Tangerine Dream - Tyger (1987)

Tyger is opnieuw een plaat met vocalen van Tangerine Dream, en weer niet gelukt. Het is een kleffe hap geworden die moeilijk doorslikt. Het is allemaal, op de instrumentale tracks na, veel te zoetsappig. De reden waarom de Britse dichter William Blake tyger met een Y spelt inplaats van met een I is om het beest meer kracht te geven. Op Tyger van Tangerine Dream is het beest spontaan zijn kracht verloren. Wat ik hoor is rustig gekabbel van elektronica met daar doorheen een mevrouw die een gedicht zonder veel emotie oprateld. Sorry dat ik dit zo opschrijf, maar gezien de stemverdeling en mijn eigen conclussie kon ik niet anders. Normaal ben ik een groot fan van Tangerine Dream, doch nu even niet.

dit is inderdaad niet zo best, één van de minste tangerine dream albums die ik heb gehoord.

In tegenstelling wat eerder gezegd is vind ik dit een goed TD album.
London, Alchemy of the Heart, Smile en 20th Century Common Man zijn juweeltjes om naar te luisteren. Alleen de titel song valt wat tegen. Ondanks dat een fijn album.

Ik reken Alchemy of the Heart zelfs tot één van mijn persoonlijke favorieten aller tijden. De gezongen nummers zijn inderdaad wat minder, maar toch weet ook London op sommige momenten wel te overtuigen.

In het geval van London ben ik het met je eens. Dat heeft denk ik te maken dat ik daar vaak ben geweest en nog steeds de sfeer proef van hoe Engeland voor de WO 2 moet zijn geweest. Met de trein reizen aldaar is een stap terug in de tijd. Sissende treinstellen, vervallen bouwwerken ademen een sfeer uit van hoe machtig deze stad ooit moet zijn geweest. De vervallen glorie die Tangerine Dream hierin legt is zeer op zijn plaats. Helaas heb ik dit niet bij de overige tracks, daarom mijn lage waardering voor dit album.

Absoluut mee eens, Alchemy of the Heart is één van de grootste toppers van Tangerine Dream, en bewijst dat vooral het instrumentale deel van het album uitstekend is. London kent bijvoorbeeld in de 2e helft een ijzersterk instrumentaal stuk.
De gezongen delen op dit album zijn minder, alhoewel ik het titelnummer eigenlijk gewoon prachtig vind.
Een gewaagd experiment, dit album, waar veel TD-fans niet blij mee zijn, doordat er voor de 2e keer geëxperimenteerd wordt met vocalen. De eerste keer was op Cyclone.
Echter staan eigenlijk alle nummers, ondanks de vocalen, muzikaal op een hoog niveau en laat TD op hun best horen.
Eigenlijk gewoon een bijzonder en origineel album, waar ik als fan wél blij van wordt. 4,5.

Tyger, titel track is subliem gemaakt, goe afgestemt op de tekst.
London idem, goed geheel tussen tekst en muziek, met een prachtig einde.
Alchemy of the Heart is gewoon een prachtig stuk muziek uit de koker van Paul Haslinger.
Smile, lekker stukje muziek dat opnieuw goed overeenkomt met de tekst van William Blake
Het toetje wat eigenlijk bonus tracks zijn: 21st Century Common Man Part 1 & 2, aardig opgebouwde nummers meer niet maar wel lekker.
William Blake teksten kun je opnieuw horen op Mad Caps Flaming Duty.

Na aanleiding van de positieve getinte berichten dit album maar weer eens in de speler gestopt. Het kan immers zijn dat ik niet alles er uit heb gehaald wat er inzit. Helaas is dit niet het geval. De instrumentale gedeelten zijn wel aardig te noemen, maar zodra de vocalen erbij komen is het voor mij echt uit met de pret. Dit had zoals ik al eerder schreef met wat meer kracht gemogen. Het doet nu over de hele linie wat vrijblijvend aan hoe sommige uithalen ook mogen klinken.

