Axel Rudi Pell - Kings & Queens (2004)

Huppekeeje!! Axel does it again!! Dit keer met Kings & Queens. Het is een aardig, doch geen opzienbarend album. Na het redelijke Shadowzone is dit album er eentje die niet boven de massa aan Pell-albums uitsteekt. Het is er zelfs eentje, waarin ik een beetje moeite had, om in te komen. Wellicht heeft dit te maken met een aantal brallerige ballads die ook dit album rijk zijn, waarvan ik "Forever Angel" iets teveel van het goede vind.
Op de één of andere manier mist dit album ballen, ondanks de aanwezigheid van nummers als "Flyin' High", het monsterachtige "Legions of Hell" en "Take the Crown". Maar dit zijn dan ook meteen de beste nummers van het album. Het leeuwedeel bestaat uit teveel midtempo-nummers, die nét niet meeslepend genoeg zijn. Zo is "Sea of Evil" best OK, maar naast dat het enigzins lijkt op "Oceans of Time", mist het toch de kracht van laatstgenoemde.
Conclusie luidt dat ik objectief en redelijk moet blijven. Ik blijf een zwak houden voor het geweldige gitaargeluid van Pell en de onweerstaanbaarheid van het gros van zijn nummers. Echter is Kings & Queens toch, i.m.o, een van zijn mindere albums en weet ik stiekem echt wel dat het allemaal veel beter en dynamischer kan.
Ik blijf dan ook in de middenmoot hangen en ga voor de 3 punten.

Mooe album. Met zzer goede liedjes. Mijn favoriete is wel Forever angel.

Hier ben ik definitief afgehaakt. Het album klinkt productioneel wederom prima. Alleen vind ik hierop, in tegenstelling tot op voorganger Shadow zone, het aantal goede nummers te weinig. Sterker nog; ik kan er zo niet één opnoemen! Zal ook zeker komen doordat het telkens weer een herhalingsoefening is. Met af en toe wat nummers (of als je geluk hebt een heel album) die er bovenuit steken. Nee, ik was vanaf dit moment geloof ik behoorlijk 'Pell moe'.