Mario Schönwälder - Eye of the Chameleon (1989)

Na twee zaken in eigen beheer (Le Mur & Force Down) was dit het eerste album van Mario Schönwälder wat op een echt label verscheen. Het betrof hier het label Musique intemporelle van Bernd Kistenmacher. In april 1992 richte Schönwäldner zijn eigen label Manikin op. In de wandelgangen wordt de in 1960 geboren musicus eerder een Berlijns klankontwerper genoemd dan een componist. Dit album werd opgenomen tussen oktober 1988 en mei 1989.

Een titel als Behind the Mentall Wall roept bij mij beelden op van De Muur. Het muziekstuk zelf begint met een ritme wat een tikje zenuwachtig overkomt. Verder is er goed uitgelijnde electronica te horen die me een gevoel van reizen bezorgen. Hierdoor zit ik vrij snel in een heerlijk stuk muziek de me een goede drive bezorgen. Mentaal zou ik zo door een muur kunnen lopen. Het einde is wat statig waardoor het lijkt of het doel is bereikt en daarbij wordt stil gestaan. Earthtime begint statig en roept daar door een droeve sfeer op Het doet me wat denken aan de aardbol die al vele jaren hetzelfde rondje om de zon maakt.

Een titel als The Eye of the Chameleon roept al het nodige op. Snel moet ik denen aan het beest met een zichthoek van 360 graden zonder dat hij zijn lichaam hoeft te bewegen. Het muziekstuk zelf begint heel zacht het is alsof een klassiek orkest aan het werk is. Als er later belletjes bijkomen is die sfeer weg, maar in de muziek hoor ik al dat er het nodige te wachten staat. De herhaling die er in zit zou je een moderne varriant van de Bolero kunnen noemen. Langzaam zie ik dan ook een kameleon van kleur verschieten zodat hij niet zichtbaar voor zijn omgeving is. Het beest baant zich zo een weg, waarbij zijn ogen alle kanten op draaien. Aan het einde lijkt het wel of zijn tong naar buiten komt voor een heerlijke snack uit de natuur.

The Voyage Set Two (... To the Earth) is een live opname die gemaakt is op 7 januari 1989 in het planetarium van Berlijn. Het stuk begint met het geluid of een metalen kniker heel rustig aan het stuiteren is terwijl er lange tonen zijn te horen uit de electronica-winkel. Het doet me daardoor aan een expeditie denken door één of ander gangenstelsel. Het water drupt en de stalenbuizen lijken wel te communiceren. Na die spanning is er ontspanning. Zorgeloze klanken vullen de kamer die duidelijk aan vrijheid doen denken. Het doet speels aan zonder dat dit er dik bovenop ligt. Daarnaast zorgt het electronische koor voor de punt op de "i". In gedachte ben ik heerlijk aan het zweven. Aan het einde van het stuk wordt ik netjes met beide voeten op de aarde gezet. Langzaam en voorzichtig

En dan is er al het nodige voorbij gekomen wat heerlijk in de oren lag, komt daar nog een smakelijke toetje aan in de vorm van Abstract Roof. Het begint met het geluid of iemand met stokken aan de binnenzijde van een grote buis slaat. Hieronder zitten mooie string klanken die mij een blik gunnen wat er aan de andere kant van de buis is te zien. Het geeft me een gevoel vanuit een hele diepe put naar boven te klimmen.

En daarmee komt er aan dit bijzondere album een heel mooi eind. De bijna tachtig minuten hebben me aan de stereo doen kleven. Het is goede electronische muziek uit de Berlijnse School die met zorg is gemaakt.