie' is een bijna 7 minuten durende, afwisselende melodieuze powerballad die de luisteraar nog 1 keer meetrekt in de Negative-wereld om deze aan het einde van het nummer weer terug op aarde te zetten en hem/haar te dwingen nog een keer op 'play' te drukken.

4,5*

Bijna niets aan toe te voegen!
Wel raar dat weer haast niemand deze band kent..
Dat is het rare met Finse band, er zijn er zoveel en zó goed maar haast niemand kent er meer dan 5 (him nightwish the rasmus en soms children of bodom of sonata arctica of iets in die stijl)
Maar dat met die lichte versie van HIM klopt wel, ook al was ik daar zelf nog niet op gekomen!
Jammer dat het nu zomer is, maar aan het eind van de zomer zal ik hem waarschijnlijk wel bestellen!
My my hey hey vind ik trouwens ook goed, ik vind zelfs de cover béter dan de oorspronkelijke Neil Young versie en ook dan andere covers. En dat komt niet zo heel vaak voor. Gewoon, weer een hele goede band uit Finland!

Ik houdt van dit album, dit laat ook de zachte kant van Negative zien En ze rocken Live ZO goed

Het album net binnen op CD. na diehard NGT fan moet ik toch maar beginnen met het ordenen van de nummers in mijn hoofd, ik wil aan het einde van de rit(ten) weten welke album(s) mijn favoriet zijn, ik begin dus nu aan Sweet & Deceitful, de opvolger van het iets wat chaotische War of Love die ik nog niet heb gerecenseerd (ik wil ze allemaal eerst op CD)
Sweet & Deceitful is een melodische plaat geworden, fans van het eerste uur moeten waarschijnlijk wennen hieraan, het iets wat harde gitaargeluid en de riffs middenin de tracks zijn veranderd in meeslepende melodramatische schitterende tracks die allemaal het thema liefde hebben, het klinkt allemaal wat volwassener en frisser. Track voor track zal ik hem recenseren.

Intro.
Een meeslepend stukje met een iets wat acoustisch/klassiekaal stukje van In My heaven als ik het goed hoor, het begint rustig word harder en klapt dan in een keer om in Frozen To Lose it all

Frozen to Lose it All
Het begin doet me altijd denken aan een groot ijsmeer waarbij het ijs breekt en miljoenen stukjes de lucht in vliegen, wanneer de kalme zweverige stem van Jonne begint stopt het met vliegen en blijven ze in de lucht hangen alsof ze er vrede mee nemen dat stem kracht uitoefent op zwaartekracht. Dit is een ballade over de liefde waarin Jonne een iets wat zachte stem opzet en de mooie synthesiser klanken van Nakki/Snack hoogtij vieren. In memories you always used to be a Frozen broken heart. Duidelijk een voorbije liefde die uitgezongen moet worden. Rustig melodisch nummer en een prachtige clip btw (Een aanrader om hem te zien)

The Moment Of Our Love
(Deze track staat hier niet in de tracklist maar hoort op de standaard editie en moet dus even gecorrigeerd worden)
Dit nummer zorgte voor bekendheid in Duitsland en Finland, de clip is in 2 versies opgenomen en weerspiegelt Negative als echte glamrock band. Love is right now word vaak gezongen en de opzwepende vocalen gaan zo door. Ik heb het nooit een hoogstaand nummer gevonden, een klassieker zeker maar ik vergrijp me dan liever aan het volgende nummer. Natuurlijk is dit geen slecht nummer, de instrumenten spelen strak en de vocalen zijn dik in orde.

