Antimatter - Lights Out (2003)

Dit kan totaal niet worden gezien als Metal. Ik kom eerder op Progressive Electronic/Ambient/Rock. De meeste nummers zijn een beetje te vergelijken met Portishead (qua percussie) alleen dan met een normale stem. In ieder geval een aanrader!!

Erg mooie plaat zeg . Dromerige, atmosferische, maar sombere sfeer onder een rock/electronic-band. 4*

De hele Antimatter discografie tot nu toe overschouwend blijkt dit toch wel de duisterste plaat te zijn.

De sound leunt hier toch wel erg dicht aan bij Trip Hop en de vrouwelijke vocalen op bv. Expire doen je haast denken dat je een Portishead plaat opgezet hebt.

Dit is geen lichtvoetige muziek maar oh zo mooi als je er voor openstaat en in de juiste stemming bent.

Everything You Know Is Wrong, Expire en vooral Reality Clash vind ik geniaal. Erg duister inderdaad. Naar het schijnt zijn alle teksten van Patterson op deze plaat gericht aan Dave Pybus, ooit zijn beste vriend die hem had aangeraden Anathema te verlaten, om vervolgens doodleuk zelf in Anathema te gaan spelen. De dreigende manier waarop hij de plaat al fluisterend opent laat weinig te raden over hoe hij over zijn voormalig vriend dacht.

So you made it?
Shame you had to fake it..
So you feigned the way?
You're a fucking disgrace to the name..

So you reaped what I had sown?
Scattered ashed blown into the unknown
While you were selling my soul cold

Black lies failing.. forging sound..
Lights out as you hit the ground.

ontzettend lekkere plaat met, ja echt wel, trip hop elementen in een nummer als Expire. Hij gaat net iets te lang door maar desondanks topper. De melodramatische stem en de strijkers hebben af en toe iets weg van anathema akoestisch maar tis een prachtplaat die Leaving Eden naar de kroon steekt (maar niet overtreft...)

Niet zo vreemd eigenlijk. De band is toch ooit begonnen als een soort van Portishead meets Anathema.

Ik weet niet of je het debuut al gehoord hebt maar daar is de term naar Trip Hop neigen al een understatement vind ik.

Absoluut. Zojuist even geluisterd en mijn mening gegeven aldaar. De zangeres is bepaald een meerwaarde en waarschijnlijk de reden voor de associatie met Portishead. De dramatiek en religieuze ondertoon helpen ook mee. Goed gedoseerde elektronica. Ik hoor een duidelijk stijgende lijn naar de apotheose in Leaving Eden, overigens.

Nummers 2, 4 en 6 zijn erg sterk. De rest gewoon ok. Ik houd wel van het duistere sfeertje dat er heerst. Hier en daar wat Pink Floyd achtig ten tijde van The Wall en The Final Cut.

Zeer fraai album, het liefst te beluisteren via een goede koptelefoon om de details beter te kunnen ontdekken. Eigenlijk maar één minpuntje. Het slotnummer Terminal is wat saai vergeleken met de rest.
Op Spotify staat als extra track een akoestische versie van Everything You Know Is Wrong.
Of het trip-hop genoemd mag worden weet ik niet. De vergelijkingen met Portishead zijn wel terecht.
4*