Dat Tangerine Dream wel met vocalen overweg kunnen bewezen ze in 2007 op Madcaps's Flaming Duty, maar dat is wellicht appels met peren vergelijken.

Ik ga niet zitten sleutelen aan de mening van anderen, of die dit album nou goed of slecht vinden. Persoonlijk vind ik het een super album en dat blijft zo zelfs de bewerkte versie uit 1992 spreekt mij aan. TD en vocalen daar zijn nog wel meer ijzersterke voorbeelden van zoals Cyclone (Alhoewel de zanger Steve Jolliffe nou niet de beste is), Inferno, Purgatorio, Paradiso en Mad Caps Flaming Dury als mede de soundtrack Shy People. Dit is en blijf in mijn ogen een subliem gemaakt album. Ik weet dat een hoop TD fans dit niet zagen zitten maar dat is een persoonlijke smaak en daar valt niet aan te tornen.

Goed dat je niet gaat sleutelen aan mijn mening. Toch heb ik het idee dat hier instrumentatie en zang elkaar niet aanvullen. Op albums als Madcap's Flaming Duty, Inferno en Shy People is dit wel het geval. Daar zit ik echt met aandacht na te luisteren. Op het album Tyger heb ik echt het gevoel, zodra de zang er bij komt de instrumentatie en stuk minder wordt en dat terwijl ze elkaar wel nodig hebben. Hetgeen jammer te noemen is.

Tja hoe kun je sleutelen aan de mening van een ander, nooit doen gewoon laten zoals het is. Blijf erbij dat dit album geslaagd is en wie weet veranderen meningen over deze schijf ooit nog eens.

Hele wijze woorden, en misschien dit album een tijd met rust laten en dan opnieuw een menig vormen. Wie weet.....

En dit bij de titel song:

Tyger, Tyger, burning bright
In the forests of the night


In what distant deeps or skies
Burnt the fire of thine eyes?
On what wings dare he aspire?
What the hand dare seize the fire?


Tyger, Tyger, burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye
Dare frame thy fearful symmetry?


And what shoulder, and what art
Could twist the sinews of thy heart?
And when the heart began to beat
What dread hand, and what dread feet?


What the hammer? What the chain?
In what furnace was thy brain?
What the anvil? What dead grasp
Dare its deadly terrors clasp?


Tyger, Tyger, burning bright
In the forests of the night
What immortal hand or eye
Dare frame thy fearful symmetry?


When the stars threw down their spears
And watered heaven with their tears
Did he smile his work to see?
Did he who made the lamb make thee?


Tyger, Tyger, burning bright
In the forests of the night
What immortal hand or eye
Dare frame thy fearful symmetry?


(Written by William Blake)

Geweldig gedicht door William Blake. En prachtig uitgevoerd door TD met Jocelyn Bernadette.

I wander through each chartered street
Near where the chartered Thames does flow
And mark in every face I meet
Marks of weakness, marks of woe


How the chimney-sweeper’s cry
Every blackening church appalls
And the hapless soldier’s sigh
Runs in blood down palace walls


In every cry of every man
in every infant’s cry of fear
In every voice, in every ban
The mind-forged manacles I hear


But most through midnight streets I hear
How the youthful Harlot’s curse
Blasts the new born infant’s tear
And blights with plagues the marriage hearse


London, London


And mark in every face I meet
Marks of weakness, marks of woe


In every cry of every man
in every infant’s cry of fear
In every voice, in every ban
The mind-forged manacles I hear


London, London


(Adapted from 'London' by William Blake)


Children of a future age
Reading this indignant page
Know that in a former time
Love, sweet love was thought a crime


(Adapted from 'A Little Girl Lost' by William Blake)


Rise and look out, his chains are loose
his dungeon doors are open
And let his wife and children return
from the oppressor’s scourge
They look behind at every step
And believe it is a dream
Singing: ‘The sun has left his blackness
And has found a fresher morning
And the fair moon rejoices in the clear
and cloudless night
For Empire is no more
And now the Lion and Wolf Shall cease
...shall cease
...shall cease’


(Adapted from 'America' by William Blake)


Little fly, thy summer’s play
My thoughtless hand has brushed away


Am not I a fly like thee?
Or are not thou a man like me?


