The Tangent - A Place in the Queue (2006)

Een nieuwe The Tangent

Hij is intussen al gelekt dus ik zal binnenkort er eens wat meer over zeggen..

de eerste tangent was tof. de tweede toch wel een beetje saai. maar ik ben benieuwd wat deze plaat gaat brengen

A place in the queue......van uhhhh soulseek

Niet meer hoor bono, hij is al een tijdje binnen

En Fianosther, ik ben het daar wel mee eens ja, heb de tweede dan ook een halve ster lager staan

Heb hem intussen gehoord (en niet via een lek maar gewoon de officiele promo) en ik denk dat ik hem uiteindelijk wel goed ga vinden maar het is geen makkelijk plaatje. Andy Tillison (de man achter The Tangent) lijkt wel heel bewust langzaam zijn luisterpubliek te willen opvoeden. Dit is muziek die toch duidelijjk meer aandacht vereist dan de muziek zoals die te horen was op The Music That Died Alone, dat uiteindelijk bij mij een hap-slik-en-klaar karakter kreeg.

Met de vorige had ik eerst ook moeite maar uiteindelijk vind ik die op een of andere manier beter hoewel er niet zo'n uitschieter als The Canterbury Sequence op staat. Hoewel, de opener van de tweede, The Winning Game, komt akelig dicht in de buurt.

Maar.. iemand al iets bekend wat er op de tweede cd van de special edition komt te staan?

klik

Ik heb hem ondertussen ook gehoord, en eigenlijk is het een logische stap na The World We Drive Through, die al een stuk donkerder en zwaarder was dan de debuutplaat. Deze plaat zet die trend voort, met nog langere nummers en ook ik zal dat even moeten laten bezinken. Maar vind het nu al mooi en ben ervan overtuigd dat het wel goedkomt tussen mij en A Place in the Queue, tot nu toe de mooiste plaat van 2006

Gisteren opgepikt bij m'n lokale dealer en vervolgens er 's avonds eens goed voor gaan zitten met het cd-boekje bij de hand. Zo zeg, deze plaat is een echte trip geworden en er overkwam me iets wat me in geen tijden meer is overkomen. Ik had na afloop ff helemaal geen zin in muziek en was er zelfs stil van geworden.......

Het is inderdaad een CD geworden die je moet ondergaan. Het is geen hapklare brok, maar het is een echte groei brilliant. Soms is de zang wat irriterent van Andy Tillison, maar wat is hij goed achter de toetsen. Het is een komen en gaan van Flower Kings companen. Roine weg, nu ex-FK Jaime er voor in de plaats. Trouwens op de extra CD staan ook een paar goede nummers.

Nou, dan zet ik hem eerst even op 3*, naar het schijnt gaat hij nog verder groeien.

Het blijft een hele brok muziek maar hij blijft ook ontzettend goed. Van dat dartelende Lost In London word ik erg vrolijk, hoewel het stuk in het slotdeel wel een wat donkerder kant op gaat.

Vind het wel vreemd dat er niks bekend is over live-optredens rond deze plaat. Zou het rommelen in de gelederen?

Het was oorspronkelijk ook alleen een studioproject toch? Later zijn ze wel gaan touren, ok, maar misschien was dat eenmalig? Ik heb het verder niet echt gevolgd.

Maar als ze inderdaad nog naar Nederland zouden komen wil ik ze best wel eens zien eigenlijk.

Ze hebben zowel na het tweede album 2 keer een serie optredens gedaan. De eerste serie was in de bezetting met Roine Stolt en dat was op zich een sterk optreden, maar de tweede serie (terwijl ze bezig waren met het maken van dit album) was werkelijk briljant te noemen. Stolt was al vervangen door Krister Johnson en de hele band was 'on fire' die avond dat ik ze in Essen heb gezien.

Zo, heb ook maar ff de bonus-cd (tracks 8 t/m 13) nu toegevoegd die meer dan de moeite waard is. Tracks 8 t/m 10 zijn nummers die ze wel opgenomen maar uiteindelijk niet kwijt konden op het album zelf. En hoewel er bij First Day At School de opmerking Demo staat is het verre van dat maar ja, is het wel een nagenoeg Andy Tillison solo-nummer. Voornamelijk piano en zang graaft Tillison weer in zijn jeugd-herinneringen maar trekt het aan het slot nog wel naar het hier en nu toe door een connectie te maken met de eerste schooldag in Beslan. Een nummer dat ook zo van de hand van Roger Waters had kunnen komen.

De extende mix van The Sun In My Eyes is precies dat wat het zegt te zijn: denk aan de 12" mixes die vroeger (in de jaren 80 / 90) verschenen van de meeste singles. Dit is er precies zo eentje en erg geslaagd.

De laatste twee bonustracks geven een glimp van hoe The Tangent live ook kan zijn: zowel lekker improviserend (een beetje a la Gong in Grooving On Mars maar dat is ook niet zo gek aangezien Theo Travis al weer jaren bij die band speelt) dan wel zelfs soms lekker elektronisch.

Derde plaat van dit gezelschap onder leiding van Andy Tillison.

Dit maal zonder Roine Stolt, dus minder gitaargeweld en meer plek voor toetsen- en blaaspartijen.
De fluit en sax worden gespeeld door Theo Travis en doet mij bij vlagen denken aan Mel Collins en Ian McDonald.
De toetsenpartijen van Tillison mogen er ook wezen. Deze doen mij zo nu en dan denken aan Rick Wakeman.

Het is dan ook geen neoprog of progmetal wat deze band ten gehore brengt, maar onvervalste jaren zeventig symfo/fusion.
Het beste van Yes, Mahavishnu, Return to Forever, Caravan, Gong en ga zo maar door.

De twee suites "In Earnest" en "A Place in the Queue" hebben alles wat ik wil in een progsuite.

http://po90.com/tangent2008/makingt3.htm

Interessante link, van de band over de tot-stand-koming van deze magistrale plaat.

Nog even dit over het titelnummer, het intro heeft iets weg van In the Dead of Night van U.K. (het drum/bas stuk dan), de sax is dan weer een beetje Mel Collins achtig.

Maar na 1 minuut intro, komt toch wel het mooiste akoestisch gitaar stukje, dat ik ken.... Wondervol!

Duurt even, maar dan heb je ook wat.

Na vele jaren dit album weer eens uit de CD-kast gepakt. Het album is een stuk beter dan ik me kan herinneren. Heerlijk album. De beoordeling gaat een vol punt omhoog. 4 Sterren.