Tortoise & Bonnie 'Prince' Billy - The Brave and the Bold (2006)

je hebt het in ieder geval geprobeerd. maar begrijpen doe ik het nog steeds niet.

sinds maanden weer eens opgezet, na een tijdje naar 'the letting go' the hebben geluisterd.
wat een flauwe plaat ineens! de opener vind ik nog altijd het hoogtepunt, thunder road is echt een aanfluiting, en de rest is hoogstens middelmatig.

Even de geluidsfragmenten bij Bol.com geluisterd, maar helaas overheerst de (doelloze)herrie en het wat standaard geneuzel nogal... Daar had ik toch meer van verwacht. Misschien eens kijken of ze deze bij de bieb hebben.

Wanneer je dit album los van alle referenties weet te beluisteren, blijft er een erg leuk album over waarop heerlijk gemusiceerd en geëxperimenteerd wordt. Cravo E Canelo is briljant gearrangeerd. Het van origine nogal saaie Thunder Road wordt behoorlijk opgepimpt door het riffje om te bouwen tot een synth-solo. Love Is Love klinkt bijna als Suicide (of ZZZ, voor de jonkies onder ons). In Pancho horen we Oldham weer eens zijn voorliefde voor plat sentimentele country botvieren. En zo herbergt elke track wel wat verrassingen. Maar je moet er wel oor voor en zin in hebben.

Ook ik als absolute Oldham-fan heb er een paar jaar over gedaan om dit album te waarderen.

Ik zal het eens proberen, dj maus, een combi als Tortoise en Oldham is in theorie zeker niet verkeerd!

mmmm dit smaakt lekker. had ik niet verwacht omdat TNT van Tortoise eigenlijk een beetje tegenviel

hahaha, ik heb precies het tegenovergestelde. Deze valt mij zeer tegen, waar TNT echt wonderlijk mooi is.

Vuvuzela & Bonnie 'Prince' Billy had meer recht gedaan aan wat ik een gedrocht van een album vind, dat pas bij Some Say enigszins tot zijn recht komt. Thunder Road is helemaal gestript van elke vorm van magie dat het nummer in zich had. Daniel krijgt een vuvuzela behandeling op een plek waar de zon niet schijnt. Nee de samenwerking van Tortoise met Bonnie is mij niet goed bekomen.

Ik vind deze versie van Thunder Road juist superieur aan die van Springsteen. Alleen de intro had iets subtieler gemogen - kuch.

Voorts een amusant cd'tje. Ik betrap mezelf erop dat ik het wel eens voor mijn plezier opzet, en dat vat het goed samen. Een wereldplaat is dit niet, maar het klinkt als voor de fun gemaakt en ik kan er ook for fun's sake naar luisteren. Bubblegumpop op z'n Bonnie's.

Ik vind dit eigenlijk juist best lekker, echt totaal maf dit album maar onze Bonnie gaat ook dit goed af!

Poncho gotta count for something? Misschien een beetje een makkelijke song, maar die moet iedereen toch wel aardig in het gehoor liggen? Voor de rest is het vooral wennen, maar zeker niet té snel oordelen.

Ik heb er al weer 4 lusiterbeurten opzitten en het bevalt me allemaal wel. Misschien dat ik in de loop der tijd nog een halfje ga zakken.

Kan je dit toelichten? -edit- Ah, ik begrijp nu dat het allemaal covers zijn. Leuk arrangement inderdaad.
-edit2- Niet bepaald geweldig verder, er is net door te komen. De opener blijft het beste stuk.

Begrijp er niks van dat dit album bij zovelen niet wordt gewaardeerd. Ik vind het een geweldig album. Op de tonen van Calvary Cross (wat een prachtnummer is dat) heb ik zelfs mijn geluidsinstallatie gekocht. Ik kende Calvary Cross in zijn originele vorm van Richard Thompson niet. Die heb ik uiteraard ook beluisterd en het album gekocht, maar voor mijn gevoel is de cover nóg mooier dan het origineel. Zal misschien wel komen omdat ik dat eerder heb gehoord...
Met nummers als eerdergenoemde en de geweldige versies van Some Say (I Got Devil), Daniel en Love is Love valt er genoeg te genieten op dit album. Will Oldham is in staat élk nummer naar zijn hand te zetten en meestal doet hij dat geweldig goed. Miskend pareltje als je het mij vraagt.

Ik vond dit altijd al wel een leuk plaatje. Maar nu valt ie precies goed.
Ik had ooit het plan opgevat de originelen ook eens op te zoeken, daar is het om de een of andere reden nooit van gekomen. Tenminste, van de meeste nummers kan ik me het origineel niet voor de geest halen.
Mijn favoriet Thunder Road doet het nog steeds goed, dat gitaartje met steeds een motiefje elke maat vind ik leuk.
Daniel is best wat door de mangel gehaald en lijkt wat bewust overstuurd, maar het resultaat is wonderschoon.
Het nummer dat me meer dan voorheen opvalt is The Cavalry Cross. Daar ga ik het origineel eens van opzoeken. Daar zit een aantal mooie akkoordenwisselingen in.
Maar bovenal luistert het weg als een coherent album wat mij betreft. De 4 sterren zijn meer dan op zijn plaats.