Creeping Inside
Vroeger een van mijn favorieten, de tekst grijpt me aan omdat ik in de zelfde situatie verkeer. Veel fans vonden/vinden dit het minst leuke NGT nummer omdat het klinkt als HIM maar ik vind dat Negative haar eigen draai aan dit nummer geeft, Een persoonlijk iets wat bescheiden nummer. complimenten voor het gitaargeluid dat ik in dit nummer goed vind. De instrumenten zijn hier wel meer achtergrond omdat dit een typisch luister naar de tekst nummer is waar je moet nadenken (of natuurlijk wegdromen) een melodisch nummer dat totaal niet op War Of Love had kunnen staan en aantoont dat Negative na haar debuut wel gegroeid is en volwassener klinkt. HIM? Nee, Negative all the way. Love metal? Nee, Emotionele Rockmuziek met hart en geen oog voor commercie zoals Ville en companen.

Locked in the Dark Side.
Dit nummer heeft me nooit echt meegekregen in zijn sleur maar na hem te hebben beluisterd vind ik dit een te kort nummer eigenlijk om fantastisch te zijn, het begint met een zanglijn die je al niks vrolijks doet laten denken maar bij dit nummer moet dat ook niet, het lijkt wel alsof dit nummer constant aan het vechten is niet naar de ''over'' melodische kant te gaan, ik bedoel dat ik een beetje hoor alsof Negative het moeilijk heeft niet de gitaren te laten gaan en het in verhouding te houden, en juist dit kleine stukje vind ik dus zo prachtig, dat het zo'n kort maar toch een nummer is die blijft hangen en de opzwepende drums en prachtige gitaar ''solo'' aan het einde werkt daar bij, een heel sterk maar net te kort op uitmuntend te zijn nummer.

In My Heaven
Het nummer waardoor ik kennis maakte met Negative, een inhoudende fluisterachtige geforceerde stem in het begin die inluid dat er een bombastisch stuk muziek aan komt en dat hoor je, dit is een melodisch inhoudend pareltje. De clip slaat nergens op maar daar gaat het nu ook niet om, ik vergeet steeds dat dit Negative is, dit nummer past werkelijk niet op dit album, zo'n andere toon en manier dat ik ook niet weet op welk album deze thuis hoort, te zacht voor Anorectic, te melodisch voor War of Love, Misschien op Karma Killer dan? nee ik weet het niet. Ik stop met nadenken bij dit nummer dit is nog steeds mijn grote kennismaking met Negative en zal altijd een van mijn favoriete nummers blijven, na 30 keer staat hij nog steeds als een huis. de synthesiser vliegt om je oren en de beukende drums gewoon PRACHTIG.

My My Hey Hey (Out of The Blue)
Een covernummer, het fijne begin luid in dat we klaar zijn met het gebeuk en het zuivere gezang van Jonne komt eraan op een midtempo drum terwijl het voor mij lekker swingende stukje gitaar het volledig afmaakt. De instrumenten in dit nummer zijn fantastisch en ik vind dit echt een fijn zomernummer terwijl het hele album meer Winter thema achtig is. Deze cover had voor mij ook wel van Negative zelf kunnen zijn, ik ken het orgineel niet en dat maakt me op dit moment ook niet uit want Negative swingt de pan uit met dit nummer dat precies de goede volgorde heeft na het dramatische (op een positive manier) In My Heaven. Dit nummer ga je uiteindelijk gewoon meezingen.

Neverending Parade
Een deprimerende sfeer hangt er in dit nummer en dat begint al met het melancholische holle begin wanneer Jonne zingt. Neverending Rain on Your little Parade. dit is duidelijk weer een fijne ijskoude douche na de zonneschijn van het vorige nummer, dit brengt je weer terug in de koude maar op een fijne manier voelende sfeer van Sweet & Deceitful waar de melodie en synths hoogtij vieren. de prachtige zang van Jonne geeft me kippenvel gevoelens en de teksten zijn gewoon prachtig en moet je beluisterd hebben, een van de beste balades van Negative, van mij mag dit nummer tot de eeuwigheid duren en dit is een van mijn meest beluisterde tracks als ik me rot voel, de fijne dromerige gitaren in dit nummer geven je een goed gevoel. Negative heeft een aantal balades maar dit is toch wel een van hun beste. De fantastische solo op het einde brengt je in extase. Dit nummer is misschien wel een van hun sterkste ooit, erg jammer van de ''fade-out'' achtige outro

