Masterpiece: Carl Craig (2013)

Masterpiece bestaat uit 3 cd's. De eerste cd heet Aspiration en is een verzameling van 15 nieuwere nummers. Tweede cd is Inspiration en is een verzameling van 14 nummers die een inspiratiebron voor Carl Craig zijn geweest. Een opvallend lijstje, met artiesten als The Temptations , Erykah Badu en Melody Gardot . Tot slot Meditation, 6 nieuwe nummers van Carl Craig himself.

Wat een afschuwelijk lelijke hoes. Ben niettemin wel benieuwd, vooral naar de nieuwe nummers.

Nee, de titel dan

Whatever, die van Andrew Weatherall leverde fantastische muziek op, hoge verwachtingen hier.

De titel van deze serie heb ik ook altijd wat bedenkelijk gevonden, maar de muziek is goed. Zal de andere delen binnenkort even toevoegen.

Zeer puike derde cd. Doet aan de ambient techno aanpak van tracks als ''A Wonderful Life'' van hem denken en de Just Another Day EP, maar dit keer een heel album. Sluit ook aan bij zijn samenwerkingen met Moritz von Oswald.

Het contrast tussen de dance-mix en de ambient cd is wel grappig vind ik, hoogwaarschijnlijk ziet Carl Craig een stuk meer in zijn dance set dan ik. De eerste twee cd's zijn eigenlijk vooral geschikt voor met andere mensen erbij op een feestje. De abstracte inhoud hierin zal vooral tot je komen vanuit interpersoonlijk denken & interacteren. De laatste cd is persoonlijker, meer geschikt voor een individu om zelf te betreden.

Haast een gewichtsloze staat kun je af en toe voelen door de behandeling van de geluiden. Een vrij eenvoudig geluidspallet wordt met aandacht en beheersing benut, resulterend in minimalistische ambient techno die op basis van de titels enigzins kan wijzen op de kracht van meditatie. Gegronder blijft dit namelijk dan de meeste meditatiemuziek cd's. Soms wat toffe donkere J. Carpenter-achtige synths ook. De derde cd zou verdienen om los te worden uitgebracht met een mooiere cover, al is dit ook best grappig als chillout concept voor een afterparty van een techno/house feestpubliek. De cover was bij de Sessions compilatie ook al in deze trant. Enigzins vergelijkbaar met covers van oude albums van The Egyptian Lover trouwens, waar hier ook een track van opstaat. Niet mijn ding, maar maakt allemaal niet zoveel uit.

De eerste twee cd's zijn degelijk, maar mij te weinig diepgaand. Hoef ik niet nog eens te horen. De laatste vind ik 4* waard. Voor de laatste track heb je trouwens propere bassweergave nodig, mooie basswolkbrainwaves hierin.