Vicious Rumors - Something Burning (1996)

Vicious Rumors is helaas nooit verder gekomen dan een eeuwige belofte te zijn. Something Burning is het eerste album na de dood van Carl Albert en was voor veel fans best wel een schok. Gitarist en bandleider Geoff Thorpe besloot namelijk voor Something Burning de zang zelf voor zijn rekening te nemen en dat is toch wel eventjes slikken. Zijn stem klinkt ruw en hard, en dat is een hele verandering t.o.v de erg melodieuze Albert. Maar ook de muziek zelf is behoorlijk verandert. Op Something Burning (en latere albums) klinkt Vicious Rumors zelfs erg modern en agressief, en dat is best even wennen.

Toch vind ik het absoluut niet de grote misser die veel (nu ja...veel, de drie man die nog interesse in Vicious Rumor hadden) mensen ervan maakten. Ik vind het album zelfs stukken beter dan het wat slappe Word Of Mouth. Zeker de lekker erop los hakkende ritme gitaar klinkt lekker, en voor deze stijl is de zang van Geoff Thorpe toch best wel te pruimen. Met Something Burning, Mouth en Chopping Block staan er zelfs enkele best leuke nummers op.

Dus best een redelijk album, maar bijna niet meer met de oude Vicious Rumors te vergelijken. Verder mist de cd echt sterke songs om het boven de grijze massa te tillen, maar mocht je het ergens voor een goedkoop prijsje tegenkomen is het een luisterbeurt toch best wel waard.

“Mo gow zeg.” Dit hoor je dikwijls in mijn contreien en is een West-Vlaamse uitdrukking om verwondering uit te drukken, het equivalent van “W.T.F.” Dit was mijn eerste gedachte na nauwelijks één minuut bij dit album. “Gadverdikke”.

Voor mij is dit ver verwijderd van de scherpe, snelle en melodieuze Metal waarvoor Vicious Rumors eens geroemd werd, vooral bij hun tweede album, Digital Dictator. Die tijden zijn lang voorbij want het overlijden van zanger Carl Albert heeft zijn gevolgen, zoals collega Sinner aangeeft in het eerste bericht neem gitarist Geoff Thorpe die taak over. De groovende muziek vind ik ook zwaarder op de maag liggen, het titelnummer is nog redelijk smakelijk, de rest doet me weinig of niets.

Something Burning vind ik een typische bandwagon plaat. Flitsende metal mocht niet meer in 1996 en bands als Machine Head hadden het voortouw in een nieuwe levensfase van de meer stevige metal. Geoff Thorpe zag dat dat werkte en ging ongegeneerd ook zoiets inelkaar fröbelen. In dat opzicht was Word Of Mouth, dat ook al zo'n jaren 90-touch had, toch vele malen interessanter en vooral oprechter.