L.A Feeding Fire
Persoonlijk vind ik dit niet goed getimed, na zo'n gevoelig deprimerend nummer trekken ze alles weer uit de kast en rocken ze het stevigste op het hele album. Dit nummer had net zo goed op Anorectic kunnen staan, wat een adrenaline en wat een kracht. Het oude beukgeluid van War of Love is terug maar niet op de echte manier zoals het debuut, er zit meer inhoud, volume en dicipline in, regelmaat en volwassenheid sieren dit nummer en wat een fantasich instrumentaal geluid produceren ze. Net als In My Heaven past het niet op dit nummer maar voegt het wel weer toe aan het album op een rockende meeslepende fijne manier die ook wel weer goed is omdat je anders omkomt in dit wat meer donkere album.
''You're playing with fire it burns you skin'' zingt wat het lijkt heprikkelde Jonne nog een maal en dan is dit veel te korte rocknummer alweer voorbij en gaan we ons opmaken voor echt de parel van dit album.

Untill Your Mine.
Dit is mijn favoriet van allertijden, de synthesiser in het begin samen met het harde gitaargeluid en de mysterieuze kippenvel gevende stemgeluid in het begin al, Dan komt het reffrein, Donker stemgeluid waarvan ik dacht dat Jonne nog nooit zo'n stemgeluid kon produceren. Het synthesiser deuntje geeft zo'n goeie draai aan dit nummer en nogmaals wat een stemgeluid van Jonne, ik weet niet of hij dit werkelijk is of dit nummer een duet is maar rocken doet dit nummer, het sterkste nummer van Sweet & Deceitful. Het zit instrumentaal zo strak in elkaar dat je de live versie gewoon moet horen. Sometimes I run and hide my fears ( Run and hide my fears) Steeds achter de lyrics nog even zo'n zwaar hard stuk vocaal dat me kippenvel geeft en dan die uithaal op het einde met die donkere gitaar erbij. Wat een geluid en wat een band. Weer jammer van het abrupte einde.

About my Sarrow
Weer een supersterke ballad die klassiek begint met violen en mij altijd voorstelt dat ik weer op dat ijsmeer sta van Frozen To Lose it all maar er dan doorheen loop en zie dat de wereld continu veranderd en mensen ook, dit is een wegdroom nummer met zo'n mooie tekst. Pas later in dit nummer treden de instrumenten op en in het begin is het gewoon tijd voor Jonne's formidabele zang en klassiek geluid op de achtergrond dat voelt alsof er een engel zingt en begeleid word door een fantastische band. dan acoustische gitaar uit het niets met de synthesiser van Nakki/Snack. Lay down with me, for Tommorow I'll be waiting zingt de engel van het Winterwonderland zo zie ik het voor me terwijl er daarna een mooi stukje gitaar komt waarbij je wegdroomt maar voor je weg kan gaan komt er weer acoustisch geluid en Jonne zingt weer. Op dit stuk hoopte ik altijd dat er een climax kwam maar als je goed luisterd is het nummer daar nog niet klaar voor, er moet nog eenmaal een reffrein komen om dit klaar te maken voor de grote finale van dit nummer, en die finale komt nu met drums ingetroduceerd en eindelijk die electrische gitaar. Het geluid schroeft wat op en begeleid met Gitaar gaat daar het klassieke geluid ook weer. Een solo volgt en het strakblauwe lucht met sneeuw overgoten landschap straalt. Dan het einde, Lay down with me for tommorow, I'll be waiting. Lay down with me, maybe tommorow, I will be waiting. een subtiele verandering in de tekst waar het eigenlijk I won't be waiting hoort te zijn.
Wat een klasse heeft dit nummer en is in geen enkel geval te vergelijken met het neerslachtige Neverending Parade want dat klinkt veel melancholiser en hulpelozer dan het luchtige geluid van About My Sorrow waar Negative een gevoelige toon zet en dat zo goed doet dat je in een roes komt.

