Tangerine Dream - Optical Race (1988)

Een mooi melodieus TD album in hun nieuwe stijl. Korte nummers, vaak met kop en staart. Essentieel album. Op CD.

Het eerste album zonder Christopher Franke hoe zou dat klinken? Het begint gelijk goed met het krachtige Marakesh. Hierna volgen drie sfeervolle tracks die erg goed zijn. De titeltrack, Optical Race, is een up-tempo nummer van dertien in een dozijn. Gelukkig volgen hierna opnieuw sfeervolle en stemmige tracks die zeer de moeite waard zijn. De cd sluit af met het prachtige Ghazal (Love Song). Een heel plezerig album dus.

Bij het uitkomen van deze cd ging er van alles mis. Zo wilde Tangerine Dream na jaren weer een tournee door Europa doen. Daar was wel aangekoppeld de uitgave van bovenstaande cd. Dit bleef in Europa lang uit waardoor de tour werd afgeblazen. Het vreemde van het verhaal is wel dat de cd een halfjaar eerder al goed verkrijgbaar was in de Verenigde Staten.

Goede CD van Tangerine Dream. Veel sfeer, met name Mothers of Rain, Cat Scan en Sun Gate kunnen me bekoren. De gitaar in Sun Gate vind ik ook nog altijd erg tof.

@Gerards Dream: Dat is denk niet zo vreemd want volgens mij hadden ze een apart contract voor Amerika en Europa. In Amerika zaten ze toen bij Private Music, het label van ex-TD lid Peter Baumann.

Nee ze hadden geen apart contract het duurde alleen vreselijk lang voordat BMG Europa hem op de Europese markt bracht. De reden om de tour door Europa af te blazen lag heel anders. Een interne kwestie bij TD zelf. Had niets met de release van doen.

Dat klopt niet. Zowel in Amerika als Europa zat de band bij Private Music. Alleen de distributie was anders geregeld. In Europa werd die verzorgd door Bertelsmann/Ariola (het latere BMG). Ook is bij mijn weten Optical Race tegelijkertijd in Amerika en Europa op LP/CD uitgebracht. Het uitstellen of aflbazen van een TD tournee door Europa is overigens niet de reden geweest; dat had in 1988 met andere zaken te maken (o.a. verplichtingen van filmsoundtracks.). En tja, in de loopbaan van TD is wel vaker een tournee afgezegd...

Wat blijf ik dit toch een lekker album vinden, want ondanks het vertrek van Franke, klinkt dit album heerlijk afwisselend, pakkend, spontaan en fris, getuige de geweldige opener Marakesh, waarin TD duidelijk laat horen dat ze er goed zin in hebben.
Ook staat hier het intense Mothers of Rain op, één van de allerbeste TD-tracks in mijn opinie. De ritme-sectie van dit nummer komt trouwens weer terug op het ook al zo geweldige Cat Scan.
Andere toppers zijn het verrassende Atlas Eyes en zelfs het titelnummer vind ik, ondanks dat het nogal "blij" klinkt, nog niet eens zo slecht.
Op Sun Gate horen we nog even een gitaarsolo van Edgar himself voorbij komen, en dat had ie misschien wel wat vaker mogen doen, aangezien het de enige is die op heel het album te horen valt.
Maar ondanks dat kleine puntje van kritiek, valt er genoeg te genieten.
Turning of the Wheel werkt toe naar een geweldig euforisch geheel, terwijl het prachtig ingetogen begint.
The Midnight Trail is ook lekker to-the-point, maar eindigt in een verrassend zweverig sfeerstuk, waardoor het ook tot één van mijn favorieten behoort.
Het album eindigt met het prachtige Ghazal (Love Song).
Alleen Twin Soul Tribe vind ik niet al te best, de geluiden en het melodietje die daarop gebruikt worden, kunnen me na verloop van tijd wat gaan irriteren.
Voor de rest geen gezeur, want Optical Race laat TD op z'n best horen.

Mooi verslag over dit album CorvisChristi, het leest als een korte roman. Het is inderdaad knap hoe Tangerine Dream overeind blijft staan na het vertrek van Christopher Franke. Jaren lang werd gedacht dat hij verantwoordelijk was voor het stuwende ritme van de band. Als ik eerlijk moet zijn mis ik hem niet op dit album, omdat zijn rol prima is overgenomen door Edgar Froese en Paul Haslinger.

Ja, en dan de gitaar van Edgar Forese, het is echt jammer te noemen dat deze op dit album weinig is te horen, want zijn spel mag er best wezen in mijn opinie. Maar ja, je kan niet alles hebben.

@CorvisChristi: En nou nog Blue Dawn erbij dan kun je echt horen uit wat voor een periode Optical Race komt. Te bedenken dat ok Rockface passend is bij dit album. Wat je goed kunt horen is dat Franke er niet meer bij is. Een goed album dat ook mij geen seconde verveelt.

Na zowel dit album als Blue Dawn een paar keer achter elkaar in de cd-speler te hebben gehad kan ik maar tot één conclusie komen. Dat Blue Dawn toch de betere is. De productie van dat album is fijner en de composities zijn beter.

Begrijp me niet verkeerd, Optical Race mag er zeker wezen, maar door het gevoelsmatige lange The Midnight Trail en het poppige Optical Race zelf is het een gebakje geworden die net de dot slagroom is mis gelopen.

En weer kan ik het hier volledig mee eens zijn en het is gewoon zonde dat dit niet in 1988 verscheen die Blue Dawn. Maar goed Optical Race is een best album met toch een aantal prettig in het gehoor liggende stukken.

Van de week, deze CD weer eens gedraaid. Hoe beleving van muziek toch in jaren kan veranderen. Deze plaat valt nu toch wel in de categorie "foute muziek". Alhoewel de opbouw van The Midnight Trail geweldig is. Nu was TD in 1988, toch al lang over zijn hoogtepunt heen.

In welke zin bedoel je dat?

Geweldige muziek valt er hier te beluisteren. Alleen Mothers of Rain is al van zon ongekende schoonheid....4 sterren

Inderdaad is "Mothers of Rain" een weergaloos nummer! Eén van mijn persoonlijke all time favorites van TD.

Heel veel fans van TD haakten na de Virgin-jaren voor een groot deel af, gezien ze muzikaal een andere koers gingen varen. Voor een deel onterecht vind ik, aangezien ze zeker ook in de tweede helft van de jaren '80 wereldplaten hebben gemaakt. Optical Race is er daar één van.

Naast "Mothers of Rain" zijn "Marakesh", "Atlas Eyes", "Cat Scan" (borduurt deels voort op "Mothers of Rain" qua ritmiek), "The Midnight Trail" en de wonderschone afsluiter "Ghazal (Love Song)" de toppers van het album.

Klopt als een bus. In mijn herinnering was dit een wat vlak album, maar bij nadere beluistering blijkt het toch weer een prachtig, veelzijdig album. Heb zeer veel electronische muziek gehoord in mijn leven, maar telkens weer kom ik tot dezelfde conclusie: deze band staat op eenzame hoogte. Vele malen geïmiteerd, maar nooit geëvenaard. Gaat simpelweg nooit vervelen daarvoor zit de muziek te goed en ingenieus in elkaar. Hulde.