For I dance and drink and sing
Till some blind hand shall brush my wing


If thought is life and strength and breath
And the want of thought is death
Then am I a happy fly
If I live or if I die


(Adapted from 'The Fly' by William Blake)


En in het stuk London zelfs drie gedichten. Een super nummer.

En ook nog het sterke smile:

There is a smile of love
And there is a smile of deceit
And there is a smile of smiles
In which these two smiles meet


And there is a frown of hate
And there is a frown of disdain
And there is a frown of frowns
Which you strive to forget in vain


There is a smile of love
And there is a smile of deceit
And there is a smile of smiles
In which these two smiles meet


For it sticks in the heart's deep core
And it sticks in the deep backbone
And no smile that ever was smiled
But only one smile alone


That betwixt the cradle and grave
It only once smiled can be
But when it once is smiled
There's an end to all misery


(Written by William Blake)

Al met al een heel sterke plaat van TD. Durf het maar eens aan om Blake op muziek te zetten.

Tangerine Dream had gewoon rond 1986 een andere naam moeten gebruiken, het zijn 2 verschillende bands, nog erger dan de overgang van het echt experimentele in het begin naar de meer toegankelijke synth muziek. Dit niemendalletje raakt me geen moment, de titeltrack gaat nog wel maar daarna is het bergafwaarts de 20 in een dozijn bak in.

20 in een dozijn. Je begrijpt de achterliggende beweegreden niet van dit album. Dat is het probleem voor velen met dit album.

Dit blijft voor mij een moeilijk album en zal denk ik ook nooit een dikke voldoende van me krijgen. Het blijft wat hangen in de achtergrond, er had wat meer kracht in gemogen. Aan de andere kant was Tangerine Dream toen ze dit maakte erg druk met soundtracks en het geven van concerten. Bovendien werd in die periode duidelijk dat Christopher Franke de band wilde verlaten. Kortom: ik heb sterk het gevoel dat de band behoorlijk leeggezogen was qua creativiteit. Daarnaast was dit het tweede studio album waar zang is op te horen is, een huwelijk dat al op Cyclone niet goed uitpakte. Dat dit wel goed kon uitpakken bewezen ze op Madcap's Flaming Duty en de albums die onderdeel uitmaken van de Dante Trilogie.

Hier wat extra informatie over dit album Tyger:

http://www.voices-in-the-ne...

Wellicht is het een kwestie van proberen door de zang heen te prikken, ondanks dat ik kan begrijpen, dat zeker niet iedereen de zang zal waarderen. Echter is het muzikaal gezien een topprodukt.
Dit album kwam inderdaad uit in een tijd dat TD bakken tegelijk aan plaatwerk uitbracht, zeker op soundtrack-gebied. Toch vind ik dit album nog steeds muzikaal ijzersterk en zeker één van de betere uit die periode. Ik blijf zweren bij het schitterende titelnummer, "London" (het instrumentale slotstuk is geniaal) en het briljante "Alchemy of the Heart".
Een bijzonder, en wellicht zelfs een beetje controversiëel album, maar toch is en blijft Tyger een persoonlijke favoriet van mij onder de stapel TD-albums.

Ik kan me je reactie voorstellen Tangmaster, ik probeer echter muziek of een album niet te begrijpen maar op me te laten inwerken. Dat lukt met dit album niet.

Bovendien blijf ik van mening dat er niet één Tangerine Dream is, maar wel 4 of 5, wat ook logisch is voor een band met zo'n lange geschiedenis. Voor mij persoonlijk doet TD me na 1986 niet zoveel meer.

Esoteric remaster is inmiddels verkrijgbaar. Met bonustracks.
Naar aanleiding daarvan deze weer eens 'objectief' beluisterd. Blijft een prachtplaat met een voor TD begrippen zeldzame kracht. Ongrijpbaar. En tegeljkertijd zo duidend met de doordachte teksten van Blake.

