Thomas Fanger - Parlez Vous Electronique (2005)

Aan de buitenkant begint dit album mooi door het schitterende hoesontwerp wat eigenlijk best link is. Waterdruppels en een printplaat is nou niet de meest geslaagde combinatie te noemen als het om veiligheid gaat. Kortsluiting is dan snel het gevolg. En dan Thomas Fanger zelf, hij werd geboren op 16 mei 1962 in Berlijn en werkte samen met onder andere Mario Schönwälder, en verder met Michael Kersten onder de naam Mind Flux. Dit, Parlez Vous Électronique? is zijn solo debuut.

Met wat tonen uit de diepte begint Vanila Crush het roept daarmee beelden op van diep in de zee te zijn. Na verloop van tijd wordt een sequencer gestart waardoor een gevoel van reizen ontstaat. Daarnaast is duidelijk sprake van dat er naar de lessen uit de Berlijnse School goed geluisterd is. Het doet sterk denken aan de muziek die in het midden van jaren zeventig uitkwam. Hoe mooi het ook mogen klinken het duurt net even te lang door het ontberen van een zekere spanning. Twinkling Sun begint een tikje experimenteel, maar eenmaal opgang moet ik wat denken aan het vroegere werk van Kraftwerk. Ondanks dit lijkt het hier of de plaat blijft hangen, omdat er niets wezenlijks in de compositie plaats vindt.

Op Jungle Bar krijgt Thomas Fanger hulp van Klaus Hoffmann-Hoock. Deze track begint inderdaad met geluiden uit het oerwoud. Speelse klanken of je op een vrolijke expeditie bent. De wijdse tonen uit de gitaar van Hoffmann-Hoock versterken dit beeld. Qua muziekstijl doet het mij wat denken aan Ashra. Lekker ontspannen, misschien wel te veel van het goede, want ik begin zowat in te slaap te vallen. Het begin van de track The Lost Track trekt die lijn in eerste instantie door, even denk ik nu komt er wat, maar wat volgt is een slecht geproduceerde beat en wat er verder is te horen is ook niet bepaald om er over naar huis te e-mailen.

Velvet Beach beloofd wat meer te worden, golven door het stereo-beeld, waarna heel rustig naar iets wordt toegewerkt. Het is in ieder geval sfeervol gedaan. In gedachte zie ik een strand dat maar door lijkt te gaan Na verloop van tijd begin ik hier wat variatie of spanning te missen. Pure Dreams daarentegen is wel vrolijk te noemen in het begin, maar wat is de productie slecht. Het doet me denken een tape die niet goed over de weergavekop loopt. Ook het begin van Aquanaut heeft daar last van. Verder moet ik hier denken aan een slechte imitatie van Inventions for Electric Guitar van Manuel Göttsching. Waar je gewoon van af moet blijven, want er is er maar één die dat kan en dat is Göttschning zelf.

Calm is fraai stukje kosmische muziek wat niet had misstaan op het album Phaedra van Tangerine Dream. Het vormt daarmee een mooie voorbode voor het stuk The Land of Milk and Honey. Deze track maakt veel goed. Gevoelsmatig kom ik in een prachtig land terecht waar ze nog nooit van stress of van een gat in de ozonlaag hebben gehoord. Heerlijk weg zweven naar het onbekende waar het vast goed toeven is.

En daarmee komt er dan toch nog een goed einde aan een album wat hier en daar wat missers heeft. Natuurlijk ben ik hier van uitgegaan dat het een debuut album is, maar ik denk dat naar deze bespreking het album maar zelden de binnenkant van de cd-speler gaat zien.