Peter Hammill - Room Temperature Live (1990)

Per direkt aangeschaft, toen in januari 1991. In die tijd vaak gedraaid, want ik kon er niet echt aan wennen. Ik vond vooral de songs op de tweede CD nogal langdradig. Maar het kan verkeren in 17 jaar! Voor mij is dit het definitieve live-album van Hammill, met absolute hoogtepunten The Unconscious Life, Traintime en het werkelijk verpletterende Modern. Rauw, hier en daar wat krukkig en vals, maar hoe puur. Meesterlijk.

Peter Hammill is niet iemand die zal gaan touren met een line-up die als "normaal" zal worden beschouwd (hoewel het tegenwoordig gelukkig kan verkeren). Een abum dat alleen voor de Hammill-liefhebbers geschikt zal zijn. Alle songs uitgebeend en ontdaan van iets dat lijkt op een normaal liedje. Het resultaat is overweldigend, maar ook nogal hermetisch en moeilijk. Twee CD's achtereen vond ikook nog steeds moeilijk maar er staat some amazing stuff op deze dubbelaar, ongelofelijk, de rauwe, pure energie die ervan afstraalt. Ik heb nooit van het nummer "Ophelia" gehouden en denk niet dat ik het ooit zal doen.

highlights: Traintime, Patient, The Future Now, Cat's Eye
lowlight: Ophelia

Vandaag 'herontdekt' en herbeluisterd. 'The Unconscious Life', 'Our Oyster', 'Four Pails' en het zeer lang uitgesponnen 'After the Show' kunnen zo bij de favorieten die ik hieronder al had staan.

Oncompromisloos album, maar nu ik weer in mijn zoveelste 'Hammill'-fase ben, blijkt maar weer hoe sterk het is. Ongelofelijk intiem en intens bezeten.