Jackson Browne - Solo Acoustic Vol. 1 (2005)

Juweeltje van een CD.

Heb m thuis al helemaal stuk gedraaid.
Vind m persoonlijk beter dan vol.2
terwijl die ook geweldig is.

Let vooral op THESE DAYS en de intro. Zeer goed !!!

Een dikke 5 waard.

Trouwens,
voor diegene die hem nog niet hebben aangeschaft.

KOPEN !!!

Groots, die uitgeklede, 'naakte" versies (akoestisch dus) van Jacksons klassiekers !

Opgenomen met leven publiek en volledig akoestisch, enkel de meester, zijn gitaar en zijn aangename stem...

ik kan me alleen maar aansluiten bij farther_on en Running on Empty verder...

En inderdaad: KOPEN ! Doén..

Deze en de opvolger vandaag voor schappelijke prijsjes meegenomen. Deze alvast in de truck voorbeluisterd, de muziek is geweldig, maar hier zal vast wel de programmeertoets aan te pas komen, want die spoken word tussendoor is leuk voor een keertje, maar... nou ja, die neem ik niet mee naar de i-pod.
Voor de rest kàn dit niet fout gaan; I love Jackson's voice, en zijn songs, en dan naakte versies... kom hier zeker nog op terug, als ik de plaat wat vaker heb BELUISTERD.

En ik weiger om "geluisterd" te schrijven, da's van dat modern kut-Nederlands-van-mijn-kloten!

De versie van Best Buy heeft één extra track, ik meen The Rebel Jesus.

Waaaaaaaauw, deze is goed zeg.. Maar zou me toch wel 'ns willen verdiepen in reguliere albums van 'm, hebben de kenners tips over welk album ik 't beste kan luisteren? (wat hiermee een beetje te vergelijken is? want hier kan ik úren van genieten.. )

Geen enkele oudere Cd van Browne is hiermee te vergelijken maar ik zou eens luisteren naar Late For The Sky, The Pretender en Running on Empty.

for everyman is gewoon brilliant !

Deze wil ik ook nog eens hebben. Deel 2 heb ik al wel, en die is super.

Deel 1 ook.

Ok hier heeft Jackson het eindelijk begrepen. Hij is een Folkie! Zou gauw hij die lamme keyboardjes thuis laat en met zijn gitaartje & David op pad gaat is er geen betere. Punt.

Deze CD is zonder David. Zijn live CD met David (Love is Strange) vind ik veel minder.

Vorige week nog eens naar Live In The Balance geluisterd. Maar ook die plaat doet me weinig. In tegenstelling tot zijn 2 akoustische platen. Vreemd genoeg raken die platen me dan wel weer. Op de een of andere manier maakt Jackson veel meer indruk op me in deze setting. Acoustic 1 en 2 zijn de komende tijd dan ook met enige regelmaat terug te vinden zijn in mijn cd speler. Dat staat in ieder geval vast ha.

Pracht plaat dat staat inmiddels vast. Er zijn niet zo gek veel muzikanten die geheel gestript van alle toeters en bellen en dan mij toch 19 nummers lang weten te boeien. Brown weet dat dus wel te doen. Het muzikale gedeelte is erg sober maar o zo effectief. Erg mooi gespeeld.
En dan moet je dus ook met teksten komen die ergens over gaan. Anders is het snel afgelopen met mijn aandacht. En jackson heeft teksten die inderdaad ergens over gaan. Hij is mij wel een tikkeltje te gelovig denk ik ha. Maar de man weet over het algemeen met geweldige teksten op de proppen te komen. Gedreven en vol emotie gezongen. Plus dat zijn mooie, heldere en krachtige stem in feite alles kan dragen. Tevens is hij volkomen verstaanbaar altijd een groot voordeel vind ik.
Mooie muziek.

Je moet er wel een bietje in de stemming voor zijn vind ik. Het lijkt me geen plaat die ik door de jaren heen maandelijks gaat draaien.

sluit me volledig aan bij de berichten hierboven. prachtig live album van Jackson Browne die ooit in 1966 een paar maanden lid was van de Nitty Gritty Dirt Band. hij debuteerde in 1972 met zijn gelijknamige "Jackson Browne" album. als vele anderen groeide ik in de 70's min of meer op met zijn melancholische, troostrijke muziek, waarvan met name het album "Late For the Sky" een klassieker van de eerste orde is.

dit album met 12 nummers is na het magistrale "Running On Empty" (1977) feitelijk pas zijn tweede solo album en is als volgt samengesteld:

3 nummers (3,12,20) van "For Everyman" (1973)
2 nummers (7,9) van "Late For the Sky" (1974)
2 nummers (8,18) van "The Pretender" (1976)
1 nummer (14) van "Lives In the Balance" (1986)
1 nummer (10) van "I'm Alive" (1993)
2 nummers (1,16) van "Looking East" (1996)

plus (5) de piano ballad "The Birds of St. Marks" dat hij reeds in 1967 schreef en later in een studio bandversie verscheen op het album "Standing in the Breach" (2014). van de 12 nummers schreef hij er 2 "The Barricades of Heaven" en "Looking East" samen met zijn bandleden en de bekende klassieker "Take It Easy" samen met Glenn Frey.

dit live album een soort van unplugged klinkt als een verademing na een 3-tal mindere albums uit de eighties (uitgezonderd "Hold Out") die door de 80's sound werden ontsierd. favoriete nummers "Fountain of Sorrow", "Your Bright Baby Blues" "For a Dancer" en "For Everyman" maar zo zal ieder zijn eigen favorieten hebben.

bezocht zijn laatste Nederlandse concert van 2015 in de HMH waarbij hij veel songs van het destijds net verschenen "Standing in the Breach" en slechts een klein aantal klassiekers ten gehore bracht. helaas was dat een band optreden zonder zijn trouwe muzikale kompaan/meestergitarist wijlen David Lindley (R.I.P. 03/03/2023).

blijft de vraag of er van de inmiddels 78-jarige Jackson Browne nog nieuw werk te verwachten valt en hij nog eens de grote plas zal oversteken voor concerten. zijn laatste album "Downhill From Everywhere" dateert van 2021. opvallend dat zijn vierde live album "The Road East/Live In Japan" hier op MuMe slechts 4 stemmen kreeg.

Album werd geproduceerd door Jackson Browne (acoustic guitar, piano, vocal) en Paul Dieter