Tangerine Dream - The Park Is Mine (1991)

De soundtrack The Park Is Mine is een uitgave die zonder het raadplegen van Tangerine Dream op de markt kwam. Dus de filmmaatschappij heeft deze cd samengesteld.

Nu de muziek. The Park Is Mine bevat stevig sequencer werk en dito gitaarspel. Het is daarmee een van de hardste platen geworden van Tangerine Dream. Gezien het script zou dit terecht zijn, want de film gaat over een geestelijk gestoorde militair die na uitgezonden te zijn geweest Central Park in New York in zijn greep houdt.

Naast harde sequencers en gitaar zijn er ook meeslepende toetsinstrumenten te horen, die de emoties vertolken van de militair en zijn omgeving.

Door het bovenstaande is The Park Is Mine niet aan te bevelen om gezellig te draaien als er bezoek is. Daarentegen is het echt een album geworden waarop is te horen wat er met elektronische percusie kan worden gedaan. Daarom 3.5 sterren gegeven aan dit wel heel bijzondere album.

Maakt bij hun scores vaker niet dan wel een verschil in wat er verschijnt op de uitgaven.

Dat maakt wel uit, want toen de soundtrack van Three O'Clock High uitkwam was Edgar Froese niet blij vertelde hij in interview in het KLEM-blad. "Deze soundtrack is tussen onze vingers geglipt, we hadden hier geen controle over. Normaal proberen we wat te maken van de uitgaven van soundtracks, zodat de kopers iets hebben wat beluisterbaar is. Bij Three O'Clock High is dat ons helaas niet gelukt", aldus Edgar Froese.

Bij het geval van Three O'Clock High vond ik het in de film al niet erg goed werken. Snap best dat degene die de muziek componeerde dan ook willen werken aan het samenstellen van een album (in samenwerking met andere eventueel), want de stukken van die andere componist hadden ze beter kunnen weglaten voor de uitgaven. Maar nogmaals, bij andere scores liep het wel goed af. Enkel jou genoemde voorbeeld was een fiasco voor hen. The Park is Mine uitgaven is niet beroerd of zoiets.

Beste Neo,

Met mjn twee eerste zinnen over The Park Is Mine wilde ik zeer zeker niet suggereren dat dit een slecht album is. Wat ik ermee wilde aangeven is dat filmmaatschappijen machtige instanties zijn, die als ze willen de componisten van soundracks zo naar het tweede plan kunnen schuiven. Een oneerlijke situatie in mijn ogen, want zo wordt muziek het ondergeschoven kindje. Voor mij geldt rechtvaardigheid. Hoeveel muziek ligt er niet weg te rotten in Holywood waar artiesten geen greep meer op hebben?

Hopelijk heb ik met het bovenstaande wat kou uit de lucht gehaald, want The Park Is Mine verdient zeker 3.5 sterren en dat is een rapportcijfer 7, geen slechte score dus.

Het is meer een vrij standaard verschijnsel, daarom dacht ik dat je het hier in negatieve zin aanhaalde. Snapte wel al waar je op doelde.

Tja the Park is Mine is een ruwe opname zoals TD die zelf nooit op de markt gebracht zou hebben, en zoals bij de meeste scores van deze band zoals die op de markt kwamen werden die zodanig bewerkt dat het goed opgenomen albums met een sterke edit waren. Deze soundtrack komt zo van de filmbanden en is niet bewerkt door de band, voor dit album geldt het zelfde als voor Three o'clock high Edgar en co hebben niets van doen met deze schijf. De platenmaatschappij Silva Screen heeft gewoon brutaal de ruwe tapes gebruikt en dat zonder toestemming van de band.

De filmstudio heeft het toegelaten. Vind niet dat je daarvoor Silva de schuld moet geven.

Na mijn idee waren we al klaar met deze discussie en hoefde het voor mij alleen te gaan over de muziek. Silva heeft slechts de functie van doorgeefluik en het is de machtige filmmaatschappij die verantwoordelijk is voor deze uitgave.

Als je de geschiedenis achter dit album kent dan zou je er anders over denken. Sinds Edgar Froese in 2005 alle rechten in handen kreeg van TD's muziek (betekent niet dat hij alles op het eigen label kan uitbrengen) heeft hij alle silva screen releases geblokkeerd. Ze zijn dus uit de handel genomen, zegt dus genoeg. En om het over de muziek te hebben de schijf klinkt opname technisch niet erg sterk.

De studio had de rechten en liet Silva Screen een uitgaven maken met de ruwe opnames. Of je het nu leuk vind of niet, dat recht hadden ze toen. Dus waarom zou ik er dan anders over denken? Ik ken die geschiedenis wel. Natuurlijk is het geen goede zaak wat er is gebeurd.

Dit begint langzamerhand een welles nietes discussie te worden en deze zijn over het algemeen gesproken niet de beste. In de film- en muziekindustrie gebeuren nu eenmaal zaken die het daglicht niet verdragen. Dat zijn in mijn ogen zaken waar je lang of kort over kan zijn, maar ze gebeuren toch. Onrecht heet dat waar ik zelf geen voorstander van ben. Toch gebeuren ze en als ze zijn besproken is het zaak je daarbij neer te leggen. Neo en ik hebben al lang vastgesteld dat de uitgave van The Park Is Mine geen schoonheidsprijs verdient. In deze discussie hebben we aan elkaars nieren geproeft en weten waar we staan binnen dit verhaal. Een herhaling van zetten leidt vaak tot niets. In menig vergadering komt dit voor: bestellen we nu mint groene stoelen of licht groene exemplaren? Bij beide opties is duidelijk dat het om een lichte kleur gaat. Ga daar niet te lang bij stil staan, want de overige agendepunten dienen ook worden afgewerkt en optijd thuis zijn heeft ook zijn voordelen. Deze ruimte op deze site is voor wat mij betreft om de muziek die op het album staat. Op het moment dat ik mijn eersre bericht hier plaatste wist ik ook niet dat ik het met neo het zou gaan hebben over de industrie, ik wilde gewoon dit album onder de aandacht brengen.

Tja de muziek is ijzersterk, stevig album als je het zonder film ziet want daar vond ik niks aan maar deze schijf is gewoon strak. Alleen jammer dat het opname technisch niet zo sterk is.

Onlangs opnieuw uitgebracht via BSX Records. In tegenstelling tot de recentelijk uitgebrachte re-issue van Shy People en het aantal jaren geleden opnieuw uitgebrachte Miracle Mile, bevat deze re-issue geen bonustracks maar wel, naar het schijnt, een hele goede remaster. Qua geluid moet deze versie dan ook een hele verbetering zijn t.o.v. de oude versie.