Heb mezelf er onlangs toch maar van overtuigd dit prachtalbum via de Esoteric remaster opnieuw aan te schaffen. Dit ook omdat mijn eerdere CD-versie wel erg karig is qua hoes, info etc.

Je hoort aan alles dat het hier om een remaster gaat. Het geluid klinkt veel helderder en voller en dat biedt gewoon z'n meerwaarde.
En het leuke extraatje in de vorm van de Seven Inch Single Version van "Tyger" is een leuke bijkomstigheid. "Vigour" prijkt bij mij al ergens op een compilatie, dus die ken ik al en is een vlot en energiek nummer.

Ik heb besloten dit album de maximale score toe te kennen, gezien ik van mening ben dat Tangerine Dream hier muzikaal uitzonderlijk hoog presteert.

Mooiste momenten na al die tijd zijn nog steeds het titelnummer, het tweede, instrumentale deel van "London" (subliem!!!) en het beeldschone "Alchemy of the Heart".
En is het overigens ook iemand opgevallen dat sommige passages in "London" terug zouden komen in "Livemiles Part 1" van het Livemiles-album?

Laat dit album van Tangerine Dream maar links liggen. Ze hebben er toch heel veel gemaakt, er is dus genoeg interessants te vinden.
Vooral de zang staat me erg tegen, daardoor heeft deze muziek bijna niets met Tangerine Dream te maken. Luister liever maar eens naar Ricochet, rubycon, tangram, thief, exit of logos. En er zijn er nog veel meer die een stuk beter zijn dan tyger.

Alchemy of the heart is een prima stuk synthesizermuziek , maar verder blijft dit enigszins zeurderige album wat achter in de rijke TD catalogus. De zang en muziek in combinatie met de woorden van Blake, het was allemaal niet zon geweldig idee. Niet zon mislukking als Cyclone maar bepaald geen topper. 2,5 ster.

Alchemy of the Heart is prachtig. Toch...het tweeluik "21st Century Common Man" is ook niet misselijk.

Tyger is een controversieel album en allicht een vreemde eend in de bijt in de discografie van TD. Maar muzikaal zitten er prachtige vondsten in verstopt.
Zelf blijf ik het titelnummer toch ook nog steeds wonderlijk mooi vinden en "London" klinkt wellicht wat te geforceerd en onhandig in de eerste helft met de apart gezongen vocalen van Jocelyn B. Smith, maar zodra de tweede, instrumentale helft zijn intrede doet, wordt het nummer beter.

Na al die jaren vind het nog steeds een gedurfde parel maar begrijp ik terdege, dat de meningen flink verschillen vanwege het aparte karakter van de plaat.

Jouw gepassioneerde uitleg maakt dat ik het album nog eens een keer aandachtig ga luisteren wellicht mis ik de parels die jij benoemt!

Het titelnummer en London zijn inderdaad toch nog niet zo slecht met name het tweede deel. Verhoogd naar drie sterren.

Misschien een bizarre vergelijking, maar sinds ik de Playstation 4-game Dark Souls III speel, moet ik bij het geluid wat de Jailers maken als ze sterven (dat is het level van Irithyll Dungeon), altijd denken aan het wind-achtige geluid wat te horen is in "Alchemy of the Heart" (dit geluid hoor je in eerste instantie vanaf 6 minuten en 3 seconden in het nummer).
Ik ben benieuwd hoeveel liefhebbers dit album kennen én de Dark Souls-games spelen, maar dat terzijde ...

Van de zogenaamde "Blue Years" vind ik Tyger de minste release. Het beklijft niet, het klinkt niet aangenaam, het is gewoon niet goed genoeg. Het zilveren schijfje gisteren tweedehands gekocht en na beluistering was ik ergens blij dat het afgelopen was. Had hem in 1987 al van de platenbieb geleend maar herinner me deze niet als zodanig matig. De opvolgers Optical Race en Miracle Mile kunnen me veel meer bekoren. Net zoals de voorgangers Le Parc () en Underwater Sunlight.