Secret Forgiveness
Ik heb het al eerder gezegd, ik zie dit album als winter en sneeuw, waar soms de zon even doorschijnt maar het meestal bewolkt is en fris. zo ook het ''ijsselijke'' intro van dit nummer. Dit nummer is te vergelijken met Locked in the Dark Side want het vecht voordurend met het niet te heftig worden voor dit album, begrijp me niet verkeerd, het is geen metal maar er is een bepaalde hardheid die aan dit album voldoet om fijn en zuiver te klinken en net als in dat andere nummer voldoet dit nummer er op het randje aan. Dit nummer is niet weggelegd voor Jay die eigenlijk steeds hetzelfde ritme aangeeft en dat is het met dit hele album wel, het is een herhaling van couplet reffrein couplet reffrein solo en reffrein. maar waar maakt dit het niet erg? het zit hem in de teksten, de teksten zijn elk couplet gewoon verassend en mooi net als in dit nummer waar nog even word verklaard waarom dit album Sweet & Deceitful heet. Een fijn semi einde.

Angels won't lie.
Heel lang deed dit nummer mij niks en kon het me niet boeien maar toen ik de tekst last is dit nummer is het veel meer voor me gaan betekenen, dit is het soort nummer waarvan de tekst iedereen wel eens is overkomen, je voelt je rot en weet niet meer wat je aanmoet in het leven, je overweegt zelfmoord maar durft dit niet en kan gewoon niet doorleven op het ritme dat je nu leeft en weet gewoon niet wat je aan moet, dit verpakt in lyrics met nog waarschijnlijk zoals ik het hoor iemand die is overleden en de persoon in kwestie die hem later weer zal zien (of spoedig) maakt dit nummer een prachtig einde en dit album had niet moeten eindigen met het epische About My Sorrow maar gewoon met het zachte iets wat melancholische van Neverending Parade nummer zoals dit waar de tekst fantastisch is. De weer holle zang van Jonne voelt vertrouwder aan dan eerst en de drums leiden dit nummer in. Nogmaals de vergelijking met IJs en sneeuw, ik zie het voor me als iemand die beneden ligt vanaf een ravijn met de ogen dicht en omvangen door ijs, en de persoon die je voor je ziet staat daarboven en kijkt op hem/haar neer maar weet niet wat hij moet doen. Jonne zingt over hoe veilig hij zich voelde toen waarschijnlijk zij bij haar was en hoe gelukkig hij zich voelde maar dat alles ten einde is gekomen. ''I Sleep with my eyes wide open''
De persoon in questie staat nog steeds boven en twijfelt. You are my eyes when you are not there. Nog een stap en je valt naar beneden, Diegene boven aan het ravijn twijfelt en denkt terug aan hoe fijn hij zich eerst voelde. The night is young and silence comes verwijst naar de dood en lijkt erop dat het persoon een keuze heeft gemaakt. Jonne's melancholische zang zonder enig geluid word episch weggewuift met een soort klassiek hoogtepunt en daar komen de opzwepende drums. Diegene die boven staat spreid zijn armen en snuift de koele winterwind in. Hij sluit zijn ogen voor even en ziet zijn leven voor zich en ziet dat er een toevoeging moeten komen, hij wil voor altijd vrij zijn en weet dat het niet de oplossing is. Wat een einde voor dit album.

Dit album moet het hebben van herhaling en melodramatsiche stukken muziek met gevoelige teksten die echt wat betekenen, Negative heeft een hoogtepunt bereikt op het punt van gevoeligheid en waarvan ik weet dat ze die nog maar zelden zullen overtreffen. Hard is dit album niet, noch zacht. Tussenin ook. en voor mij blaast Negative de vergelijking met het lichtere broertje van HIM meteen weg. Dit album staat als een huis nog steeds na 6 jaar en dit is een klassieker onderhand, een klassieker die elke rockfan die wel houd van wat gevoeligheid en dit album is aan te raden voor elke Negativ fan natuurlijk.

Overduidelijk 5*