The World Is a Beautiful Place & I Am No Longer Afraid to Die - Whenever, If Ever (2013)

Ik heb er een aantal stukken van gehoord. Muzikaal is het heel erg goed maar de zang verziekt de boel compleet.

Door de zang lijkt dit enorm op Modest Mouse. Dat schaar ik niet onder 'verzieken'.

Een ding is zeker: De tracklijst klopt voor geen meter, het laatste nummer duurt geloof ik bijna acht minuten.

Het is een beetje een standaard emo stem. De samenzang is trouwens wel echt prachtig.

Normaal gesproken ben ik niet zo van het ontleden van hele albums, maar voor deze ontdekking maak ik graag een uitzondering. Het eerste echte album van buitencategorie van 2013. Het is vooral verrassend dat dit soort “emo”-muziek mij zo zou kunnen raken en boeien. Sowieso is hier geen sprake van een normale opbouw in de nummers, dus wat dat betreft scoort het al flinke pluspunten. Een soort emo+post-rock met een zanger die met dichtgeknepen neus zijn hart uitstort over de wereld. Het is even wennen, maar niet alleen zit het muzikaal bijzonder knap in elkaar, het is ook tekstueel heel bijzonder en voor iedereen in enige mate herkenbaar. Een plaats in mijn top 10 voelt dan ook zeker niet als een geforceerde beslissing of iets waar ik later op terug ga komen.

Heartbeat in the Brain (5:41)
Na de kalme opening Blank #9 is daar dan het eerste echte nummer. De gitaren openen het bal en al snel volgt de eerste kennismaking met de emo-stem van zanger Thomas Diaz. Poeh dat is even wennen, ga ik dit volhouden… Maar een eerste reactie zit er nog weleens naast. Dit gaat verder en zowel dit nummer als het gehele album blijken een stuk origineler en meer vernuftig in elkaar te zitten dan je vooraf zou verwachten. De teksten gaan daadwerkelijk ergens over, ze hebben iets te zeggen waar de meeste mensen zich mee kunnen identificeren. In Heartbeat in the Rain is de eerste twijfeling te horen. Woorden en gevoelens die in de andere voltreffers op dit album constant terugkeren.

Fightboat (2:04)
In Fightboat klinkt TWIABP nogal wanhopig en zelfs radeloos, de instrumentatie is wat gehaast en de slotzin verraadt alles. Er zijn geen zekerheden in het leven, maar het moet goedkomen als je maar keuzes maakt.

Picture of a Tree That Doesn't Look Okay (4:01)
Liedjes zoals ik ze graag hoor. Als een wervelwind raast dit nummer door de speakers. Waarschijnlijk het meest geschikte nummer om als single uit te brengen, of het moet de ballad-achtige song zijn die later nog komt. Ook hier de inmiddels rustige en bijna hypnotiserende opening die als een teaser door de speakers klinkt. Er komt iets, er komt iets… en jawel na een kleine 2 minuten breekt de hel los en komen alle opgekropte gevoelens en gedachten vrij.

You Will Never Go to Space (2:24)
Een iets minder nummer, maar dat is eigenlijk maar een relatief begrip op dit album. De tempowisselingen maken veel goed, de opbouw is sterk en de tekst wederom krachtig. Zoeken, dromen en uiteindelijk blijven waar je bent. Never go to Space!

The Layers of Skin We Drag Around (1:33)
In de categorie kort maar zo krachtig. Schitterend tekst over verandering of eigenlijk de drang naar verandering die maar uitblijft. Voor mij toch ook herkenbaar. En ja, die samenzang rondt het weer op een ongekende manier af.

Ultimate Steve (4:03)
Een wat traag en instrumentaal deel leidt tot de explosie die je zou verwachten. Klaag ik? Absoluut niet! Voorspelbaar allicht, maar de combinatie van sterke en afwisselende samenzang, de rijke instrumentatie en boven alles de rauwe emotie die van dit nummer wederom een parel maken.

Gig Life (2:59)
De sprong is gewaagd, maar de onzekerheid blijft. Heb ik de juiste keuze gemaakt? Mooi hoe de teksten halverwege verdwijnen en aan het einde weer terugkeren.

Low Light Assembly (3:19)
Vlak voor de finale een zeer ingetogen TWIAP. Reflecterend op de keuzes die gemaakt zijn. Wellicht wat voor de hand liggende slotwoorden, maar toch zo oprecht. Reflecties van deze aard zijn ook zelden rationeel en dat blijkt maar weer.

Getting Sodas (7:00)
Het epische einde van een geweldige plaat. Een einde dat zo’n plaat ook verdient. De eerste helft is nogal standaard en zelfs wat schreeuwerig. Grijpt toch je aandacht door de sterke 2-stemmige zang. Maar dan komt het… die opbouw, die geweldige inspirerende tekst (zie bandnaam) en die drums. Jaja, al vaak een vergelijkbare opbouw gehoord, maar hier als passend slotstuk van een meesterwerk, vallen alle figuurlijke puzzelstukjes precies goed. Schitterend, niets meer aan doen. The World is A Beautiful Place & I Am Glad I Heard it!

Mooie review, maar snap niet dat je hem 5 sterren geeft. Je praat over sommige nummers dat je het minder vind en te overhaast enzo. 5 sterren vind ik daarom best veel.

Moet me aansluiten bij de mening dat dit muzikaal hier en daar wel oké is maar dat de zang me enorm tegenstaat. Misschien is zo'n emo stem niet echt mijn ding...

Nog steeds een massief album. Blijft episch!